Die Götter sind sterblich!

 

शशाङ्कवतीलम्बकः १२ Shashaankavatii 12. Buch

सप्तविंशस्तरङ्गः saptavimshastarangah Die siebenundzwanzigste Welle, Kapitel 27, alte Zählung: 94

विंशो वेतालः vimsho vetaalah Der 20. Vetala

 

ततो गत्वा गृहीत्वांसे वेतालं शिंशपातरोः । स त्रिविक्रमसेनस्तमुच्चचाल पुनर्नृपः ॥ १

tato gatvaa grhiitvaamse vetaalam shimshapaataroh | sa trivikramasenastamuccacaala punarnrpah || 1

König Trivikramasena nahm den Leichengeist vom Ashokabaum herab,

hob ihn sich auf die Schulter und setzte seine Wanderung fort.

मौनेन प्रस्थितं तं च वेतालोंऽसादुवाचसः । राजन्कस्तेऽनुबन्धोऽयं गच्छ रात्रिसुखं भज ॥ २

maunena prasthitam tam ca vetaalo‘msaaduvaaca sah | raajankaste’nubandho’yam gaccha raatrisukham bhaja || 2

Dabei sagte er nichts, doch der Vetaala sprach ihn von der Schulter herab an:

„König, was ist das für eine Sturheit? Geh und genieße lieber die Freuden der Nacht!

न युक्तं तव नेतुं मां कुभिक्षोस्तस्य गोचरम् । ग्रहो वा तत्र चेदस्तु कथामेकामिमां शृणु ॥ ३

na yuktam tava netum maam kubhikshostasya gocaram | graho vaa tatra cedastu kathaamekaamimaam shrnu || 3

Es geziemt sich nicht für dich, mich in den Dunstkreis eines verderbten Bettelmönchs zu führen.

Wenn du aber so ergriffen davon bist, hör dir diese Geschichte an:

अस्ति स्वरेकानुत्क्रान्तवर्णभेदव्यवस्थिति । नगरं चित्रकूटाख्यं बिभ्राणं सत्यनामताम् ॥ ४

asti svarekaanutkraantavarnabhedavyavasthiti | nagaram citrakuutaakhyam bibhraanam satyanaamataam || 4

Es gibt eine Stadt, Citrakuuta – Wunderberg – die aus gutem Grund so heißt,

weil in ihr die Stände, durch Grenzen, die sie nicht übertreten, voneinander geschieden sich nicht vermischen.

तत्रामृतरसासारवर्षी प्रणयिचक्षुषाम् । चन्द्रावलोक इत्यासीद्राजा राजशिखामणिः ॥ ५

tatraamrtarasaasaaravarshii pranayicakshushaam | candraavaloka ityaasiidraajaa raajashikhaamanih || 5

In der herrschte König Candraavaloka, das Stirnjuwel der Könige,

der in die Augen derer, die ihm geneigt waren, Ströme von Lebenswasser gießen konnte.

आलानं शौर्यकरिणस्त्यागस्योत्पत्तिकेतनम् । विलासवेश्म रूपस्य शशंसुर्यं विचक्षणाः ॥ ६

aalaanam shauryakarinastyaagasyotpattiketanam | vilaasaveshma ruupasya shashamsuryam vicakshanaah || 6

Die Hellsichtigen preisen ihn als Lustschloss der Schönheit, als Pflock, an den man übermütige Dickhäuter bindet,

als den Sprungquell der Großmut.

सतीषु सर्वसम्पत्सु यन्न प्राप निजोचिताम् । भार्यां सैका परं चिन्ता यूनस्तस्याभवद्धृदि ॥ ७

satiishu sarvasampatsu yanna praapa nijocitaam | bhaaryaam saikaa param cintaa yuunastasyaabhavaddhrdi || 7

Bei all seinen Errungenschaften hatte der junge Mann noch keine passende Frau gefunden.

Das war seine einzige, größte Sorge, die ihn im Innern umtrieb.

