Ein schäbiges Geschäft

 

शशाङ्कवतीलम्बकः १२ Shashaankavatii 12. Buch

त्रयोविंशस्तरङ्गः | trayovimshastarangah Die dreiundzwanzigste Welle, Kapitel 23, alte Zählung: 90

षोडशो वेतालः shodasho vetaala Der 16. Vetala

 

अथ गत्वा पुनः स्कन्धे वेतालं शिंशपाद्रुमात् । स त्रिविक्रमसेनस्तमादायोदचलत्ततः ॥ १

atha gatvaa punah skandhe vetaalam shimshapaadrumaat | sa trivikramasenastamaadaayodacalattatah || 1

Wieder ging König Trivikramasena zu dem Ashokabaum, setzte sich den Totengeist auf die Schulter und wanderte drauflos.

आगच्छन्तं च तं भूयं स वेतालोऽब्रवीत्पुनः । राजञ्शृणु कथामेकामुदारां कथयामि ते ॥ २

aagacchantam ca tam bhuuyam sa vetaalo’braviitpunah | raajans hrnu kathaamekaamudaaraam kathayaami te || 2

Während er weiterging, sprach ihn der Vetala wieder an: „Hör zu, König, ich erzahl dir eine aufmunternde Geschichte:

अस्तीह हिमवान्नाम नगेन्द्रः सर्वरत्नभूः । गौरीगङ्गयोस्तुल्यः प्रभवो हरकान्तयोः ॥ ३

astiiha himavaannaama nagendrah sarvaratnabhuuh | gauriigangayostulyah prabhavo harakaantayoh || 3

Es gibt hier den Himaalaya, König der Berge, Fundort aller Edelsteine, Ursprung von Ganga und Gauri, die Shiva beide liebt.

शूरासंस्पृष्टपृष्ठश्च यो मध्ये कुलभूभृताम् । अभिमानोन्नतः सत्यं गीयते भुवनत्रये ॥ ४

shuuraasamsprshtaprshthashca yo madhye kulabhuubhrtaam | abhimaanonnatah satyam giiyate bhuvanatraye || 4

Von keinem Helden je bestiegen, thront stolz aufgerichtet er inmitten der Berge Schar.

Diese Tatsache wird in allen drei Welten besungen.

तस्यास्ति सानुन्यन्वर्थं तत्काञ्चनपुरं पुरम् । न्यासीकृतमिवार्केण रश्मिवृन्दं विभाति यत् ॥ ५|

tasyaasti saanunyanvartham tatkaancanapuram puram | nyaasiikrtamivaarkena rashmivrndam vibhaati yat. || 5

Auf seinem Bergrücken steht die Goldene Stadt, zu Recht so genannt und vor Zeiten gegründet.

Sie reflektiert alle Strahlenbündel, die Arka, die Sonne, ihr zuwirft.

जीमूतकेतुरित्यासीत्तस्मिन्पुरवरे पुरा । विद्याधरेश्वरः श्रीमान्मेराविव शतक्रतुः ॥ ६

jiimuutaketurityaasiittasminpuravare puraa | vidyaadhareshvarah shriimaanmeraaviva shatakratuh || 6

Seit Alters her herrscht in dieser prächtigen Stadt, wie Indra auf dem Meruberg, Jiimuutaketu,

ein edler Herr über die Vidyaadharas.

तस्यासीत्स्वगृहोद्याने कल्पवृक्षोऽन्वयागतः । यथार्थनामा प्रथितो यो मनोरथदायकः ॥ ७

tasyaasiitsvagrhodyaane kalpavrksho‘nvayaagatah | yathaarthanaamaa prathito yo manorathadaayakah || 7

In seinem Schlossgarten stand ein Wunschbaum, den er geerbt hatte, und der zu Recht so hieß,

weil er Wünsche gewährte, wenn man ihn drum bat.

तं प्रार्थ्य देवतात्मानं स राजा तत्प्रसादतः । प्राप जातिस्मरं पुत्रं बोधिसत्त्वांशसम्भवम् ॥ ८

tam praarthya devataatmaanam sa raajaa tatprasaadatah | praapa jaatismaram putram bodhisattvaamshasambhavam || 8

Den Baum mit seiner göttlichen Seele bat der König auch, und bekam von dessen Gnaden einen Sohn,

der seine früheren Geburten erinnerte und Anteile eines Bodhisattva in sich vereinte,

दानवीरं महासत्त्वं सर्वभूतानुकम्पिनम् । गुरुशुष्रूषणपरं नाम्ना जीमूतवाहनम् ॥ ९

daanaviiram mahaasattvam sarvabhuutaanukampinam | gurushushruushanaparam naamnaa jiimuutavaahanam || 9

ein hochherziger Held, mit allen Wesen mitfühlend, für den es das Höchste war, seinem Lehrer zu lauschen.

Sie nannten ihn Jiimuutavaahana.

सम्प्राप्तयौवनं तं च यौवराज्येऽभिषिक्तवान् । तनयं प्रेरितः सद्भिस्तद्गुणैः सचिवैश्च सः ॥ १०

sampraaptayauvanam tam ca yauvaraajye’bhishiktavaan | tanayam preritah sadbhistadgunaih sacivaishca sah || 10

Zum jungen Mann herangereift, salbten sie ihn zum Kronprinzen. Dazu veranlasst war der König

von dessen guten Eigenschaften, von seinen Ministern auch.

यौवराज्यस्थितश्चैष जातु जीमूतवहनः । हितैषिभिरुपागत्य जगदे पितृमन्त्रिभिः ॥ ११

yauvaraajyasthitashcaisha jaatu jiimuutavahanah | hitaishibhirupaagatya jagade pitrmantribhih || 11

Kaum war Jimutavahana Kronprinz geworden, traten die Minister seines Vaters, ihm Heil wünschend, vor ihn und sprachen:

देव कल्पतरुयोऽयमस्ति वः सर्वकामदः । अधृष्य सर्वभूतानां सैष पूज्यः सदा तव ॥ १२

deva kalpataruyo’yamasti vah sarvakaamadah | adhrshya sarvabhuutaanaam saisha puujyah sadaa tava || 12

„Prinz, Ihr habt einen Wunschbaum, der all Eure Wünsche erfüllt.

Er ist unbesiegbar für alle Wesen – nur mußt du ihn stets in Ehren halten.

नास्मिन्सति हि शक्रोऽपि बाधेतास्मान्कुतोऽपरः । एतच्छ्रुत्वा स जीमूतवाहनोऽन्तरचिन्तयत् ॥ १३

naasminsati hi shakro’pi baadhetaasmaankuto’parah | etacchrutvaa sa jiimuutavaahano’ntaracintayat || 13

Wenn der da ist, kann nicht mal Indra uns schaden, oder sonst wer!“ Als er das hörte, dachte Jiimuutavaahana bei sich:

अहो बतेदृशमिमं सम्प्राप्यामरपादपम् । नासादितं किमप्यस्मात्पूर्वैर्नास्तादृशं फलम् ॥ १४

aho batedrshamimam sampraapyaamarapaadapam | naasaditam kimapyasmaatpuurvairnaastaadrsham phalam || 14

’O Weh, da hatten unsere Vorfahren einen so unsterblichen Baum. Warum haben die keinen ebensolchen Lohn verlangt?

केवलं कैश्चिदप्यर्थैरर्थितैः कृपणोचितैः । आत्मा चैष महात्मा च नीतौ द्वावपि लाघवम् ॥ १५

kevalam kaishcidapyarthairarthitaih krpanocitaih | aatmaa caisha mahaatmaa ca niitau dvaavapi laaghavam || 15

Ein paar von ihnen erflehten bloß Reichtum, wie das zu armen Schluckern passt.

Damit haben sie sich selbst UND den Wunschbaum entwertet.  

तदहं साधयिष्यामि काममस्मान्मनोगतम् । इति निश्चित्य स ययौ महासत्त्वोऽन्तिकं पितुः ॥ १६

tadaham saadhayishyaami kaamamasmaanmanogatam | iti nishcitya sa yayau mahaasattvo’ntikam pituh || 16

Also will ich die Sache so richten, wie ich sie mir vorstelle!“ Mit diesem Vorsatz ging der Ehrenwerte zu seinem Vater.

तत्र संविहिताशेषशुश्रूषापरितोषितम् । सुखासीनं तमेकान्ते पितरं स व्यजिज्ञपत् ॥ १७

tatra samvihitaasheshashushruushaaparitoshitam | sukhaasiinam tamekaante pitaram sa vyajijnapat || 17

Dort gewann er sein höchstes Wohlwollen durch unbedingten Gehorsam,

und als sie einmal entspannt beisammensaßen, eröffnete er dem Vater:

तात त्वमेव जानासि यदेतस्मिन्भवाम्बुधौ । आ शरीरमिदं सर्वं वीचिविभ्रमचञ्चलम् ॥ १८

taata tvameva jaanaasi yadetasminbhavaambudhau | aa shariiramidam sarvam viicivibhramacancalam || 18

„Väterchen, du weißt doch, daß in diesem Meer des Daseins alles, angefangen bei diesem Körper,

wandelbar und vergänglich ist wie Wellenschlag.

विशेषेणाचिरस्थायिप्रकाशप्रविलायिनी । संध्यां विद्युच्च लक्ष्मीश्च दृष्टा कुत्र कदा स्थिरा ॥ १९

visheshenaacirasthaayiprakaashapravilaayinii | samdhyaam vidyucca lakshmiishca drshtaa kutra kadaa sthiraa || 19

Um so mehr sind nicht von langer Dauer, verschwinden, kaum daß sie erscheinen –

die Dämmerung, der Blitz auch, das Glück sieht man zwar, doch haben sie Bestand?

एकः परोपकारस्तु संसारेऽस्मिन्ननश्वरः । यो धर्मयशसी सूते युगान्तशतसाक्षिणी ॥ २०

ekah paropakaarastu samsaare’sminnanashvarah | yo dharmayashasii suute yugaantashatasaakshinii || 20

Einzig die Nächstenliebe ist in diesem Lebenskreislauf unvergänglich.

Sie bringt Gesetz und Ruhm hervor, legt Zeugnis ab für Hunderte von Lebensaltern.

तत्तात क्षणिकेष्वेषु भोगेष्वस्माभिरीदृशः । एष कल्पतरुः कस्य कृते मोघोऽभिरक्ष्यते ॥ २१

tattaata kshanikeshveshu bhogeshvasmaabhiriidrshah | esha kalpataruh kasya krte mogho’bhirakshyate || 21

Wir halten uns einen solchen Wunschbaum ganz umsonst, Vater, wozu? Wenn all diese Genüsse nur für den Augenblick da sind?

यैर्वा मम ममेत्येवमाग्रहेणैष रक्षितः । पूर्वैस्ते कुत्र कुत्रायं तेषां कश्चैश कोऽस्य वा ॥ २२

yairvaa mama mametyevamaagrahenaisha rakshitah | puurvaiste kutra kutraayam teshaam kashcaisha ko’sya vaa || 22

Wohin, frage ich dich, sind unsere Altvorderen, die ihn verbissen umhegt und ihn für sich beansprucht haben!‘

Wo ist ihr Baum jetzt? Für wen ist er da, und wer ist für ihn da?

तस्मात्परोपकारैकफलसिद्ध्यै त्वदाज्ञया । तातैनं विनियुञ्जेऽहं कामदं कल्पपादपम् ॥ २३

tasmaatparopakaaraikaphalasiddhyai tvadaajnayaa | taatainam viniyunje’ham kaamadam kalpapaadapam || 23

Darum will ich mit deiner Erlaubnis, Vater, den Wünsche gewährenden Edelbaum

nur noch für die Hilfe am Nächsten und den daraus erwachsenden Nutzen einsetzen.“

एवमस्त्विति पित्रा च दत्तानुज्ञोऽथ तेन सः । जीमूतवाहनो गत्वा कल्पद्रुममुवाच तम् ॥ २४

evamastviti pitraa ca dattaanujno’tha tena sah | jiimuutavaahano gatvaa kalpadrumamuvaaca tam || 24

„So sei es!“ gab der Vater ihm die Erlaubnis. Also ging Jimutavahana zu dem Wunschbaum und sprach ihn an:

अभीष्टाः पूरिताः कामाः पूर्वेषां देव नस्त्वया । तन्ममैकमिमं काममनन्यं परिपूरय ॥ २५

abhiishtaah puuritaah kaamaah puurveshaam deva nastvayaa | tanmamaikamimam kaamamananyam paripuuraya || 25

„O Gott, die innigsten Wünsche unserer Vorväter hast du erfüllt. Erfülle jetzt nur diesen einen Wunsch, den ich habe:

अदरिद्रां यथा पृथ्वीमिमां द्रक्ष्ये तथा कुरु । भद्रं ते व्रज दत्तोऽसि लोकायार्थार्थिने मया ॥ २६

adaridraam yathaa prthviimimaam drakshye tathaa kuru | bhadram te vraja datto’si lokaayaarthaarthine mayaa || 26

Mach daß ich diese Welt hier frei von Armut sehe! Dann wandere weiter, und viel Glück,

denn ich gab dich einer Welt zurück, die um Wohlstand bittet!“

इत्युक्तवति जीमूतवाहने रचिताञ्जलौ । त्यक्तस्त्वयैष यातोऽस्मीत्युदभूद्वाक्तरोस्ततः ॥ २७

ityuktavati jiimuutavaahane racitaanjalau | tyaktastvayaisha yaato’smiityudabhuudvaaktarostatah || 27

Als Jiimuutavaahana das mit zusammengelegten Händen gesagt hatte, ließ des Baumes Stimme sich vernehmen:

 „Du hast mich losgelassen, also gehe ich!“

क्षणाच्चोत्पत्य स दिवं कल्पवृक्षस्तथा वसु । ववर्ष भुवि नैवासीत्कोऽप्यस्यां दुर्गतो यथा ॥ २८

kshanaaccotpatya sa divam kalpavrkshastathaa vasu | vavarsha bhuvi naivaasiitko’pyasyaam durgato yathaa || 28

Im selben Moment schon flog der Wunschbaum in den Himmel auf und ließ Reichtümer über die Erde regnen.