एकदा च तदुद्वेगविनोदाय महाटवीम् । जगामाश्वीयसहितो मृगयायै स भूपतिः ॥ ८

ekadaa ca tadudvegavinodaaya mahaataviim | jagaamaashviiyasahito mrgayaayai sa bhuupatih || 8

Um seiner Melancholie zu entfliehen, ritt der König einst mit mehreren Berittenen in den Wald, um zu jagen.

तत्र सूकरवृन्दानि भिन्दन्बाणैर्निरन्तरैः । श्यामलाम्बररोचिष्णुस्तमांसीव रविः करैः ॥ ९

tatra suukaravrndaani bhindanbaanairnirantaraih | shyaamalaambararocishnustamaamsiiva ravih karaih || 9

Dort erlegte er unentwegt Pfeile abschießend Rotten von Schwarzkitteln,

so wie die Sonne mit ihren Strahlen durch die Finsternis scheint.

शाययञ्शरशय्यासु सिंहान्समरदुर्मदान् । मूर्धजैर्धवलैर्भीष्मानर्जुनाधिकविक्रमः ॥ १०

shaayayansharashayyaasu simhaansamaradurmadaan | muurdhajairdhavalairbhiishmaanarjunaadhikavikramah || 10

Löwen vom Kampfgetümmel im Blutrausch, schrecklich anzusehen mit ihren fahlen Mähnen,

streckte er, wie einst Arjuna - den er an Kampfesmut übertraf, den Bhiishma - auf Pfeilbetten nieder.

विपक्षीकृत्य शरभान्पातयन्पर्वतोपमान् । दम्भोलिकर्कशप्रासपातैर्जम्भारिविक्रमः ॥ ११

vipakshiikrtya sharabhaanpaatayanparvatopamaan | dambholikarkashapraasapaatairjambhaarivikramah || 11

Mächtig wie Indra schoss er den geflügelten Sharabha-Bergen

mit Pfeilen, hart wie Diamant, die Flügel ab und ließ sie zu Boden stürzen.

रसाद्विविक्षुः स नृपो वनाभ्यन्तरमेककः । तीव्रपार्ष्णिप्रहारेण प्रेरयामास वाजिनम् ॥ १२

rasaadvivikshuh sa nrpo vanaabhyantaramekakah | tiivrapaarshniprahaarena prerayaamaasa vaajinam || 12

In seinem Jagdfieber wollte der König sich von den anderen absetzen und ritt allein,

seinem Pferd einen kräftigen Fersentritt versetzend, immer tiefer in den Wald hinein.

स वाजी तेन च कशाघातेनोत्तेजितो भृशम् । पार्ष्णिघातेन विषमं समं चागणयन्क्षणात् ॥ १३

sa vaajii tena ca kashaaghaatenottejito bhrsham | paarshnighaatena vishamam samam caaganayankshanaat || 13

So angespornt und von Gertenhieben stark erregt, wählte das Ross sofort selbst seinen Weg durch unwegsames Gelände.

वनान्तरं ततोऽनैषीद्वाताधिकजवो नृपम् । मोहितेन्द्रियवृत्तिं तं व्यतीत्य दशयोजनीम् ॥ १४

vanaantaram tato’naishiidvaataadhikajavo nrpam | mohitendriyavrttim tam vyatiitya dashayojaniim || 14

 Und so entführte es den König, der auch so schon ganz von Sinnen war,

mit Überwindgeschwindigkeit zehn Meilen weiter in einen unbekannten Wald.

तत्र तस्मिन्स्थिते वाहे राजा दिङ्मोहमेत्य सः । भ्रमञ्श्रान्तो ददर्शैकमारात्सुविपुलं सरः ॥ १५

tatra tasminsthite vaahe raajaa dingmohametya sah | bhramanshraanto dadarshaikamaaraatsuvipulam sarah || 15

Als sein Pferd dort anhielt, hatte unser König die Orientierung verloren. Müde umherirrend sah er von Weitem einen großen See.