 Es gab keinen, der dabei leer ausging.

ततस्तस्य तया तीव्रसर्वसत्त्वानुकम्पया । जीमूतवाहनस्यात्र त्रैलोक्ये पप्रथे यशः ॥ २९

tatastasya tayaa tiivrasarvasattvaanukampayaa | jiimuutavaahanasyaatra trailokye paprathe yashah || 29

Seines tiefempfundenen Mitleids mit allen Lebewesen wegen verbreitete Jiimuutavaahanas Ruhm sich in den Drei Welten.

तेन तद्गोत्रजाः सर्वे मात्सर्यादसहिष्णवः । तं लोकसात्कृतार्तिघ्नकल्पवृक्षविनाकृतम् ॥ ३०

tena tadgotrajaah sarve maatsaryaadasahishnavah | tam lokasaatkrtaartighnakalpavrkshavinaakrtam || 30

Das machte all seine Blutsverwandten nervös vor Neid. Weil nun aber der alle Probleme lösende

Wunschbaum zum Wohl des Volkes abhandengekommen war,

जेयं सपितृकं मत्वा सम्भूय कृतनिश्चयाः । युद्धाय समनह्यन्त तद्राज्यापजिहीर्षया ॥ ३१

jeyam sapitrkam matvaa sambhuuya krtanishcayaah | yuddhaaya samanahyanta tadraajyaapajihiirshayaa || 31

sannen sie auf Rache an Vater und Sohn und schmiedeten ein Komplott:

Sie rüsteten sich zum Kampf, ihnen ihr Königreich abzujagen.

तद्दृष्ट्वा प्राह पितरं स्वं स जीमूतवाहनः । तात कस्यापरस्यास्ति शक्तिस्त्वयि धृतायुधे ॥ ३२

taddrshtvaa praaha pitaram svam sa jiimuutavaahanah | taata kasyaaparasyaasti shaktistvayi dhrtaayudhe || 32

Als Jiimuutavaahana das bemerkte, sagte er zu König Jiimuutaketu:

 „Vater, wer außer dir hätte die Macht, wenn du zu den Waffen greifst?

किं त्वस्य पापकस्यार्थे शरीरस्य विनाशिनः । हत्वा बन्धूनकृपणो राज्यं को नाम वाञ्छति ॥ ३३

kim tvasya paapakasyaarthe shariirasya vinaashinah | hatvaa bandhuunakrpano raajyam ko naama vaanchati || 33

Welcher Hochherzige will ein Königreich, wenn er dafür seine Verwandten abschlachten muß

um seines vergänglichen, sündigen Leibes willen?

तत्किं राज्येन नः कार्यं गत्वान्यत्र क्वचिद्वयम् । धर्ममेव चरिष्यामो लोकद्वयसुखावहम् ॥ ३४

tatkim raajyena nah kaaryam gatvaanyatra kvacidvayam | dharmameva carishyaamo lokadvayasukhaavaham || 34

Was sollen wir also noch mit der Königsherrschaft? Lass uns auswandern,

dort für Recht und Gesetz sorgen und so die Zwei Welten beglücken!

मोदन्तां कृपणा एते दायादा रज्यलोलुपाः । इत्युक्तवन्तं जीमूतकेतुस्तं स पिताब्रवीत् ॥ ३५

modantaam krpanaa ete daayaadaa rajyalolupaah | ityuktavantam jiimuutaketustam sa pitaabraviit || 35

Mögen die armseligen Erben dem Königreich nachjagen und ihre Freude dran haben!“

Als er das gesagt hatte, sprach Vater Jiimuutaketu ihn an:

अहं त्वदर्थमिच्छामि राज्यं पुत्र त्वमेव चेत् । तज्जहासि कृपाविष्टस्तन्मे वृद्धस्य तेन किम् ॥ ३६

aham tvadarthamicchaami raajyam putra tvameva cet | tajjahaasi krpaavishtastanme vrddhasya tena kim || 36

„Die Königsherrschaft will ich nur deinetwegen, mein Junge.

Wenn du, von Mitleid durchdrungen, es verläßt – was soll ich, ein Greis, noch damit?“

एवं कृताभ्यनुज्ञेन पित्रा मात्रा च सोऽन्वितः । मलयाद्रिमगात्त्यक्तराज्यो जीमूतवाहनः ॥ ३७

evam krtaabhyanujnena pitraa maatraa ca so’nvitah | malayaadrimagaattyaktaraajyo jiimuutavaahanah || 37

Damit hatte Jimutavahana die Erlaubnis und zog mit Vater und Mutter zusammen

das Königreich verlassend ins Malayagebirge.

तत्र चन्दनसंछन्नवहन्निर्झरकंदरे । शुश्रूषमाणः पितरं स तस्थौ कल्पिताश्रमः ॥ ३८

tatra candanasamchannavahannirjharakamdare | shushruushamaanah pitaram sa tasthau kalpitaashramah || 38

In einer Grotte hinter einem Wasserfall, beschattet von Sandelbäumen,

errichtete er einen Rastplatz und horchte auf seine Eltern.

मित्रं चास्यात्र सम्पेदे मित्रावसुरिति श्रुतः । विश्वावसोः सुतः सिद्धराजस्यैतन्निवासिनः ॥ ३९

mitram caasyaatra sampede mitraavasuriti shrutah | vishvaavasoh sutah siddharaajasyaitannivaasinah || 39

Er schloss Freundschaft mit einem gewissen Mitraavasu, Sohn von Vishvaavasu, einem König der Siddhas, der dort lebte.

एकदा चात्र स भ्राम्यन्विवेशोपवनस्थितं । द्रष्टुमायतनं देव्या गौर्या जीमूतवाहनः ॥ ४०

ekadaa caatra sa bhraamyanviveshopavanasthitam | drashtumaayatanam devyaa gauryaa jiimuutavaahanah || 40

Einmal, als Jiimuutavaahana dort umherstreifte, gelangte er in einen Hain.

Dort stand ein Altar der Göttin Gauri, den er sich ansehen wollte.

तत्रोपवीणयन्तीं च ददर्श वरकन्यकाम् । सखीजनान्वितां शैलतनयाराधनोद्यताम् ॥ ४१

tatropaviinayantiim ca dadarsha varakanyakaam | sakhiijanaanvitaam shailatanayaaraadhanodyataam || 41

Da erblickte er ein reizendes Mädchen inmitten ihrer Mägde Schar,

Laute spielend, um Gauri, die Tochter des Berges, zu unterhalten.

आकर्ण्यमानसंगीतमञ्जुवीणारवां मृगैः । दृष्टलोचनलावण्यलज्जितैरिव निश्चलैः ॥ ४२

aakarnyamaanasamgiitamanjuviinaaravaam mrgaih | drshtalocanalaavanyalajjitairiva nishcalaih || 42

Die Tiere des Waldes standen regungslos, als sie lieblichen Lautenklang vernahmen,

beim Anblick ihrer faszinierenden Augen gleichsam beschämt,

दधता तारकं कृष्णमर्जुनेन स्वचक्षुषा । पाण्डवीयामिव चमूं कर्णमूलं विविक्षतीम् ॥ ४३

dadhataa taarakam krshnamarjunena svacakshushaa | paandaviiyaamiva camuum karnamuulam vivikshatiim || 43

da sie mit ihnen, schwarze Pupillen im Augenweiß,

wie eine Pandutochter ins Kauravalager, bis zu den Ohrmuscheln vordringen zu wollen schien.

परस्परविमर्देन मुखेन्दोरिव दर्शनम् । अतृप्ताविव वाञ्छन्तौ बिभ्रतीं सम्मुखौ स्तनौ ॥ ४४

parasparavimardena mukhendoriva darshanam | atrptaaviva vaanchantau bibhratiim sammukhau stanau || 44

Ihrem Mondscheinantlitz war deutlich anzusehen, wie es sie, mit ihren beiden einander reibenden,

gleichsam unstillbaren Brüsten nach herzhaftem Zugriff verlangte.

धातुर्घटयतो मुष्टिग्रहेणेव निपीडिते । वलीमग्नाङ्गुलीमुद्रे मध्ये क्षाममनोरमाम् ॥ ४५

dhaaturghatayato mushtigraheneva nipiidite | valiimagnaanguliimudre madhye kshaamamanoramaam || 45

Beim Versuch sie zu erschaffen, schien der Schöpfer sie die Schlanke, Hinreißende mit einer Hand an der Taille gefasst

und so gedrückt zu haben, daß seine Fingermale als die Fältchen unter ihrem Nabel zurückblieben.

दृष्टया च तया सद्यः सोऽभूज्जीमूतवाहनः । तन्वया मुषितचित्तोऽन्तर्दृष्टिमार्गप्रविष्टया ॥ ४६

drshtayaa ca tayaa sadyah so’bhuujjiimuutavaahanah | tanvayaa mushitacitto’ntardrshtimaargapravishtayaa || 46

Im selben Augenblick, als er sie sah, war Jimutavahana seines Herzens beraubt,

da die Anmutige über seinen Sehnerv in ihn eindrang.

सापि तं भूषितोद्यानं दृष्ट्वोत्कण्ठाविकारदम् । कामाङ्गदाहवैराग्याद्वनं मधुमिवाश्रितम् ॥ ४७

saapi tam bhuushitodyaanam drshtvotkanthaavikaaradam | kaamaangadaahavairaagyaadvanam madhumivaashritam || 47

Als sie ihn sah, wie er, den Garten zierend Liebessehnen und Verstörung brachte, als wär‘s der Lenz,

der aus Ekel über des Liebesgottes verschmorten Leib in den Wald gezogen daherkam,

तथानुरागविवशा भेजे कन्या विहस्तताम् । यथा सखीव वीणास्या व्याकुलालापतां ययौ ॥ ४८

tathaanuraagavivashaa bheje kanyaa vihastataam | yathaa sakhiiva viinaasyaa vyaakulaalaapataam yayau || 48

war die von Liebe überwältigte Jungfrau so bestürzt, daß es ihrer Laute, wie den Freundinnen auch, die Sprache verschlug.

ततः स पप्रच्छ सखीं तस्या जीमूतवाहनः । किं धन्यं नाम सख्यास्ते को वंशोऽलंकृतोऽनया ॥ ४९

tatah sa papraccha sakhiim tasyaa jiimuutavaahanah | kim dhanyam naama sakhyaaste ko vamsho’lamkrto’nayaa || 49

Da fragte Jimutavahana eine ihrer Freundinnen: „Welchen glückverheißenden Namen hat denn deine Freundin,

und welches Herrschergeschlecht ziert sie?“

तच्छ्रुत्वा सा सखी प्राह नाम्ना मलयत्यसौ । मित्रावसुस्वसा सिद्धराजविश्वावसोः सुता ॥ ५०

tacchrutvaa saa sakhii praaha naamnaa malayatyasau | mitraavasusvasaa siddharaajavishvaavasoh sutaa || 50

Darauf erwiderte die Magd: „Sie heißt Malayati. Sie ist die Schwester von Mitraavasu, Tochter des Siddhakönigs Vishvaavasu.“

एवमुक्त्वा सहृदया सा तं जीमूतवाहनम् । नामान्वयौ च पृष्ट्वास्य मुनिपुत्रं सहागतम् ॥ ५१

evamuktvaa sahrdayaa saa tam jiimuutavaahanam | naamaanvayau ca prshtvaasya muniputram sahaagatam || 51

Als die gute Freundin Jimutavahana das erklärt hatte, fragte sie den Einsiedlersohn,

der bei ihm war, nach Jimutavahanas Namen und Herkunft.

तां ब्रवीति स्म मलयवतीं स्मितमिताक्षरम् । सखि विद्याधरेन्द्रस्य नास्यातिथ्यं करोषि किम् ॥ ५२

taam braviiti sma malayavatiim smitamitaaksharam | sakhi vidyaadharendrasya naasyaatithyam karoshi kim || 52

Darauf sagte sie lächelnd, in knappen Worten zu Malayavati: „Liebe Freundin,

warum erweist du dem Vidyaadharafürsten keine Gastfreundschaft?