मारुतेनाभिमुख्येन नमितोन्नमितैर्मुहुः । इत एहीति हस्ताभैः संज्ञां कुर्वदिवाम्बुजैः ॥ १६

maarutenaabhimukhyena namitonnamitairmuhuh | ita ehiiti hastaabhaih samjnaam kurvadivaambujaih || 16

Die vor ihm vom Wind geneigten und sich immer wieder aufrichtenden Lotusse

schienen ihn mit Blätterhänden aufzufordern: „Komm näher!“

तत्र गत्वा च तुरगं विपर्याणोपवर्तितम् । स्नातपीतं तरुछायबद्धं दत्ततृणोत्करम् ॥ १७

tatra gatvaa ca turagam viparyaanopavartitam | snaatapiitam taruchaayabaddham dattatrnotkaram || 17

Er ging auch hin, nahm seinem Pferd den Sattel ab und ließ es sich rollen. Er ließ es ins Wasser gehen und trinken,

band es im Schatten eines Baumes fest und gab ihm einen Haufen Gras.

कृत्वा स्वयं कृतस्नानः पीताम्बुर्गलितश्रमः । रम्येषु तत्प्रदेशेषु ददौ दृष्टिमतस्ततः ॥ १८

krtvaa svayam krtasnaanah piitaamburgalitashramah | ramyeshu tatpradesheshu dadau drshtimatastatah || 18

Dann badete er selbst und trank von dem Wasser. Nun, da die Erschöpfung von ihm genommen war,

ließ er den Blick über die liebliche Umgebung schweifen.

एकत्र चाशोकतरोरधस्तान्मुनिकन्यकाम् । आमुक्तपुष्पाभरणां वल्कलांशुकशोभिनीम् ॥ १९

ekatra caashokataroradhastaanmunikanyakaam | aamuktapushpaabharanaam valkalaamshukashobhiniim || 19

Auf einmal entdeckte der König unter einem Ashokabaum diese Einsiedlertochter, gekleidet in Blumenkranz

und Röckchen aus Rindenbast, in dem sie schön anzusehen war.

मुग्धबद्धजटाजूटसविशेषमनोरमाम् । सखीद्वितीयामाश्चर्यरूपां राजा ददर्श सः ॥ २०

mugdhabaddhajataajuutasavisheshamanoramaam | sakhiidvitiiyaamaashcaryaruupaam raajaa dadarsha sah || 20

Mit Haarflechten nach Asketenart schlicht gebunden, bot sie einen hinreißenden Anblick,  

wunderschön in Begleitung einer Freundin.

अचिन्तयच्च पुष्पेषोः पतितः शरगोचरे । केयं स्यात्सरसि स्नातुं सावित्री किंस्विदागता ॥ २१

acintayacca pushpeshoh patitah sharagocare | keyam syaatsarasi snaatum saavitrii kimsvidaagataa || 21

In Reichweite der Geschosse des Gottes mit den Blumenpfeilen geraten, überlegte er:

„Wer mag das sein? Ist das etwa Saavitri, gekommen, um hier im See zu baden?

किं हरस्याङ्गविभ्रष्टा गौरी भूयः श्रिता तपः । अहन्यस्तंगतस्येन्दोः कान्तिः किं वा धृतव्रता ॥ २२

kim harasyaangavibhrashtaa gaurii bhuuyah shritaa tapah | ahanyastamgatasyendoh kaantih kim vaa dhrtavrataa || 22

Oder ist es Gauri, die sich aus Shivas Umarmung befreiend wieder mehr Enthaltsamkeit übt?

Oder vielleicht die ihrem Gelübde treue Anmut des Mondes, der zu Tagesanbruch unterging?