जगत्पूज्योऽतिथिर्ह्येष प्राप्त इत्युदिते तया । साभूद्विद्याधरसुता तूष्णीं लज्जानतानना ॥ ५३

jagatpuujyo’tithirhyesha praapta ityudite tayaa | saabhuudvidyaadharasutaa tuushniim lajjaanataananaa || 53

Er ist ein Gast, den die Welt verehren sollte!“ Da verstummte die Siddhatochter und neigte ihr Antlitz voll Scham.

लज्जावतीयं मत्तोऽर्चा गृह्यतामिति वादिनी । एकाथ तत्सखी तस्मै सार्घ्यां मालामुपानयत् ॥ ५४

lajjaavatiiyam matto’rcaa grhyataamiti vaadinii | ekaatha tatsakhii tasmai saarghyaam maalaamupaanayat || 54

„Sie schämt sich. Da sollte ich die Begrüßung in die Hand nehmen!“ sprach die Magd

und überreichte ihm einen Blumenkranz als Gastgeschenk.

स चादायैव जीमूतवाहनः प्रेमनिर्भरः । कण्ठे मलयवत्यास्तां मालां तस्याः समर्पयत् ॥ ५५

sa caadaayaiva jiimuutavaahanah premanirbharah | kanthe malayavatyaastaam maalaam tasyaah samarpayat || 55

Jiimuutavaahana, von Liebe überwältigt, nahm den Kranz und hängte ihn Malayavati um den Hals.

सापि तिर्यक्प्रसृतया पश्यन्ती स्निग्धया दृशा । नीलोत्पलमयीं मालामिव तस्मिन्न्यवेशयत् ॥ ५६

saapi tiryakprasrtayaa pashyantii snigdhayaa drshaa | niilotpalamayiim maalaamiva tasminnyaveshayat || 56

Auch sie sah ihn aus verliebten Seitenblicken an, als sie ihm einen aus blauen Seerosen gebundenen Kranz umwarf.

इत्यन्योन्यकृताशब्दस्वयम्वरविशेषयोः । तयोरेत्य जगादैका चेटी तां सिद्धकन्यकाम् ॥ ५७

ityanyonyakrtaashabdasvayamvaravisheshayoh | tayoretya jagaadaikaa cetii taam siddhakanyakaam || 57

Nachdem die beiden so einander zwar lautlos doch formvollendet ausgewählt hatten,

kam eine Magd herbei und sprach das Siddhamädchen an:

जननी राजपुत्रि त्वां स्मरत्यागच्छ माचिरम् । तच्छ्रुत्वाकृष्य कामेषुकीलितामिव कृच्छ्रतः ॥ ५८

jananii raajaputri tvaam smaratyaagaccha maaciram | tacchrutvaakrshya kaameshukiilitaamiva krcchratah || 58

„Prinzessin, deine Mutter sorgt sich um dich. Du sollst sofort kommen.“

Nach diesen Worten riss sie unter Schmerzen ihren von Liebespfeilen festgenagelten

सोत्कां प्रियमुखाद्दृष्टिं कथंचित्सा ययौ गृहं । जीमूतवाहनोऽप्यागात्तद्गतात्मा स्वमाश्रमम् ॥ ५९

sotkaam priyamukhaaddrshtim kathamcitsaa yayau grham | jiimuutavaahano’pyaagaattadgataatmaa svamaashramam || 59

sehnsüchtigen Blick vom Angesicht des Geliebten los und schleppte sich nach Hause.

Jimutavahana wiederum, im Herzen immer noch bei ihr, stolperte in seine Einsiedelei zurück.

साथ स्वां जननीं दृष्ट्वा प्राणेशविरहातुरा । गत्वा मलयवत्याशु पपात शयनीयके ॥ ६०

saatha svaam jananiim drshtvaa praaneshavirahaaturaa | gatvaa malayavatyaashu papaata shayaniiyake || 60

Nachdem sie ihre Mutter begrüßt hatte, ging die unter der Trennung vom Herrn über ihr Leben Leidende

und ließ sich sogleich auf ihr Lager sinken.

अथान्तर्गतकामाग्निधूमेनेवाविलेक्षणा । अश्रुधाराः प्रमुञ्चन्ती संतापक्वथिताङ्गका ॥ ६१

athaantargatakaamaagnidhuumenevaavilekshanaa | ashrudhaaraah pramuncantii samtaapakvathitaangakaa || 61

Ihre Sicht war getrübt vom Qualm des in sie eingedrungenen Liebesfeuers,

über dessen Glut geröstet sie Tränen in Strömen vergoss.

सखीभिश्चन्दनैर्लिप्ता वीजिता चाब्जिनीदलैः । रतिं न भेजे शयने नाङ्के सख्या न भूतले ॥ ६२

sakhiibhishcandanairliptaa viijitaa caabjiniidalaih | ratim na bheje shayane naanke sakhyaa na bhuutale || 62

Von den Zofen zwar mit Sandelholzpaste gekühlt, mit Lotusblättern befächelt, fand sie keine Erleichterung

– nicht auf dem Bettgestell, nicht am Busen der Freundin, nicht auf dem nackten Boden.

गतेऽथ वासरे क्वापि रक्तया सह संध्यया । हसत्प्राचीमुखं चन्द्रे समाक्रम्य च चुम्बति ॥६३

gate’tha vaasare kvaapi raktayaa saha samdhyayaa | hasatpraaciimukham candre samaakramya ca cumbati ||63

So verging der Tag in der roten Abenddämmerung, der aufgehende Mond küßt das lachende Antlitz im Osten.

स्मरेण प्रेर्यमाणापिदूतीसम्प्रेषणादि सा । लज्जया नाशकत्कर्तुं जीवितस्पृहयोज्झिता ॥ ६४

smarena preryamaanaapiduutiisampreshanaadi saa | lajjayaa naashakatkartum jiivitasprhayojjhitaa || 64

Obwohl von Liebeslust getrieben, konnte sie aus Verschämtheit keine Botin zu ihm schicken

oder sonst etwas tun – bar jeder Lebenslust, wie sie war.

निनाय च निशामिन्दुविषमामब्जिनीव ताम् । बद्धमोहालिपटले हृदि संकोचमेत्य सा ॥ ६५

ninaaya ca nishaaminduvishamaamabjiniiva taam | baddhamohaalipatale hrdi samkocametya saa || 65

Ihr Herz krampfte sich zusammen, als sie eine vom Mond gestörte, scheußliche Nacht verbrachte,

wie ein geschlossener Lotus. Einem Bienenschwarm gleich lastete die Erstarrung auf ihr.

तावच्च तद्वियोगार्तः सोऽपि जीमूतवाहनः । शयनस्थोऽपि पतितो हस्ते कुसुमधन्वनः ॥ ६६

taavacca tadviyogaartah so’pi jiimuutavaahanah | shayanastho’pi patito haste kusumadhanvanah || 66

Derweil lag, unter der Trennung von ihr leidend, Jimutavahana auf seinem Bett.

Er war dem Gott mit dem Blumenbogen in die Hände gefallen.

नूतनोद्भिन्नरागोऽपि प्रोन्मिषत्पाण्डुरच्छविः । ह्रीमूकोऽपि वदन्पीडां कामजामनयन्निशाम् ॥ ६७

nuutanodbhinnaraago’pi pronmishatpaanduracchavih | hriimuuko’pi vadanpiidaam kaamajaamanayannishaam || 67

Obgleich seine Liebe eben erst aufgekeimt, war ein fahler Lichtschein in ihm aufgeleuchtet, sodaß er,

obwohl stumm vor Scham, schmachtende Liebeslaute ausstoßend diese Nacht verbrachte.

प्रातश्चात्युत्सुको भूयस्तद्गौर्यायतनं ययौ । यत्र दृष्टाभवत्तेन सा सिद्धाधिपपुत्रिका ॥ ६८

praatashcaatyutsuko bhuuyastadgauryaayatanam yayau | yatra drshtaabhavattena saa siddhaadhipaputrikaa || 68

Am nächsten Morgen brach er, immer noch schmachtend, auf zu eben jenem Gaurischrein,

vor dem er des Siddhakönigs Töchterlein gesehen hatte.

तत्र तेन स मित्रेण मुनिपुत्रेण पृष्ठतः । आगत्याश्वास्यते यावन्मदनानलविह्वलः ॥ ६९

tatra tena sa mitrena muniputrena prshthatah | aagatyaashvaasyate yaavanmadanaanalavihvalah || 69

Während er sich in den Flammen des Liebeswahns wälzte, war sein Freund, der Einsiedelsohn, ihm gefolgt

und sprach nun beruhigend auf ihn ein.

तावत्तत्रैव साप्यागान्निर्गत्यैकैव निर्जने । गुप्तं मलयवत्यात्मत्यागाय विरहासहा ॥ ७०

taavattatraiva saapyaagaannirgatyaikaiva nirjane | guptam malayavatyaatmatyaagaaya virahaasahaa || 70

Derweil kam Malayavati allein an diesen menschenleeren Ort, um heimlich aus dem Leben zu scheiden,

weil sie die Trennung nicht mehr aushielt.

अलक्षयन्ती कान्तं स्वं पादपान्तरितं च सा । उदश्रुलोचना बाला देवीं गौरीं व्यजिज्ञपत् ॥ ७१

alakshayantii kaantam svam paadapaantaritam ca saa | udashrulocanaa baalaa deviim gauriim vyajijnapat || 71

Ihren hinter einem Baum stehenden Geliebten sah das Mädchen nicht,

als sie mit tränenumflortem Blick der Göttin Gauri eröffnete:

त्वद्भक्त्या देवि संवृत्तो नास्मिञ्जन्मनि चेन्मम । जीमूतवाहनो भर्ता तद्भूयात्सोऽन्यजन्मनि ॥ ७२

tvadbhaktyaa devi samvrtto naasminjanmani cenmama | jiimuutavaahano bhartaa tadbhuuyaatso’nyajanmani || 72

„Wenn mit meiner Hingabe zu dir, o Göttin, Jimutavahana in diesem Leben mein Mann nicht werden kann,

so soll er‘s doch in einem anderen Leben sein!“

इत्युक्त्वा रचयामास स्वोत्तरीयेण तत्क्षणम् । अशोकतरुशाखायां पाशं सा गिरिजाग्रतः ॥ ७३

ityuktvaa racayaamaasa svottariiyena tatkshanam | ashokatarushaakhaayaam paasham saa girijaagratah || 73

Während sie das sagte, knüpfte sie eine Schlinge aus ihrem Obergewand an den Ast des Ashokabaums vor dem Gaurischrein.

हा नाथ विश्वविख्यातकरुणेनापि न त्वया । कथमस्मि परित्राता देव जीमूतवाहन ॥ ७४

haa naatha vishvavikhyaatakarunenaapi na tvayaa | kathamasmi paritraataa deva jiimuutavaahana || 74

„Ach mein Herr Jimutavahana, der überall für sein Mitleid gerühmte Gott – warum werde ich von dir nicht gerettet!“

एवमुक्त्वा गले यावत्सा तं पाशं नियच्छति । उच्चचार दिवस्तावद्भारती देव्युदीरिता ॥ ७५

evamuktvaa gale yaavatsaa tam paasham niyacchati | uccacaara divastaavadbhaaratii devyudiiritaa || 75

Als sie das sagte, zog sie die Schlinge fester um ihren Hals. Da ließ sich die Stimme der Göttin von oben vernehmen:

पुत्रि मा साहसं कार्षीश्चक्रवर्ती पतिस्तव । विद्याधरेन्द्रो जीमूतवाहनो हि भविष्यति ॥ ७६

putri maa saahasam kaarshiishcakravartii patistava | vidyaadharendro jiimuutavaahano hi bhavishyati || 76

„Tochter, nichts übereilen1 Der Kaiser, König der Vidayaadharas, Jimutavahana, wird dein Gatte sein.“

इत्युक्तवत्यां देव्यां स श्रुत्वैव सवयस्यकः । जीमूतवाहनो हृष्टां प्रियामुपजगाम ताम् ॥ ७७

ityuktavatyaam devyaam sa shrutvaiva savayasyakah | jiimuutavaahano hrshtaam priyaamupajagaama taam || 77

Was die Göttin gerade gesagt hatte, hörten auch Jimutavahana und sein Freund. Da schritt er auf die hocherfreute Geliebte zu.

सैष देव्या वरः पश्य वितीर्णः सत्य एव ते । इति जल्पति बालां तां तन्मित्रे मुनिपुत्रके ॥ ७८

saisha devyaa varah pashya vitiirnah satya eva te | iti jalpati baalaam taam tanmitre muniputrake || 78

Hier sprudelte es aus dem Einsiedlersohn, seinem Freund, hervor: „Siehst du, Mädchen,

das ist wirklich dein von der Göttin dir geschenkter Bräutigam!“

जीमूतवाहनस्तत्तद्ब्रुवन्प्रणयपेशलम् । स्वहस्तेनैव तं तस्याः कण्ठात्पाशमपानयत् ॥ ७९

jiimuutavaahanastattadbruvanpranayapeshalam | svahastenaiva tam tasyaah kanthaatpaashamapaanayat || 79

Jimutavahana sprach leise Koseworte, als er ihr eigenhändig die Schlinge vom Halse löste.