तदेतामुपसृत्येह शनैरुपलभे वरम् । इत्यालोच्य ययौ तस्याः कन्यायाः सोऽन्तिकं नृपः ॥ २३

tadetaamupasrtyeha shanairupalabhe varam | ityaalocya yayau tasyaah kanyaayaah so‘ntikam nrpah || 23

Ich sollte lieber vorsichtig auf sie zugehen und mich vergewissern“, überlegte der König und näherte sich dem Mädchen.

सापि दृष्ट्वा तमायान्तं तद्रूपाकुलितेक्षणा । पूर्वप्रारब्धपुष्पस्रक्सन्नहस्ता व्यचिन्तयत् ॥ २४

saapi drshtvaa tamaayaantam tadruupaakulitekshanaa | puurvapraarabdhapushpasraksannahastaa vyacintayat || 24

Als sie ihn, von seiner Schönheit verwirrten Blickes näherkommen sah,

ließ sie die Hände mit dem schon angefangenen Blumenkranz sinken und fragte sich:

कोऽयमीदृगरण्येऽस्मिन्सिद्धो विद्याधरो नु किम् । बतास्य रूपं विश्वस्य कृतार्थीकरणं दृशोः ॥ २५

ko’yamiidrgaranye’sminsiddho vidyaadharo nu kim | bataasya ruupam vishvasya krtaarthiikaranam drshoh || 25

„Wer hat sich denn hier in diesen Wald verirrt – ein Siddha oder Vidyaadhara?

Wahrlich – an seiner Schönheit könnten die Augen der Welt sich satt trinken!“

एवं वितर्क्य पश्यन्ती तिर्यक्तं त्रपया ततः । उत्थाय सोरुस्तम्भापि गन्तुं प्रावर्ततैव सा ॥ २६

evam vitarkya pashyantii tiryaktam trapayaa tatah | utthaaya sorustambhaapi gantum praavartataiva saa || 26

Unter solchen Überlegungen stand sie auf, den Blick vor Scham seitlich abgewandt,

und ging mit zögernden Schritten, um nicht zu stolpern, davon.

अथोपेत्य स राजा तामेवं नागरिकोऽब्रवीत् । आस्तां प्रथमदृष्टस्य दर्शनैकफलार्थिनः ॥ २७

athopetya sa raajaa taamevam naagariko’braviit | aastaam prathamadrshtasya darshanaikaphalaarthinah || 27

Als der König sie eingeholt hatte, sprach er sie artig an:

„Sollte der einzige Lohn Euer Anblick sein für einen, der Euch zum ersten Mal sieht,

जनस्य दूरायातस्य सुन्दरि स्वागतादिकम् । कोऽयं न्वाश्रमिणां धर्मो यदेतस्मात्पलाय्यते ॥ २८

janasya duuraayaatasya sundari svaagataadikam | ko’yam nvaashraminaam dharmo yadetasmaatpalaayyate || 28

der, schönes Kind, von weither gekommen ist? Kein Willkommensgruß oder etwas in der Art?

Ist das etwa die Regel bei Einsiedlern, daß sie stattdessen die Flucht ergreifen?“

इत्युक्ते भूभुजा तस्याः सखी तद्वद्विचक्षणा । तत्रोपवेश्य नृपतेश्चकारातिथ्यसत्क्रियाम् ॥ २९

ityukte bhuubhujaa tasyaah sakhii tadvadvicakshanaa | tatropaveshya nrpateshcakaaraatithyasatkriyaam || 29

Als er das gesagt hatte, setzte sich ihre nicht weniger artige Freundin zu ihm

und erwies dem König gastfreundliche Aufmerksamkeit.

अथ सप्रणयं राजा तां स पप्रच्छ सोत्सुकः । भद्रे कः पुण्यवंशस्त्वत्सख्यालंकृतोऽनया ॥ ३०

atha sapranayam raajaa taam sa papraccha sotsukah | bhadre kah punyavamshastvatsakhyaalamkrto’nayaa || 30

Da verneigte er sich vor ihr und fragte sie liebevoll: „Verehrteste, welcher glücklichen Familie Zierde ist diese deine Freundin?

कानि श्रोत्रामृतस्यन्दीन्यस्या नामाक्षराणि च । किं चैवमनया पुष्पसुकुमारमिदं वपुः ॥ ३१

kaani shrotraamrtasyandiinyasyaa naamaaksharaani ca | kim caivamanayaa pushpasukumaaramidam vapuh || 31

Welche nektargleichen Silben ihres Namens schmeicheln dem Gehör?

Und warum tut sie das ihrem wie ein Blümelein so zarten Leibe an,

तापसोचितया वृत्त्या विजनेऽस्मिन्कदर्थ्यते । इति राज्ञो वचः श्रुत्वा तत्सखी प्रत्युवाच सा ॥ ३२

taapasocitayaa vrttyaa vijane’sminkadarthyate | iti raajno vacah shrutvaa tatsakhii pratyuvaaca saa || 32

diese Einsiedlern vorbehaltene Lebensart in wenig bekömmlicher Einsamkeit?“

Als die Freundin diese Worte des Königs hörte, erwiderte sie:

एषा महर्षेः कण्वस्य दुहिता वर्धिताश्रमे । मेनकासम्भवा कन्या नाम्ना चेन्दीवरप्रभा ॥ ३३

eshaa maharsheh kanvasya duhitaa vardhitaashrame | menakaasambhavaa kanyaa naamnaa cendiivaraprabhaa || 33

„Sie ist die Tochter des Großen Sehers Kanva, von Menakaa geboren und in seiner Klause aufgezogen.

 Ihr Name ist Indiivaraprabhaa – Aufblühender Blauer Lotus.

इहास्मिन्सरसि स्नातुमागतानुज्ञया पितुः । इतोऽत्र नातिदूरेऽस्ति तस्यैतत्पितुराश्रमः ॥ ३४

ihaasminsarasi snaatumaagataanujnayaa pituh | ito’tra naatiduure’sti tasyaitatpituraashramah || 34

Sie ist auf Geheiß des Vaters gekommen, hier im See zu baden. Nicht weit von hier liegt nämlich ihres Vaters Einsiedelei.“

इत्युक्तः स तया हृष्टो राजारुह्य तुरङ्गमम् । याचितुं तां सुतां तस्य कण्वर्षेराश्रमं ययौ ॥ ३५

ityuktah sa tayaa hrshto raajaaruhya turangamam | yaacitum taam sutaam tasya kanvarsheraashramam yayau || 35

Als der König sie hörte, bestieg er froh sein Pferd und ritt zur Einsiedelei des Sehers Kanva, den er um seine Tochter bitten wollte.

विवेश च विनीतस्तं बहिः स्थापितवाहनः । जटवल्कलिभिः पूर्णं पादपैरिव तापसैः ॥ ३६

vivesha ca viniitastam bahih sthaapitavaahanah | jatavalkalibhih puurnam paadapairiva taapasaih || 36

Sein Reittier draußen stehenlassend, betrat er bescheiden den Hof. Dieser war voller Asketen,

die in ihren Zottelhaaren und Rindenbaströcken aussahen wie die Bäume dort.

तन्मध्ये च तमद्राक्षीदृषिभिः परिवारितम् । तेजसाह्लादनं कण्वमुनिं चन्द्रमिव ग्रहैः ॥ ३७

tanmadhye ca tamadraakshiidrshibhih parivaaritam | tejasaahlaadanam kanvamunim candramiva grahaih || 37

In ihrer Mitte entdeckte er, von Rishis umringt, den Weisen Kanva, wie der Mond mit seinen Gestirnen ein erquickender Anblick.