ततोऽकस्मात्सुधावर्षमिव मन्वानयोस्तयोः । भुवं मलयवत्यां च लिखन्त्यां ह्रीतया दृशा ॥ ८०

tato’kasmaat sudhaavarshamiva manvaanayostayoh | bhuvam malayavatyaam ca likhantyaam hriitayaa drshaa || 80

Plötzlich meinten beide Nektarschauer zu verspüren.

Als Malayavati mit beschämtem Blick etwas auf den Boden zeichnete,

चिन्वानागत्य सहसा सखी हृष्टा जगाद ताम् । सखि कल्याणिनी दिष्ट्या वर्धसेऽभीष्टसिद्धितः ॥ ८१

cinvaanaagatya sahasaa sakhii hrshtaa jagaada taam | sakhi kalyaaninii dishtyaa vardhase’bhiishtasiddhitah || 81

eilte plötzlich eine ihrer Mägde, die sie gesucht hatte, herbei und sagte froh zu ihr:

„Freundin, du Glückliche, bist gesegnet, da du gefunden hast, was du begehrst!

अद्यैव हि महाराजस्तव विश्वावसुः पिता । कुमारमित्रावसुना विज्ञप्तः संनिधौ मम ॥ ८२

adyaiva hi mahaaraajastava vishvaavasuh pitaa | kumaaramitraavasunaa vijnaptah samnidhau mama || 82

Heute erst hat Prinz Mitraavasu zu seinem Vater, Vishvaavasu, dem Maharaja, gesagt, und zwar in meiner Nähe:

इहागतो जगन्मान्यस्तात कल्पतरुप्रदः । विद्याधरेन्द्रतनयो योऽयं जीमूतवाहनः ॥ ८३

ihaagato jaganmaanyastaata kalpatarupradah | vidyaadharendratanayo yo’yam jiimuutavaahanah || 83

‚Vater, heut ist der Sohn des Vidyaadharakönigs, der in aller Welt geschätzte Jimutavahana,

der den Wunschbaum weitergab, hier angekommen.

अतिथित्वात्स नः पूज्यो वरश्चान्यो न तादिशः । तस्मान्मलवत्यासौ कन्यारत्नेन पूज्यताम् ॥ ८४

atithitvaatsa nah puujyo varashcaanyo na taadrshah | tasmaanmalavatyaasau kanyaaratnena puujyataam || 84

Wir sollten ihm als Gast die Ehre erweisen, denn einen anderen Bräutigam wie ihn gibt es nicht.

Darum laß ihn uns mit der Mädchenperle Malayavatii beschenken!“

तथेति श्रद्धिते राज्ञा भ्राता मित्रावसुः स ते । तादर्थ्येन महाभागस्यास्याश्रमपदं गतः ॥ ८५

tatheti shraddhite raajnaa bhraataa mitraavasuh sa te | taadarthyena mahaabhaagasyaasyaashramapadam gatah || 85

Nachdem der König mit „So soll es sein“ zugestimmt hatte, machte dein Bruder Mitraavasu sich

in ebendieser Mission auf den Weg in die Einsiedelei des Ehrenwerten.

जाने सद्यश्च भावी ते विवाहस्तत्स्वमन्दिरम् । आयाहि यातु चैषोऽपि महाभगः स्वमास्पदम् ॥ ८६

jaane sadyashca bhaavii te vivaahastatsvamandiram | aayaahi yaatu caisho’pi mahaabhagah svamaaspadam || 86

Heute noch, so weiß ich, wird deine Hochzeit sein. Geh also gleich in dein Schloß

und laß auch den Ehrenwerten seinen Wohnsitz aufsuchen!“

इत्युक्ता सा तया सख्या राजपुत्री शनैस्ततः । ययुः सहर्षा सोक्ता च मुहुर्वलितकंधरा ॥ ८७

ityuktaa saa tayaa sakhyaa raajaputrii shanaistatah | yayuh saharshaa soktaa ca muhurvalitakamdharaa || 87

So von ihrer Freundin ermuntert, ging die Prinzessin zögernd, freudig erregt,

verlangend auch, sich immer wieder umdrehend, davon.

जीमूतवाहनोऽप्याशु गत्वा स्वाश्रममागतात् । मित्रावसोर्यथाभीष्टंकार्यं श्रुत्वाभिनन्द्य च ॥ ८८

jiimuutavaahano’pyaashu gatvaa svaashramamaagataat | mitraavasoryathaabhiishtam kaaryam shrutvaabhinandya ca || 88

Auch Jimutavahana lief schnell in seine Eremitage zurück. Von Mitraavasu, der schon dort war, hörte er,

wie es um seine Herzensangelegenheit stand, und frohlockte.

जातिस्मरः समाचख्यौ तस्मै स्वं पूर्वजन्म सः । यत्र मित्रं स तस्यासीत्सा च भार्यैव तत्स्वसा ॥ ८९

jaatismarah samaacakhyau tasmai svam puurvajanma sah | yatra mitram sa tasyaasiitsaa ca bhaaryaiva tatsvasaa || 89

Seines früheren Lebens sich erinnernd, erzählte er Mitraavasu,

daß der dort sein Freund, und die Schwester seine Frau gewesen war.

ततो मित्रावसुः प्रीतस्तत्पित्रोः परितुष्यतोः । आवेद्य गत्वा पितरौ कृतार्थः स्वावनन्दयत् ॥ ९०

tato mitraavasuh priitastatpitroh paritushyatoh | aavedya gatvaa pitarau krtaarthah svaavanandayat || 90

Mitraavasu war so erfreut, daß er Jimutavahanas Eltern davon berichtete, sodaß die glücklich waren.

Dann kehrte er zu seinen Eltern zurück, die er ebenfalls beglückte, da er seine Mission beendet hatte.

निनाय च तदैव स्वान्गृहाञ्जीमूतवाहनम् । चक्रे चोत्सवसम्भारं स्वसिद्ध्युचितवैभवम् ॥ ९१

ninaaya ca tadaiva svaangrhaanjiimuutavaahanam | cakre cotsavasambhaaram svasiddhyucitavaibhavam || 91

Dann brachte er Jimutavahana noch selbigen Tages zu sich nach Hause. Dort traf er Vorbereitungen für ein grandioses Fest,

das seiner magischen Kräfte würdig war.

तस्मिन्नेव च धन्येऽह्नि तस्य विद्याधरप्रभोः । स्वसुर्मलय्वत्याश्च विवाहं समपादयत् ॥ ९२

tasminneva ca dhanye’hni tasya vidyaadharaprabhoh | svasurmalayvatyaashca vivaaham samapaadayat || 92

An einem günstigen Tag arrangierte er auch die Hochzeit zwischen dem Vidyaadharafürsten und seiner Schwester Malayavati.

ततो नवोढया साकं तया जीमूतवाहनः । तस्थौ मलयवत्या स तत्र सिद्धमनोरथः ॥ ९३

tato navodhayaa saakam tayaa jiimuutavaahanah | tasthau malayavatyaa sa tatra siddhamanorathah || 93

Dort lebte Jimutavahana nun endlich mit seiner Neuvermählten Malayavati, um die seine Gedanken so lange gekreist waren.

एकदा कौतुकाच्चात्र स मित्रावसुना सह । मलयाद्रौ भ्रमन्नब्धेर्वेलावनमुपेयिवान् ॥ ९४

ekadaa kautukaaccaatra sa mitraavasunaa saha | malayaadrau bhramannabdhervelaavanamupeyivaan || 94

Einst war er aus Wißbegier mit Mitraavasu in den Malayabergen unterwegs, als er am Meerufer in einen Mangrovenwald geriet.

तत्रास्थिराशीन्सुबहून्दृष्ट्वा मित्रावसुं स तम् । केषामेतेऽस्थिसंघाताः प्राणिनामिति पृष्टवान् ॥ ९५

tatraasthiraashiinsubahuundrshtvaa mitraavasum sa tam | keshaamete’sthisamghaataah praaninaamiti prshtavaan || 95

Dort sah er haufenweise Knochen herumliegen und fragte Mitraavasu: „Zu wem gehören denn die vielen Knochen hier?“

ततो मित्रावसुः श्यालस्तं कारुणिकमब्रवीत् । शृणु वृत्तान्तमत्रेमं संक्षेपाद्वर्णयामि ते ॥ ९६

tato mitraavasuh shyaalastam kaarunikamabraviit | shrnu vrttaantamatremam samkshepaadvarnayaami te || 96

Darauf erwiderte Schwager Mitraavasu dem Anteilnehmenden: „Hör dir das Geschehen an. Ich will’s dir in Kurzform berichten:

नागमाता पुरा कद्रूर्विनतां तार्क्ष्यमातरम् । निनाय किल दासत्वं सव्याजपणनिर्जिताम् ॥ ९७

naagamaataa puraa kadruurvinataam taarkshyamaataram | ninaaya kila daasatvam savyaajapananirjitaam || 97

„Einst hatte Kadruu, die Mutter der Schlangen, Garudas, des Adlers gutgläubige Mutter im falschen Spiel geschlagen

und versklavt.

तेन वैरेण गरुडस्तामुन्मोच्यापि मातरम् । बली भक्षयितुं नागान्कद्रूपुत्रान्प्रचक्रमे ॥ ९८

tena vairena garudastaamunmocyaapi maataram | balii bhakshayitum naagaankadruuputraanpracakrame || 98

Dieser Feindschaft wegen begann der mächtige Garuda, obwohl er seine Mutter befreien konnte,

Schlangen zu fressen, die Söhne der Kadruu.

सदा प्रविश्य पातालं सोऽथ कांश्चिज्जघास तान् । कांश्चिन्ममर्द केचित्तु स्वयं त्रासाद्विपेदिरे ॥ ९९

sadaa pravishya paataalam so’tha kaamshcijjaghaasa taan | kaamshcinmamarda kecittu svayam traasaadvipedire || 99

Danach drang er regelmäßig in die Hölle ein, wo er einige verschlang, andere zertrat,

wieder andere vor Angst von selbst krepiert sind.

तद्दृष्ट्वैकपदे सर्वक्षयमाशङ्क्य नागराट् । वासुकिः प्रार्थनापूर्वं तार्क्ष्यस्य समयं व्यधात् ॥ १००

taddrshtvaikapade sarvakshayamaashankya naagaraat | vaasukih praarthanaapuurvam taarkshyasya samayam vyadhaat || 100

Als der Schlangenkönig das sah, befürchtete er die Vernichtung aller Schlangen hier und jetzt.

Da schlug er Garuda ein einzigartiges Geschäft vor:

एकमेकमहं नागमाहारार्थं खगेन्द्र ते । प्रत्यहं प्रेषयाम्यत्र पुलिने दक्षिणोदधेः ॥ १०१

ekamekamaham naagamaahaaraartham khagendra te | pratyaham preshayaamyatra puline dakshinodadheh || 101

Ich biete dir, o Indra unter den Luftläufern, eine Schlange pro Tag zum Verzehr an, hier am Strand der südlichen See.

त्वया तु न प्रवेष्टव्यं पातालेऽस्मिन्कथंचन । को हि स्वर्थो विनष्टेषु नागेष्वेकपदे तव ॥ १०२

tvayaa tu na praveshtavyam paataale’sminkathamcana | ko hi svartho vinashteshu naageshvekapade tava || 102

Nur sollst du nie mehr in die Hölle hier eindringen. Welchen Nutzen hättest du, wenn du alle Schlangen auf einmal frisst?“

इत्युक्ते नागराजेन समयं प्रत्यपद्यत । स्वार्थदर्शी तथेत्येव गरुडो गुरुविक्रमः ॥ १०३

ityukte naagaraajena samayam pratyapadyata | svaarthadarshii tathetyeva garudo guruvikramah || 103

Nach diesen Worten des Schlangenkönigs erkannte Garuda, der Kluge und Mächtige,

seinen Vorteil und nahm den Vorschlag an: „So soll es sein!“

तदा प्रभृति चैकैकं नागं भुङ्क्ते दिने दिने । वासुकिप्रेषितं सोऽत्र खगेन्द्रः पुलिनेऽम्बुधेः ॥ १०४

tadaa prabhrti caikaikam naagam bhunkte dine dine | vaasukipreshitam so’tra khagendrah puline’mbudheh || 104

Und von da an fraß der Vogelkönig jeden Tag eine ihm von Vaasuki vorgesetzte Schlange hier am Meeresstrand.