उपेत्य पादयोस्तं च ववन्दे सोऽपि तं मुनिः । कल्पितातिथ्यविश्रान्तं ज्ञानी क्षिप्रादभाषत ॥ ३८

upetya paadayostam ca vavande so’pi tam munih | kalpitaatithyavishraantam jnaanii kshipraadabhaashata || 38

Er trat vor ihn, grüßte auch beide Füße, und der Hellsichtige versorgte ihn gastfreundlich,

ließ ihn ausruhen und sprach dann unumwunden:

वत्स चन्द्रावलोकैतच्छृणु यद्वच्मि ते हितम् । जानासि यादृक्संसारे प्राणिनां मृत्युतो भयम् ॥ ३९

vatsa candraavalokaitacchrnu yadvacmi te hitam | jaanaasi yaadrksamsaare praaninaam mrtyuto bhayam || 39

„Lieber Candraavaloka, hör dir an, was ich dir Nützliches sagen will:

Wie du weißt, haben in dieser Welt die Wesen Angst vorm Tode.

तान्निष्कारणमेवैतान्वराकान्हंसि किं मृगान् । शस्त्रं हि भीतरक्षार्थं धात्रा क्षत्रस्य निर्मितम् ॥ ४०

taannishkaaranamevaitaanvaraakaanhamsi kim mrgaan | shastram hi bhiitarakshaartham dhaatraa kshatrasya nirmitam || 40

Warum also tötest du die armen Tiere ohne jeden Grund? Gerade zum Schutz der Verängstigten

hat der Schöpfer dem Krieger die Waffen bestimmt!

तत्प्रजा रक्ष धर्मेण समुन्मूलय कण्टकान् । हस्त्यश्वास्त्रादियोग्याभिश्चललक्ष्यादि साधय ॥ ४१

tatprajaa raksha dharmena samunmuulaya kantakaan | hastyashvaastraadiyogyaabhishcalalakshyaadi saadhaya || 41

Schütze also deinen Rechten und Pflichten gemäß die Untertanen und rotte Schädlinge mit Stumpf und Stiel aus!

Sichere dir flüchtiges Glück und seine Gaben mit Elefanten, Pferden, Waffen und anderen geeigneten Mitteln!

भुङ्क्ष्व राजसुखं देहि धनं दिक्षु यशः किर । क्रितान्तक्रीडितं हिंस्रं मृगयाव्यसनं त्यज ॥ ४२

bhunkshva raajasukham dehi dhanam dikshu yashah kira | kritaantakriiditam himsram mrgayaavyasanam tyaja || 42

Genieße die Freuden der Herrschaft, spende Geld, verbreite deinen Ruhm in alle Himmelsrichtungen!

Lass aber ab vom tödlichen Spiel mit der Gewalt, von der blutigen Jagdleidenschaft!

हन्तुर्वध्यस्य चान्यस्य यत्र तुल्या प्रमादिता । किं तेन बह्वनर्थेन पाण्डोर्वृत्तं न किं श्रुतम् ॥ ४३

hanturvadhyasya caanyasya yatra tulyaa pramaaditaa | kim tena bahvanarthena paandorvrttam na kim shrutam || 43

Was soll das geschmacklose Treiben, wenn Mörder, Opfer und andere gleichermaßen von Sinnen sind?

Hast du etwa nicht gehört, was den Pandus passiert ist?“

एतत्कण्वमुनेर्वाक्यं श्रुत्वा समभिनन्द्य च । राजा चन्द्रावलोकस्तमर्थज्ञः प्रत्यभाषत ॥ ४४

etatkanvamunervaakyam shrutvaa samabhinandya ca | raajaa candraavalokastamarthajnah pratyabhaashata || 44

Als König Candraavaloka die Worte des Sehers Kanva hörte, stimmte er freudig zu und erwiderte einsichtsvoll:

अनुशिष्टोऽस्मि भगवन्कृतो मेऽनुग्रहः परः । मृगयाया निवृत्तोऽहं प्राणिनः सन्तु निर्भयाः ॥ ४५

anushishto’smi bhagavankrto me’nugrahah parah | mrgayaayaa nivrtto’ham praaninah santu nirbhayaah || 45

„Eines Besseren belehrt bin ich nun, mein Herr. Ihr habt mir einen großen Gefallen getan!