अतस्तद्भक्ष्यमाणानां नागानामस्थिसंचयाः । एतेऽत्र गिरिशृङ्गाभा वृद्धिं कालक्रमाद्गताः ॥ १०५

atastadbhakshyamaanaanaam naagaanaamasthisamcayaah | ete’tra girishrngaabhaa vrddhim kaalakramaadgataah || 105

Somit sind diese Haufen von Knochen gefressener Schlangen im Lauf der Zeit zu wahren Berggipfeln angewachsen.“

इति मित्रावसोर्वक्त्रात्सान्तर्दुःखो निशम्य सः । निजगाद दयाधैर्यनिधिर्जीमूतवाहनः ॥ १०६

iti mitraavasorvaktraatsaantarduhkho nishamya sah | nijagaada dayaadhairyanidhirjiimuutavaahanah || 106

Als Jimutavahana, diese Schatzkammer voll Mut und Mitleid, innerlich leidend mitangehört hatte,

was da aus Mitraavasus Mund kam, sagte er:

शोच्यः स वासुकी राजा यः स्वहस्तेन विद्विषे । उपहारीकरोति स्वाः प्रजाः क्लीबो दिने दिने ॥ १०७

shocyah sa vaasukii raajaa yah svahastena vidvishe | upahaariikaroti svaah prajaah kliibo dine dine || 107

„Ein erbärmlicher Kastrat ist König Vaasuki, wenn er Tag für Tag

mit eigener Hand dem Feind die eigenen Untertanen zum Opfer bringt!

धृताननसहस्रः सन्नेकेनाप्याननेन सः । मामादौ भुङ्क्ष्व तार्क्ष्येति भाषितुं नाशकत्कथम् ॥ १०८

dhrtaananasahasrah sannekenaapyaananena sah | maamaadau bhunkshva taarkshyeti bhaashitum naashakatkatham || 108

Wieso konnte er, der tausend Mäuler trägt, nicht mit einem davon sagen: ‚Nimm und friß mich, o Garuda!‘

कथं चाभ्यर्थयामास निःसत्त्वः स्वकुलक्षयम् । तार्क्ष्यं नागाङ्गनाक्रन्दनित्याकर्णननिर्घृणः ॥ १०९

katham caabhyarthayaamaasa nihsattvah svakulakshayam | taarkshyam naagaanganaakrandanityaakarnananirghrnah || 109

Und warum war er so feige, Garuda zu bitten, seine eigene Rasse zu vernichten,

und so grausam, ewig die Klagen der Schlangenweiber mitanzuhören!

तार्क्ष्योऽपि काश्यपिर्वीरः कृष्णाधिष्ठानपावनः । ईदृशं कुरुते पापमहो मोहस्य गाढता ॥ ११०

taarkshyo’pi kaashyapirviirah krshnaadhishthaanapaavanah | iidrsham kurute paapamaho mohasya gaadhataa || 110

Und erst Garuda, ein Held von Kashyapas Stamm, als Krishnas Reittier geheiligt, wie konnte der solch eine Sünde begehen?

O Weh, wie steinhart ist doch die Verirrung!“

इत्युक्त्वा स महासत्त्वो हृदि चक्रे मनोरथम् । अप्यसारेण देहेन सारमत्राप्नुयामहम् ॥ १११

ityuktvaa sa mahaasattvo hrdi cakre manoratham | apyasaarena dehena saaramatraapnuyaamaham || 111

Nach diesen Worten faßte der Ehrenwerte im Herzen einen Entschluß:

Mit diesem Körper ohne jeden Wesenskern will ich hier Wesentliches erreichen!

एकस्याप्यद्य नागस्य कुर्यां जीवितरक्षणम् । अबान्धवस्य भीतस्य दत्त्वात्मानं गरुत्मते ॥ ११२

ekasyaapyadya naagasya kuryaam jiivitarakshanam | abaandhavasya bhiitasya dattvaatmaanam garutmate || 112

Heut will ich einer einzigen Schlange, verängstigt, ohne Verbündete, das Leben retten, indem ich mich selbst dem Garuda opfere!

इति संचिन्तयत्येव तस्मिञ्जीमूतवाहने । मित्रावसोः पितुः पार्श्वात्क्षताह्वानार्थमाययौ ॥ ११३

iti samcintayatyeva tasminjiimuutavaahane | mitraavasoh pituh paarshvaatkshataahvaanaarthamaayayau || 113

Als Jimutavahana diese Gedanken durch den Kopf gingen, kam ein Krieger von Mitraavasus Vater, sie zu rufen.

व्रज त्वमहमेष्यामि पश्चादिति ततश्च तम् । मित्रावसुं स जीमूतवाहनो व्यसृजद्गृहम् ॥ ११४

vraja tvamahameshyaami pashcaaditi tatashca tam | mitraavasum sa jiimuutavaahano vyasrjadgrham || 114

„Geh du nur, ich komme nach!“ Mit diesen Worten schickte Jimutavahana Mitraavasu nach Hause.

गते तस्मिन्स चात्रैको वाञ्छितार्थोन्मुखो भ्रमन् । कृपालुरशृणोद्दूरात्करुणं रुदितध्वनिम् ॥ ११५

gate tasminsa caatraiko vaanchitaarthonmukho bhraman | krpaalurashrnodduuraatkarunam ruditadhvanim || 115

Als Mitraavasu weg war, wanderte er von dannen, begierig, seinen Auftrag zu erfüllen.

Da hörte der von Mitleid Erfüllte in der Ferne jemanden verzweifelt weinen.

गत्वा ददर्श चोत्तुङ्गशिलातलसमीपगम् । युवानमेकं पुरुषं दुःखितं सुन्दराकृतिम् ॥ ११६

gatvaa dadarsha cottungashilaatalasamiipagam | yuvaanamekam purusham duhkhitam sundaraakrtim || 116

Er ging hin und sah einen ansehnlichen, jungen Mann sich leidgeplagt gegen eine hohe Felsplatte lehnen.

पुंसा राजभटेनेव त्यक्तमानीय तत्क्षणम् । निवर्तयन्तं रुदतीं वृद्धां सानुनयं स्त्रियम् ॥ ११७

pumsaa raajabhateneva tyaktamaaniiya tatkshanam | nivartayantam rudatiim vrddhaam saanunayam striyam || 117

Ein Knecht des Königs hatte ihn soeben hier abgesetzt. Dieser Mensch versuchte,

die weinende Frau behutsam zu überreden, wieder heimzukehren.

कोऽयं स्यादिति यावच्च जिज्ञासुः सोऽत्र तिष्ठति । करुणाकुलितश्छन्नः शृण्वञ्जीमूतवाहनः ॥ ११८

ko’yam syaaditi yaavacca jijnaasuh so’tra tishthati | karunaakulitashchannah shrnvanjiimuutavaahanah || 118

‚Wer mag das sein?‘ fragte sich Jimutavahana, als er von Mitleid überwältigt im Verborgenen stehend mithörte.

तावत्सा तत्र वृद्धा स्त्री दुःखभारातिपीडिता । प्रावर्तत युवानं तं दृष्ट्वा दृष्ट्वानुशोचितुम् ॥ ११९

taavatsaa tatra vrddhaa strii duhkhabhaaraatipiiditaa | praavartata yuvaanam tam drshtvaa drshtvaanushocitum || 119

Währenddessen begann die alte Frau, von der Last ihres Leides bedrückt,

 immer wieder zu dem jungen Mann hinsehend, zu klagen:

हा शङ्खचूड हा दुःखशतसम्प्राप्त हा गुणिन् । कुलैकतन्तो हा पुत्र क्व त्वां द्रक्ष्याम्यहं पुनः ॥ १२०

haa shankhacuuda haa duhkhashatasampraapta haa gunin | kulaikatanto haa putra kva tvaam drakshyaamyaham punah || 120

„Armer Shankhacuuda, unter hundert Qualen mir Geschenkter, mein Begabter,

einziger Spross der Familie – wann werde ich dich wiedersehen, mein Junge?

वत्स त्वन्मुखचन्द्रेऽस्मिन्गतेऽस्तं स पिता तव । शोखान्धकारपतितः कथं वृद्धो भविष्यति ॥ १२१

vatsa tvanmukhacandre’smingate’stam sa pitaa tava | shokhaandhakaarapatitah katham vrddho bhavishyati || 121

Nachdem der Mond deines Gesichtleins untergegangen, mein Kind, ist dein Vater vor Kummer erblindet.

Wie soll er jetzt noch alt werden?

अथार्ककरसंस्पर्शादङ्गं दूयते यत्तव । कथं शक्ष्यति तत्सोढुं तार्क्ष्यभक्षणजां रुजम् ॥ १२२

athaarkakarasamsparshaadangam duuyate yattava | katham shakshyati tatsodhum taarkshyabhakshanajaam rujam || 122

Dein ganzer Körper brennt, sobald ein Sonnenstrahl ihn trifft – wie soll,

zu Garudas Fraß geworden, er das Krachen und Knirschen seiner Knöchlein ertragen?

विस्तीर्णे नागलोकेऽपि धात्रा नागाधिपेन च । लब्धस्त्वं किमभव्याया विचित्यैकसुतो मम ॥ १२३

vistiirne naagaloke’pi dhaatraa naagaadhipena ca | labdhastvam kimabhavyaayaa vicityaikasuto mama || 123

Wie haben Schöpfergott und Schlangenkönig, obwohl die Welt der Naagas groß ist, dich ausgesiebt,

 den einzigen Sohn einer so armen Mutter wie ich eine bin?“

इति तां विलपन्तीं च स युवा तनयोऽब्रवीत् । दुःखार्तमपि मामम्ब किं दुःखयसि हा भृशम् ॥ १२४

iti taam vilapantiim ca sa yuvaa tanayo’braviit | duhkhaartamapi maamamba kim duhkhayasi haa bhrsham || 124

Da sprach der junge Sohn die Klagende an: „Mutter, ich leide schon genug. Mußt du meine Qual noch verstärken?

निवर्तस्व गृहानेष प्रणामः पश्चिमस्तव । इहागमनवेला हि भवेज्जातु गरुत्मतः ॥ १२५

nivartasva grhaanesha pranaamah pashcimastava | ihaagamanavelaa hi bhavejjaatu garutmatah || 125

Kehr nach Haus zurück! Das ist mein letzter Gruß an dich. Garuda wird jeden Moment hier erscheinen.“

तच्छ्रुत्वा हा हतास्मीह को मे पास्यति पुत्रकम् । इति चक्रन्द सा वृद्धा दिक्षु क्षिप्तार्तलोचना ॥ १२६

tacchrutvaa haa hataasmiiha ko me paasyati putrakam | iti cakranda saa vrddhaa dikshu kshiptaartalocanaa || 126

Als sie das hörte, klagte die alte Frau: „Wehe mir, ich bin geschlagen! Wer soll sich jetzt um meinen Jungen kümmern?“

Dabei warf sie gequälte Blicke in alle Himmelsrichtungen.

तावच्च बोधिसत्त्वांशः स तज्जीमूतवाहनः । श्रुत्वा दृष्ट्वा च कृपया गाढाक्रान्तो व्यचिन्तयत् ॥ १२७

taavacca bodhisattvaamshah sa tajjiimuutavaahanah | shrutvaa drshtvaa ca krpayaa gaadhaakraanto vyacintayat || 127

Als Jimutavahana, zum Teil ein Bodhisattva, das sah und hörte, wurde er von Mitleid fest gepackt und sagte sich:

हन्तायं शङ्खचूडाख्यो नागो वासुकिना बत । आहारहेतोस्तार्क्ष्यस्य तपस्वी प्रेषितोऽधुना ॥ १२८

hantaayam shankhacuudaakhyo naago vaasukinaa bata | aahaarahetostaarkshyasya tapasvii preshito’dhunaa || 128

„Himmel, diesen unglücklichen Naaga mit Namen Shankhacuuda hat Vaasuki heute tatsächlich hergeschickt,

damit Garuda zu fressen hat!

इयं चैतस्य जननी स्नेहेनेहान्वगागता । एतदेकसुता वृद्धा दुःखदीनप्रलापिनी ॥ १२९

iyam caitasya jananii snehenehaanvagaagataa | etadekasutaa vrddhaa duhkhadiinapralaapinii || 129

Seine alte Mutter, die nur diesen einen Sohn hat, ist ihm aus Liebe hierher gefolgt, wo die Arme nun ihr Leid beklagt.

तदेनमेकमार्तं चेद्देहेनैकान्तनाशिना । रक्षामि नामुना नागं तन्मे धिग्जन्म निष्फलम् ॥ १३०

tadenamekamaartam ceddehenaikaantanaashinaa | rakshaami naamunaa naagam tanme dhigjanma nishphalam || 130

Wenn ich mit meinem Körper, der letztenendes zerfällt, diesen einen, armen Naaga nicht rette,

 ist meine elende Geburt wertlos.

इत्यालोच्योपगम्यैव मुदा जीमूतवाहनः । वृद्धामुवाच तां मातः पुत्रं रक्ष्याम्यहं तव ॥ १३१

ityaalocyopagamyaiva mudaa jiimuutavaahanah | vrddhaamuvaaca taam maatah putram rakshyaamyaham tava || 131

Nach diesen Überlegungen ging Jimutavahana glücklich auf die Alte zu und sagte: „Mutter, ich rette deinen Sohn!“

तच्छ्रुत्वा भावितभया वृद्धा गरुडशङ्किनी । संत्रस्ता तार्क्ष्य मां भुङ्क्ष्व मां भुङ्क्ष्वेति जगाद सा ॥ १३२

tacchrutvaa bhaavitabhayaa vrddhaa garudashankinii | samtrastaa taarkshya maam bhunkshva maam bhunkshveti jagaada saa || 132

Als sie das hörte, bekam die Alte Angst, wähnend, er sei Garuda.

Furchtsam zitternd rief sie: „Taarkshya [Garuda], friß mich, nimm mich!“

शङ्खचूडस्ततोऽवादीन्नैष तार्क्ष्योऽम्ब मा त्रसीः । क्वायं चन्द्र इवाह्लादी क्व स तार्क्ष्यो भयंकरः ॥ १३३

shankhacuudastato’vaadiinnaisha taarkshyo’mba maa trasiih |

kvaayam candra ivaahlaadii kva sa taarkshyo bhayamkarah || 133

Hier wandte Sankhacuuda ein: „Das ist nicht Taarkshya, Mutter, hab keine Angst!

Während dieser hier uns erquickt wie der Mond, ist Garuda nur fürchterlich!“

इत्युक्तो शङ्खचूडेन प्राह जीमूतवाहनः । विद्याधरोऽहमायातो रक्षितुं सुतमम्ब ते ॥ १३४

ityukto shankhacuudena praaha jiimuutavaahanah | vidyaadharo’hamaayaato rakshitum sutamamba te || 134

Nachdem Shankhacuuda das gesagt hatte, sprach Jimutavahana: „Ich bin ein Vidyaadhara, gekommen, deinen Sohn zu retten, Mutter!

दास्यामि हि शरीरं स्वं वस्त्रच्छन्नं गरुत्मते । क्षुधिताय प्रयाहि त्वमादायैतं सुतं गृहम् ॥ १३५

daasyaami hi shariiram svam vastracchannam garutmate | kshudhitaaya prayaahi tvamaadaayaitam sutam grham || 135

Ich werde meinen unter Gewändern verborgenen Körper dem hungrigen Garuda überlassen. Nimm deinen Sohn und geh nach Hause.“

तच्छ्रुत्वा साब्रवीद्वृद्धा मैवं त्वं ह्यधिको मम । पुत्रो यस्येदृशे काले कृपास्मास्वियमीदृशी ॥ १३६

tacchrutvaa saabraviidvrddhaa maivam tvam hyadhiko mama | putro yasyedrshe kaale krpaasmaasviyamiidrshii || 136

„Nie und nimmer!“ erwiderte die Alte da. „Du bist jetzt mehr als ein Sohn für mich, der in so einem Momen solch Erbarmen mit uns hat!“

एतच्छ्रुत्वा स जीमूतवाहनः पुनरब्रवीत् । न मे मनोरथस्यास्य भङ्गं कर्तुमिहार्हथ ॥ १३७

etacchrutvaa sa jiimuutavaahanah punarabraviit | na me manorathasyaasya bhangam kartumihaarhatha || 137

Als er das hörte, erwiderte Jimutavahana: „Ihr seid beide nicht imstande, meinen Traum ins Wanken zu bringen.“

ग्रहादेवं ब्रुवाणं च शङ्खचूडो जगाद तम् । दर्शितैव महासत्त्व त्वया सत्यं कृपालुता ॥ १३८

grahaadevam bruvaanam ca shankhacuudo jagaada tam | darshitaiva mahaasattva tvayaa satyam krpaalutaa || 138

Weil er das mit allem Nachdruck sagte, sprach Shankhacuuda ihn an: „Fürwahr, du hast, o Heiliger, dein mitfühlendes Wesen offenbart.

नत्वहं त्वच्छरीरेण रक्ष्यामि स्वशरीरकम् । रत्नव्ययेन पाषाणं को हि रक्षितुमर्हति ॥ १३९

natvaham tvacchariirena rakshyaami svashariirakam | ratnavyayena paashaanam ko hi rakshitumarhati || 139

Ich aber lasse mein Körperlein nicht mit deinem Leib beschützen. Wer würde denn einen Kieselstein mit einem Diamanten bezahlen?

मादृशैस्तु जगत्पूर्णं स्वात्ममात्रानुकम्पिभिः । अनुकम्प्यं जगद्येषां विरलास्ते भवादृशाः ॥ १४०

maadrshaistu jagatpuurnam svaatmamaatraanukampibhih | anukampyam jagadyeshaam viralaaste bhavaadrshaah || 140

Die Welt ist voll von solchen wie mir, die nur um sich selbst besorgt sind. Selten sind solche wie du, die sich um das große Ganze sorgen.

न चाहं मलिनीकर्तुं शङ्खपालकुलं शुचि । कलङ्क इव तीक्ष्णांशुबिम्बं शक्ष्यामि सन्मते ॥ १४१

na caaham maliniikartum shankhapaalakulam shuci | kalanka iva tiikshnaamshubimbam shakshyaami sanmate || 141

Ich bring‘s auch nicht übers Herz, die reine Shankhapaala-Sippe zu beschmutzen, wie ein Fleck die helle Vollmondscheibe.“

इति तं प्रतिषिध्यैव शङ्खचूडः स्वमातरम् । जगादाम्ब निवर्तस्व कान्ताराद्दुर्गमादितः ॥ १४२

iti tam pratishidhyaiva shankhacuudah svamaataram | jagaadaamba nivartasva kaantaaraaddurgamaaditah || 142

Nachdem Shankhacuuda ihn damit beschwichtigen konnte, sagte er zu seiner Mutter: „Verlass als Erstes diese unheimliche Einöde!

न पश्यसि किमत्रैतन्नागासृक्कर्दमोक्षितम् । कृतान्तलीलापर्यङ्करौद्रं वध्यशिलातलं ॥ १४३

na pashyasi kimatraitannaagaasrkkardamokshitam | krtaantaliilaaparyankaraudram vadhyashilaatalam || 143

Siehst du nicht, wie alles hier mit Schlangenblut und Schleim verschmiert ist? Das wüste Lustbett des Todes ist dieser Opferstein!

अहं चाब्धितटे गत्वा नत्वा गोकर्णमीश्वरम् । आगच्छामि द्रुतं यावन्नायाति गरुडोऽत्र सः ॥ १४४

aham caabdhitate gatvaa natvaa gokarnamiishvaram | aagacchaami drutam yaavannaayaati garudo’tra sah || 144

Ich geh an die Küste und bete Shiva mit den Kuhohren, Gokarna, an. Ich muß mich beeilen, bevor Garuda hier ist!“

इत्युक्त्वा कृपणाक्रन्दां प्रणम्यापृच्छ्य मातरम् । स गोकर्णप्रणामार्थं शङ्खचूडो ययौ ततः ॥ १४५

ityuktvaa krpanaakrandaam pranamyaaprcchya maataram | sa gokarnapranaamaartham shankhacuudo yayau tatah || 145

Nach diesen Worten nahm Shankhacuuda unter Verbeugungen Abschied von seiner wehleidig klagenden Mutter

und lief davon, Gokarna anzubeten.

अस्मिंश्चेदन्तरे प्राप्तस्तार्क्ष्यः सिद्धो ममेप्सितः । परार्थ इति जीमूतवाहनोऽप्यकरोद्धृदि ॥ १४६

asmimshcedantare praaptastaarkshyah siddho mamepsitah | paraartha iti jiimuutavaahano’pyakaroddhrdi || 146

Und Jimutavahana nahm sich fest vor: „Wenn inzwischen Garuda kommt, verwirkliche ich meinen Wunsch, für einen anderen zu sterben!“

तावच्चासन्नपक्षीन्द्रपक्षानिलचलांस्तरून् । विलोक्यात्र स मामेति निवारणपरानिव ॥ १४७

taavacaasannapakshiindrapakshaanilacalaamstaruun | vilokyaatra sa maameti nivaaranaparaaniva || 147

Da sah er die Bäume sich biegen unter des anfliegenden Vogelfürsten Flügelwind, als wollte der ihn mit „Mach das nicht!“ davon abbringen.

मत्वा गरुडवेलां च प्राप्तां जीमूतवाहनः । परार्थप्राणदो वध्यशिलामध्यारुरोह ताम् ॥ १४८

matvaa garudavelaam ca praaptaam jiimuutavaahanah | paraarthapraanado vadhyashilaamadhyaaruroha taam || 148

So wußte er, der Moment für Garudas Festmal war gekommen. Um sein Leben für die anderen zu geben, legte er sich auf den Opferstein.

पवनाघूर्णिते चाब्धौ स्फुरद्रत्नप्रभादृशा । तं सत्त्वातिशयं तस्य पश्यतीव सविस्मयम् ॥ १४९

pavanaaghuurnite caabdhau sphuradratnaprabhaadrshaa | tam sattvaatishayam tasya pashyatiiva savismayam || 149

Das von Windstößen aufgewühlte Meer schien mit den Augen seiner funkelnden Edelsteine seinen enormen Mut zu bewundern.

आगत्याच्छादितनभा निपत्यैतच्छिलातलात् । चञ्च्वा गरुत्मानाहत्य महासत्त्वं जहार तम् ॥ १५०

aagatyaacchaaditanabhaa nipatyaitacchilaatalaat | cancvaa garutmaanaahatya mahaasattvam jahaara tam || 150

Da sank, den Himmel verdunkelnd, Garuda herab, versetze dem Edelmütigen einen Schnabelhieb und riss ihn hoch vom Opferstein.

स्रुतासृग्धारमुत्खातशिरोरत्नं च तं जवात् । नीत्वा भक्षयितुं शृङ्गे मलयाद्रेः प्रचक्रमे ॥ १५१

srutaasrgdhaaramutkhaatashiroratnam ca tam javaat | niitvaa bhakshayitum shrnge malayaadreh pracakrame || 151

Blut floss in Strömen, das Stirnjuwel brach heraus, als Garuda ihn eilig auf einen Gipfel in den Malayabergen entführte,

um ihn dort zu verzehren.

एवमेव परार्थाय देहः स्यात्प्रतिजन्म मे । मा भूतां स्वर्गमोक्षौ तु परोपकृतिवर्जितौ ॥ १५२

evameva paraarthaaya dehah syaatpratijanma me | maa bhuutaam svargamokshau tu paropakrtivarjitau || 152

„Das soll zum Wohl der anderen in jedem neuen Leben mit meinem Körper geschehen.

Weder Paradies noch Erlösung sollen mich von der Hilfe am Nächsten abhalten!“

इति तार्क्ष्याद्यमानस्य तस्यानुध्यायतस्तदा । विद्याधरेन्द्रोरपतत्पुष्पवृष्टिर्नभस्तलात् ॥ १५३

iti taarkshyaadyamaanasya tasyaanudhyaayatastadaa | vidyaadharendrorapatatpushpavrshtirnabhastalaat || 153

Als der Vidyaadharafürst daran dachte, wie Garuda ihn gleich fressen würde, fiel vom Himmel ein Blütenregen hernieder.

अत्रान्तरे स तद्रक्तधारास्रवशिरोमणिः । तस्या मलवत्याश्च तत्पत्न्याः प्रापतत्पुरः ॥ १५४

atraantare sa tadraktadhaaraasravashiromanih | tasyaa malavatyaashca tatpatnyaah praapatatpurah || 154

Inzwischen war sein Stirnjuwel, von dem das Blut in Strömen floss, seiner Frau Malayavati vor die Füße gefallen.

सा तद्दृष्ट्वा परिज्ञाय चूडरत्नं सुविह्वला । अन्तिकस्था श्वशुरयोस्ताभ्यां साश्रुरदर्शयत् ॥ १५५

saa taddrshtvaa parijnaaya cuudaratnam suvihvalaa | antikasthaa shvashurayostaabhyaam saashruradarshayat || 155

Sie erkannte das Stirnjuwel ihres Mannes und lief zu den Schwiegereltern, denen sie es unter Tränen zeigte.

तौ च जायापती सूनोः शिरोरत्नं विलोक्य तत् । किमेतदिति सम्भ्रान्तौ सहसैव बभूवतुः ॥ १५६

tau ca jaayaapatii suunoh shiroratnam vilokya tat | kimetaditi sambhraantau sahasaiva babhuuvatuh || 156

Als die Ehegatten das Stirnjuwel ihres Sohnes sahen, fragten sie einander: „Was ist das?“ und waren zunächst verwirrt.

ततः स्वविद्यानुध्यानाद्यथावृत्तमवेत्य तत् । राजा जीमूतकेतुः सा राज्ञी कनकवत्यपि ॥ १५७

tatah svavidyaanudhyaanaadyathaavrttamavetya tat | raajaa jiimuutaketuh saa raajnii kanakavatyapi || 157

Dank meditativ erlangter Zauberkraft kamen König Jimutaketu und seine Frau Kanakavati dahinter, was geschehen war.