Vom Jagen wende ich mich ab. Sollen die Tiere frei sein von Angst!“

तच्छ्रुत्वोवाच स मुनिस्तुष्टोऽहममुना तव । प्राणिष्वभयदानेन तद्वृणीष्वेप्सितं वरम् ॥ ४६

tacchrutvovaaca sa munistushto’hamamunaa tava | praanishvabhayadaanena tadvrniishvepsitam varam || 46

Darauf sprach der Weise: „Ich bin erfreut zu hören, daß du den Tieren Angstfreiheit gewährst!

Darum hast du einen Wunsch frei. Nenne ihn!“

इत्युक्तस्तेन मुनिना कालज्ञः स नृपोऽभ्यधात् । तुष्टोऽसि चेत्सुतां देहि मह्यमिन्दीवरप्रभाम् ॥ ४७

ityuktastena muninaa kaalajnah sa nrpo’bhyadhaat | tushto’si cetsutaam dehi mahyamindiivaraprabhaam || 47

So vom Seher aufgefordert, erkannte der König den richtigen Zeitpunkt und sagte:

„Wenn du also erfreut bist, dann gib mir deine Tochter Indiivaraprabhaa zur Frau!“

इत्यर्थितवते सोऽस्मै राज्ञे स्नातागतां मुनिः । अप्सरःसम्भवां कन्यां तां ददावनुरूपिकाम् ॥ ४८

ityarthitavate so’smai raajne snaataagataam munih | apsarahsambhavaam kanyaam taam dadaavanuruupikaam || 48

Als der König seinen Wunsch ausgesprochen hatte, gab der Weise ihm seine vom Baden kommende,

von einer Apsaras stammende Tochter zur Frau, die genau zu ihm passte.

ततः कृतविवाहस्तां मुनिभार्याप्रसाधिताम् । कृतानुयात्रामुद्बाष्पैस्तापसैरा निजाश्रमात् ॥ ४९

tatah krtavivaahastaam munibhaaryaaprasaadhitaam | krtaanuyaatraamudbaashpaistaapasairaa nijaashramaat || 49

Da schmückten die Frauen der Einsiedler sie, und feierten Hochzeit.

Die Einsiedler weinten und liefen ihr, als sie auszog, aus ihren Klausen kommend, hinterher,

इन्दीवरप्रभां भार्यामादायारुह्य वाजिनम् । चन्द्रावलोकस्तरसा प्रतस्थे स ततो नृपः ॥ ५०

indiivaraprabhaam bhaaryaamaadaayaaruhya vaajinam | candraavalokastarasaa pratasthe sa tato nrpah || 50

König Candraavaloka nahm seine Gattin Indiivaraprabhaa, stieg aufs Pferd und brach direkt danach auf.

गच्छतश्चास्य विततं दृष्ट्वा तद्दिनचेष्टितम् । रविः खिन्न इवास्ताद्रिमस्तके समुपाविशत् ॥ ५१

gacchatashcaasya vitatam drshtvaa taddinaceshtitam | ravih khinna ivaastaadrimastake samupaavishat || 51

Nachdem sie die Ereignisse eines ausgedehnten Tages vorbeigegangen sah, setzte die Sonne sich,

gleichsam erschöpft, hinter dem Gipfel des Untergangsberges zur Ruhe.

ददृशे मृगनेत्रा च क्रमादुद्रिक्तमन्मथा । ध्वान्तनीलपटच्छन्नरूपा रात्र्यभिसारिका ॥ ५२

dadrshe mrganetraa ca kramaadudriktamanmathaa | dhvaantaniilapatacchannaruupaa raatryabhisaarikaa || 52

Sie sah noch, wie nach und nach die gazellenäugige, von angestauter Liebe überfließende,

ihre Schönheit mit einem lila Schleier bedeckende Königin der Nacht hervortrat.