वध्वा मलयवत्या तौ प्रावर्तेतां सह द्रुतम् । गन्तुं तत्रैव तौ यत्र तार्क्ष्यजीमूतवाहनौ ॥ १५८

vadhvaa malayavatyaa tau praavartetaam saha drutam | gantum tatraiva tau yatra taarkshyajiimuutavaahanau || 158

Dann eilten die beiden Eheleute und Malayavati dorthin, wo Garuda und Jimutavahana schon waren.

तावत्स शङ्खचूडोऽत्र नत्वा गोकर्ण्यमागतः । ददर्श रुधिरार्द्रं तद्विग्नो वध्यशिलातलम् ॥ १५९

taavatsa shankhacuudo’tra natvaa gokarnyamaagatah | dadarsha rudhiraardram tadvigno vadhyashilaatalam || 159

Inzwischen war Shankhacuuda von seiner Gokarna-Andacht zurückgekehrt und sah zu seiner Bestürzung,

daß der Opferstein nass von Blut war.

हा हतोऽस्मि महापापो ध्रुवं तेन महात्मना । आत्मा गरुत्मते दत्तो मत्कृते सुकृपालुना ॥ १६०

haa hato’smi mahaapaapo dhruvam tena mahaatmanaa | aatmaa garutmate datto matkrte sukrpaalunaa || 160

„Ach! Geschlagen bin ich, ein großer Frevler! Bestimmt hat an meiner Statt der Großherzige mitleidsvoll sich selbst dem Garuda geopfert!

तदन्विष्यामि नीतः स क्षणेऽस्मिन्क्वाहिवैरिणा । मज्जेयं नायशःपङ्के जीवन्तं चेत्तमाप्नुयाम् ॥ १६१

tadanvishyaami niitah sa kshane’sminkvaahivairinaa | majjeyam naayashahpanke jiivantam cettamaapnuyaam || 161

Ich will herausfinden, wohin der Feind ihn eben erst entführt hat. Treffe ich ihn lebend an, versinke ich nicht im Sumpf der Ehrlosigkeit!“

इत्युदश्रुर्वदन्सोऽथ साधुर्दृष्ट्वा निरन्तरम् । पतितां भुवि तद्रक्तधारामनुसरन्ययौ ॥ १६२

ityudashrurvadanso’tha saadhurdrshtvaa nirantaram | patitaam bhuvi tadraktadhaaraamanusaranyayau || 162

So sprach der Brave unter Tränen und machte sich sogleich auf den Weg, den Blutstropfen folgend, die er auf dem Boden sah.

अत्रान्तरे भक्षयंस्तं दृष्ट्वा जीमूतवाहनम् । हृष्टं विरम्य गरुडश्चिन्तयामास तत्क्षणम् ॥ १६३

atraantare bhakshayamstam drshtvaa jiimuutavaahanam | hrshtam viramya garudashcintayaamaasa tatkshanam || 163

Mittlerweile hatte Garuda angefangen, den Jimutavahana zu fressen. Als er aber sah, wie der sich freute, hielt er inne und sagte sich:

अहो अपूर्वः कोऽप्येष भक्ष्यमाणोऽपि यो मया । प्रहृष्यति महासत्त्वो न तु प्राणैर्वियुज्यते ॥ १६४

aho apuurvah ko’pyesha bhakshyamaano’pi yo mayaa | prahrshyati mahaasattvo na tu praanairviyujyate || 164

„Sieh an, was für ein ungewöhnliches Exemplar, ein Edelmütiger, der sich von mir fressen läßt

und frohlockt, ohne daß die Lebensgeister ihn fliehen!

बिभर्ति लुप्तशेषे च गात्रे रोमाञ्चकञ्चुकम् । किं चोपकारिणीवास्य मयि दृष्टिः प्रसीदति ॥ १६५

bibharti luptasheshe ca gaatre romaancakancukam | kim copakaariniivaasya mayi drshtih prasiidati || 165

Auf seinen unvertilgten Gliedern trägt er einen Panzer von aufgerichteten Haaren,

und sein Blick ruht auf mir, als wäre ich sein Wohltäter.

तन्नैष नागः कोऽप्येष साधुः पृच्छामि नाद्म्यमुम् । इति तार्क्ष्यं विमृश्यन्तं प्राह जीमूतवाहनः ॥ १६६

tannaisha naagah ko’pyesha saadhuh prcchaami naadmyamum | iti taarkshyam vimrshyantam praaha jiimuutavaahanah || 166

Das ist keine Schlange. Wer ist dieser Heilige? Den ess ich nicht. Ich frag ihn mal.“

Während Garuda noch rätselte, sprach Jimutavahana ihn an:

पक्षीन्द्र किं निवृत्तोऽसि नहि मे मांसशोणितम् । देहे नास्ति न चाद्यापि परितृप्तोऽसि भुङ्क्ष्व तत् ॥ १६७

pakshiindra kim nivrtto’si nahi me maamsashonitam | dehe naasti na caadyaapi paritrpto’si bhunkshva tat || 167

„König der Vögel, warum hörst du auf? Da ist genug Fleisch und Blut in meinem Körper, und du bist noch nicht satt. Iß weiter!“

एतच्छ्रुत्वातिसाश्चर्यस्तं पप्रच्छ स पक्षिराट् । नागो नैवासि तद्ब्रूहि महात्मन्को भवानिति ॥ १६८

etacchrutvaatisaashcaryastam papraccha sa pakshiraat | naago naivaasi tadbruuhi mahaatmanko bhavaaniti || 168

Als der Vogelfürst das hörte, fragte er ihn höchst verwundert: „Eine Schlange bist du jedenfalls nicht. Also sprich, Großherziger, wer seid Ihr?“

नाग एवास्मि कोऽयं ते प्रश्नः प्रकृतमाचर । प्रस्तुतार्थविरुद्धं हि कोऽभिदध्यादबालिशः ॥ १६९

naaga evaasmi ko’yam te prashnah prakrtamaacara | prastutaarthaviruddham hi ko’bhidadhyaadabaalishah || 169

„Natürlich bin ich eine Schlange, warum fragst du noch? Würde jemand wie du, der kein Kindskopf ist,

das Gegenteil von dem tun, was ihm viel bedeutet?“

एवं प्रतिवदत्येव तार्क्ष्यं जीमूतवाहने । प्राप्तः स शङ्खचूडोऽत्र दूरादेवाभ्यभाषत ॥ १७०

evam prativadatyeva taarkshyam jiimuutavaahane | praaptah sa shankhacuudo’tra duuraadevaabhyabhaashata || 170

Als Jimutavahana dem Garuda so widersprach, kam Shankhacuda herbei und rief schon von Weitem:

मा मा कृथा महापापं साहसं विनतात्मज । कोऽयं भ्रमस्ते नह्येष नागो नागोऽहमेष ते ॥ १७१

maa maa krthaa mahaapaapam saahasam vinataatmaja | ko’yam bhramaste nahyesha naago naago’hamesha te || 171

„Nein, nicht! Versündige dich nicht, Garuda, Sohn des Vinata! Was für eine Verirrung!

Das ist keine Schlange! Ich bin die richtige Schlange für dich!“

इत्युक्त्वा द्रुतमागत्य मध्ये स्थित्वा तयोर्द्वयोः । दृष्ट्वा च तार्क्ष्यं विभ्रान्तं शङ्खचूडोऽब्रवीत्पुनः ॥ १७२

ityuktvaa drutamaagatya madhye sthitvaa tayordvayoh | drshtvaa ca taarkshyam vibhraantam shankhacuudo’braviitpunah || 172

Nach diesen Worten lief er näher und stellte sich mitten zwischen die beiden. Als er Taarkshya verwundert sah, fragte Shankhacuuda:

किं भ्राम्यसि फणाः किं मे जिह्वे च न पश्यसि । विद्याधरस्य किं चास्य सौम्यां पश्यसि नाकृतिम् ॥ १७३

kim bhraamyasi phanaah kim me jihve ca na pashyasi | vidyaadharasya kim caasya saumyaam pashyasi naakrtim || 173

„Was staunst du so? Siehst du meine Hauben nicht und die zwei Zungen? Siehst du auch das freundliche Wesen dieses Vidyaadhara nicht?“

शङ्खचूडे वदत्येवं भार्या च पितरौ च तौ । जीमूतवाहनस्यात्र सर्वे सत्वरमाययुः ॥ १७४

shankhacuude vadatyevam bhaaryaa ca pitarau ca tau | jiimuutavaahanasyaatra sarve satvaramaayayuh || 174

Während Shankhacuuda so sprach, liefen Jimutavahanas Frau und beide seine Eltern schnell auf ihn zu.

विलुप्ताङ्गं च तं दृष्ट्वा पितरौ तस्य तत्क्षणम् । चक्रन्दतुस्तौ हा पुत्र हा हा जीमूतवाहन ॥ १७५

viluptaangam ca tam drshtvaa pitarau tasya tatkshanam | cakrandatustau haa putra haa haa jiimuutavaahana || 175

Als sie sahen, daß ihm die Glieder abgefressen waren, klagten beide laut: „Aah Sohn! Aah, Ooh Jimutavahana!

हा कारुणिक हा वत्स परार्थप्रत्तजीवित । हा कथं वैनतेयेदमविमृश्य कृतं त्वया ॥ १७६

haa kaarunika haa vatsa paraarthaprattajiivita | haa katham vainateyedamavimrshya krtam tvayaa || 176

O du Mitfühlender, o Liebling, der du dein Leben für andere hingibst! O Sohn der Vinataa, wie konntest du das tun, ohne etwas zu merken?“

एतच्छ्रुत्वैव तार्क्ष्योऽत्र सोऽनुतप्तो व्यचिन्तयत् । हा कथं बोधिसत्त्वांशः सम्मोहाद्भक्षितो मया ॥ १७७

etacchrutvaiva taarkshyo’tra so’nutapto vyacintayat | haa katham bodhisattvaamshah sammohaadbhakshito mayaa || 177

Als Garuda das hörte, war auch er bestürzt und dachte: „O Weh, wie konnte ich in meiner Verblendung

einen Menschen mit Bodhisattvaanlagen fressen?

जीमूतवाहनः सोऽयं परार्थप्राणदायकः । यस्य भ्रमति कृत्स्नोऽस्मिंस्त्रैलोक्ये कीर्तिघोषणा ॥ १७८

jiimuutavaahanah so’yam paraarthapraanadaayakah | yasya bhramati krtsno‘smimstrailokye kiirtighoshanaa || 178

Das ist doch Jimutavahana, der sein Leben für andere opfert! Der Lobgesang zu seinem Ruhm schallt durch die ganze Dreiwelt!

तन्मे मृतोऽस्मिन्पापस्य प्राप्तमग्निप्रवेशनम् । अधर्मविषवृक्षस्य पच्यते स्वादु किं फलम् ॥ १७९

tanme mrto’sminpaapasya praaptamagnipraveshanam | adharmavishavrkshasya pacyate svaadu kim phalam || 179

Nun, da er tot ist, muß ich Übeltäter wohl ins Feuer springen. Soll etwa der Giftbaum der Gesetzlosigkeit noch süße Früchte reifen lassen?“

इति चिन्ताकुले तार्क्ष्ये दृष्ट्वा बन्धून्निपत्य सः । व्रणव्यथायां पञ्चत्वं प्राप जीमूतवाहनः ॥ १८०

iti cintaakule taarkshye drshtvaa bandhuunnipatya sah | vranavyathaayaam pancatvam praapa jiimuutavaahanah || 180

Während Garuda sich diesen Überlegungen hingab, sah Jimutavahana seine Verwandten und starb an seinen schweren Wunden.

ततो विलपतोस्तत्र तत्पित्रोः शोकदीनयोः । उत्क्रुश्य मुहुरात्मानं शन्खचूडे च निन्दति ॥ १८१

tato vilapatostatra tatpitroh shokadiinayoh | utkrushya muhuraatmaanam shankhacuude ca nindati || 181

Da jammerten seine Eltern von Kummer gepeinigt, und Shankhacuuda schrie immer wieder auf und machte sich Vorwürfe.

भार्या मलयवत्यस्य नभो दृष्ट्वाश्रुगद्गदम् । पूर्वप्रसन्नां वरदामित्युपालभताम्बिकाम् ॥ १८२

bhaaryaa malayavatyasya nabho drshtvaashrugadgadam | puurvaprasannaam varadaamityupaalabhataambikaam || 182

Jimutavahanas Frau Malayavati sah zum Himmel auf und schalt unter Tränen stockend Muttergöttin Gauri,

die ihr früher wohlgesonnen war und ihren Wunsch erfüllt hatte:

विद्याधराधिपो भाविचक्रवर्ती पतिस्तव । भवितेत्यहमादिष्टा देवि गौरि तदा त्वया ॥ १८३

vidyaadharaadhipo bhaavicakravartii patistava | bhavitetyahamaadishtaa devi gauri tadaa tvayaa || 183

„Der Vidyaadharafürst und zukünftige Kaiser soll dein Mann sein“, hast du, Göttin Gauri, mir versprochen.

तन्मिथ्यावादिनी जाता त्वमप्यसि कथं मयि । इत्युक्तवत्यां तस्यां सा गौरी प्रत्यक्षतामगात् ॥ १८४

tanmithyaavaadinii jaataa tvamapyasi katham mayi | ityuktavatyaam tasyaam saa gaurii pratyakshataamagaat || 184

Warum hast du mich nur angelogen?“ Als sie das gesagt hatte, offenbarte Gauri sich ihr.

न मे मिथ्या वचः पुत्रीत्युक्त्वा सा स्वकमण्डलोः । अमृतेनाशु जीमूतवाहनं सिञ्चति स्म तम् ॥ १८५

na me mithyaa vacah putriityuktvaa saa svakamandaloh | amrtenaashu jiimuutavaahanam sincati sma tam || 185

„Ich habe dich nicht belogen, Tochter!“ Mit diesen Worten besprenkelte sie Jimutavahana mit Lebenswasser aus ihrer Flasche.

तेन सोऽक्षतसर्वाङ्गः पूर्वाधिकतरद्युतिः । जीवन्सद्यः समुत्तस्थौ कृती जीमूतवाहनः ॥ १८६

tena so’kshatasarvaangah puurvaadhikataradyutih | jiivansadyah samuttasthau krtii jiimuutavaahanah || 186

Damit war er an allen Gliedern unverwundet, hatte noch mehr Glanz als je zuvor. Ganz wiederhergestellt stand Jimutavahana auf.

उत्थितं प्रणतं तं च सर्वेषु प्रणमत्सु सा । उवाच देवी तुष्टास्मि देहदानेन तेऽमुना ॥ १८७

utthitam pranatam tam ca sarveshu pranamatsu saa | uvaaca devii tushtaasmi dehadaanena te’munaa || 187

Aufgestanden warf er sich vor der Göttin nieder, und all die anderen ebenso.

Gauri sprach sie an: „Ich bin beeindruckt, wie du deinen Leib geopfert hast.

तदेषा त्वभिषिञ्चामि पुत्रात्मीयेन पाणिना । विध्याधरानामाकल्पं चक्रवर्तिपदेऽधुना ॥ १८८

tadeshaa tvabhishincaami putraatmiiyena paaninaa | vidhyaadharaanaamaakalpam cakravartipade’dhunaa || 188

Darum will ich dich, mein Sohn, mit dieser meiner Hand zum Kaiser über die Vidyaadharas salben.

Dieses Amt sollst du von jetzt an für ein ganzes Weltzeitalter innehaben.“

एवं वदन्ती जीमूतवाहनं कलशाम्बुभिः । तमभ्यषिञ्चच्छर्वाणी पूजिता च तिरोदधे ॥ १८९

evam vadantii jiimuutavaahanam kalashaambubhih | tamabhyashincaccharvaanii puujitaa ca tirodadhe || 189

So sprach Shivas Frau zu Jiimuutavaahana, besprenkelte ihn mit Wasser aus ihrem Krug, segnete ihn und verschwand.

निपेतुश्चात्र तत्कालं दिव्याः कुसुमवृष्टयः । नदन्ति स्म च सानन्दं देवदुन्दुभयो दिवि ॥ १९०

nipetushcaatra tatkaalam divyaah kusumavrshtayah | nadanti sma ca saanandam devadundubhayo divi || 190

In dem Moment fielen Blumenregenschauer vom Himmel, und die göttlichen Trommeln wummerten wonnevoll in lichten Höhen.

अथोवाच स तं प्रह्वस्तार्क्ष्यो जीमूतवाहनम् । चक्रवर्तिन्नहं प्रीतः पुरुषातिशये त्वयि ॥ १९१

athovaaca sa tam prahvastaarkshyo jiimuutavaahanam | cakravartinnaham priitah purushaatishaye tvayi || 191

Da verneigte Garuda sich vor Jimutavahana und bekannte: „Kaiser, ich bin froh, daß du so ein hervorragender Mensch bist!

अपूर्वोदारमतिना त्रिजगत्कौतुकावहम् । ब्रह्माण्डभित्तिलिखितं येन चित्रमिदं कृतम् ॥ १९२

apuurvodaaramatinaa trijagatkautukaavaham | brahmaandabhittilikhitam yena citramidam krtam || 192

Mit einzigartigem Großmut hast du vollbracht, was die drei Welten in Entzücken versetzt und in die Schale von Brahmas Weltenei geritzt ist.

तन्मां प्रशाधि मत्तश्च वृणुष्वाभीप्सितं वरम् । इत्युक्तवन्तं गरुडं महासत्त्वो जगाद सः ॥ १९३

tanmaam prashaadhi mattashca vrnushvaabhiipsitam varam | ityuktavantam garudam mahaasattvo jagaada sah || 193

Also verfüge über mich und verlange, was du am meisten begehrst!“ Daraufhin sprach der Edelmütige zu Garuda:

न भक्ष्याः सानुतापेन भूत्वा नागाः पुनस्त्वया । तेऽप्यस्थिशेषा जीवन्तु ये त्वया पूर्वभक्षिताः ॥ १९४

na bhakshyaah saanutaapena bhuutvaa naagaah punastvayaa | te’pyasthisheshaa jiivantu ye tvayaa puurvabhakshitaah || 194

„Du sollst Reue übend weiterhin keine Schlangen mehr fressen! Die Schlangen aber, die du früher gefressen,

deren Knochen du übriggelassen hast, sollen alle wieder leben!“

एवमस्तु न भोक्ष्येऽहं नागाञ्शान्तमतः परम् । प्राग्ये च भुक्तास्ते जीवन्त्विति तार्क्ष्योऽप्युवाच सः ॥ १९५

evamastu na bhokshye’ham naagaanshaantamatah param | praagye ca bhuktaaste jiivantviti taarkshyo’pyuvaaca sah || 195

„So sei es. Ich will nur noch meinen Seelenfrieden und esse keine Schlangen mehr!

 Und die ich früher gegessen habe, sollen wieder leben!“ bestätigte Garuda.

ततोऽस्थिशेषा येऽप्यासन्नागास्तत्पूर्वभक्षिताः । तेऽपि सर्वे समुत्तस्थुस्तद्वरामृतजीविताः ॥ १९६

tato’sthisheshaa ye’pyaasannaagaastatpuurvabhakshitaah | te’pi sarve samuttasthustadvaraamrtajiivitaah || 196

Vom Lebenswasser seines Wunsches erweckt, standen all die Schlangen, die er zuvor gefressen hatte,

von denen nur noch Knochenreste geblieben waren, wieder auf.

सुरैर्नागैर्मुनिगणैः सानन्दैर्मिलितैरथ । स लोकत्रितयाभिख्यामुवाह मलयाचलः ॥ १९७

surairnaagairmuniganaih saanandairmilitairatha | sa lokatritayaabhikhyaamuvaaha malayaacalah || 197

All die Götter, Naagas und Asketensippen, die sich da frohgemut versammelt hatten,

nannten das Malayagebirge von nun an den „Dreiweltenberg“.

तत्कालं तं च जीमूतवाहनोदन्तमद्भुतम् । गौर्याः प्रसादाद्विविदुः सर्वे वद्याधरेश्वराः ॥ १९८

tatkaalam tam ca jiimuutavaahanodantamadbhutam | gauryaah prasaadaadvividuh sarve vadyaadhareshvaraah || 198

Zu dem Zeitpunkt hatte Gauri dafür gesorgt, daß alle Vidyaadharafürsten vom erstaunlichen Werdegang Jimutavahanas hörten.

आगत्य ते च चरणावनता हिमाद्रिं निन्युः क्षणान्मुदितबन्धुसुहृत्समेतम् ।

तं पार्वतीस्वकरक्लृप्तमहाभिषेकं सच्चक्रवर्तिनमथ प्रतिमुक्ततार्क्ष्यम् ॥ १९९

aagatya te ca caranaavanataa himaadrim ninyuh kshanaanmuditabandhusuhrtsametam |

tam paarvatiisvakaraklptamahaabhishekam saccakravartinamatha pratimuktataarkshyam || 199

Sie kamen, verneigten sich zu seinen Füßen, und er entließ Garuda. Dann flogen sie ihn sogleich mit seinen jubelnden Freunden und Verwandten zusammen auf den Himalaya, den edlen Kaiser, dessen große Inthronisierung Parvati eigenhändig vorgenommen hatte.

तत्र स पित्रा मात्रा मित्रावसुना च मलयवत्या च ।

निजगृहगतागतेन च संयुक्तः शङ्खचूडेन ॥ २००

tatra sa pitraa maatraa mitraavasunaa ca malayavatyaa ca |

nijagrhagataagatena ca samyuktah shankhacuudena || 200

Dort konnte Jiimuutavaahana, vereint mit seinen Eltern, Mitraavasu und Malayavati, auch mit Shankhacuuda,

der zuerst zu sich nach Hause gegangen und dann wieder zurückgekehrt war,

लोकोत्तरचरिताद्भुतसिद्धां जीमूतवाहनः सुचिरम् ।

अभजत रत्नोपचितां विद्याधरचक्रवर्तिधुरम् ॥ २०१

lokottaracaritaadbhutasiddhaam jiimuutavaahanah suciram |

abhajata ratnopacitaam vidyaadharacakravartidhuram || 201

für lange Zeit die mit Juwelen überhäufte Stellung eines Vidyaadharakaisers genießen,

die er sich mit seiner außergewöhnlichen Heldentat verdient hatte.

इत्यत्युदारसरसामाख्याय कथां तदा स वेतालः ।

पुनरेवं तं त्रिविक्रमसेनं पप्रच्छ राजानम् ॥ २०२

ityatyudaarasarasaamaakhyaaya kathaam tadaa sa vetaalah |

punarevam tam trivikramasenam papraccha raajaanam || 202

Nachdem der Leichengeist diese höchst spannende Geschichte erzählt hatte, stellte er dem König Trivikramasena wieder die Frage:

तद्ब्रूहि शङ्खचूडः किं वा जीमूतवाहनोऽभ्यधिकः ।

सत्त्वेन तयोरुभयोः पूर्वोक्तश्चात्र समयस्ते ॥ २०३

tadbruuhi shankhacuudah kim vaa jiimuutavaahano’bhyadhikah |

sattvena tayorubhayoh puurvoktashcaatra samayaste || 203

„Sag an: Wer von den beiden – Shankhacuuda oder Jiimuutavaahana – ist der Mutigere? Unsere frühere Vereinbarung gilt noch für dich!“

इत्यस्माद्वेतालाच्छ्रुत्वा मौनं विहाय शापभयात् ।

तमुवाच स त्रिविक्रमसेनो नृपतिर्निरुद्वेगः ॥ २०४

ityasmaadvetaalaacchrutvaa maunam vihaaya shaapabhayaat |

tamuvaaca sa trivikramaseno nrpatirnirudvegah || 204

Als Trivikramasena das von dem Vetaala hörte, brach er aus Furcht vor einer Verwünschung sein Schweigen und antwortete ihm unaufgeregt:

बहुजन्मसिद्धमेतच्चित्रं जीमूतवाहनस्य कियत् ।

श्लाघ्यः स शङ्खचूडो मरणोत्तीर्णोऽपि यो रिपवे ॥ २०५

bahujanmasiddhametaccitram jiimuutavaahanasya kiyat |

shlaaghyah sa shankhacuudo maranottiirno’pi yo ripave || 205

„Was ist daran so verwunderlich, wenn Jimutavahana in seinen vielen Geburten gereift ist?

Rühmenswert dagegen ist Shankhacuuda, der, dem Tode knapp entkommen, seinem Feind

अन्यप्रदत्तात्मानं प्राप्य सुदूरं गताय तार्क्ष्याय ।

पश्चाद्धावन्गत्वा स्वं देहमुपानयत्प्रसभम् ॥ २०६

anyapradattaatmaanam praapya suduuramgataaya taarkshyaaya |

pashcaaddhaavangatvaa svam dehamupaanayatprasabham || 206

Garuda nachlief, der so weit geflogen war, mit einem anderen, der sich selbst geopfert hatte, um ihm seinen eigenen Körper aufzudrängen.“

एतन्निशम्यैव नृपस्य तस्य वाक्यं स वेतालवरो जगाम ।

पुनः स्वधामैव तदंसपृष्ठान्नृपोऽपि तं सोऽनुययौ तथैव ॥ २०७

etannishamyaiva nrpasya tasya vaakyam sa vetaalavaro jagaama |

punah svadhaamaiva tadamsaprshthaannrpo’pi tam so’nuyayau tathaiva || 207

Nachdem der brave Leichengeist die Worte des Königs vernommen hatte, ließ er sich von dessen Schulter und Rücken fallen

und ging wieder nach Hause. Und so folgte der König ihm wie schon zuvor.

 

iti mahaakavishriisomadevabhattaviracite kathaasaritsaagare shashaankavatiilambake trayovimshastarangah |

So endet das dreiundzwanzigste Kapitel im Buch Shashankavatii aus dem Weltmeer der Geschichtenströme,

die der Dichterfürst Somadeva Bhatta zusammengeführt hat.