तस्मिन्काले पथि प्राप स रजाश्वत्थपादपम् । सज्जनाशयसुस्वच्छवापीजलतटस्थितम्॥ ५३

tasminkaale pathi praapa sa rajaashvatthapaadapam | sajjanaashayasusvacchavaapiijalatatasthitam || 53

In diesem Moment fand der König am Wegesrand einen Ashvattha-Baum.

Der stand am Ufer eines Sees, dessen Wasser wie das Herz eines guten Menschen so klar war.

शाखापत्त्रौघसंछन्नशाद्वलश्यामलस्थलम् । दृष्ट्वा च तं वसामीह रात्रिमित्यकरोद्धृदि ॥ ५४

shaakhaapattraughasamchannashaadvalashyaamalasthalam | drshtvaa ca tam vasaamiiha raatrimityakaroddhrdi || 54

Als er sah, daß dieser Ort, von Ästen und dichtem Laubwerk beschattet, mit frischem Gras bewachsen war,

beschloss er, die Nacht hier zu verbringen.

ततोऽवतीर्य तुरगाद्दत्त्वा तस्मै तृणोदकम् । विश्रम्य पुलिने वाप्या उपयुक्ताम्बुमारुतः ॥ ५५

tato’vatiirya turagaaddattvaa tasmai trnodakam | vishramya puline vaapyaa upayuktaambumaarutah || 55

Er stieg vom Pferd, gab ihm Gras und Wasser. Dann ruhte er am sandigen Seeufer, Wasser und kühle Brise genießend.

मुनिपुत्रिकया सार्धं तया तस्य तरोस्तले । प्रियया पुष्पशय्यायां संविवेश स भूपतिः ॥ ५६

muniputrikayaa saardham tayaa tasya tarostale | priyayaa pushpashayyaayaam samvivesha sa bhuupatih || 56

Danach baute der König mit seiner geliebten Einsiedlertochter unter dem Baum ein Lager aus Blumen,

auf dem er sich mit ihr niederlegte.

तत्क्षणं च समाक्रम्य तिमिरांशुकहारिणा । सरागमाननं प्राच्याश्चुचुम्बे शशलक्ष्मणा ॥ ५७

tatkshanam ca samaakramya timiraamshukahaarinaa | saraagamaananam praacyaashcucumbe shashalakshmanaa || 57

Das war der Moment, als der Mond mit dem Hasenmal herantrat und den Schleier der Finsternis beiseiteschiebend

das liebliche Antlitz des Ostens küßte.

विरेजुश्चन्द्रकिरणैः समाश्लिष्य प्रसारिताः । वीतमानावकाशाश्चाशेषा वितमसो दिशः ॥ ५८

virejushcandrakiranaih samaashlishya prasaaritaah | viitamaanaavakaashaashcaasheshaa vitamaso dishah || 58

Bald waren alle Himmelsrichtungen restlos frei von Finsternis, von Mondlicht beschienen und umarmt,

bis jeder dunkle Winkel für irrige Annahmen verschwunden war.

अत्रान्तरे लतागुल्मविवरप्रसृतैः करैः । ऐन्दवै रत्नदीपाभैस्तरुमूले विभासिते ॥ ५९

atraantare lataagulmavivaraprasrtaih karaih | aindavai ratnadiipaabhaistarumuule vibhaasite || 59

Inzwischen war die Baumwurzel von den Strahlen, die der Mond durch Lücken im Waldrebengeflecht entsandte,

 beleuchtet wie von Diamantlaternen.

सोऽपि राजा सिषेवे तामाश्लिष्येन्दीवरप्रभाम् । नवसंगमसोत्कण्ठसरसं सुरतोत्सवम् ॥ ६०

so’pi raajaa sisheve taamaashlishyendiivaraprabhaam | navasamgamasotkanthasarasam suratotsavam || 60

Da zelebrierte der König, Indiivaraprabhaa in immer neuen sehnsuchts- und wonnevollen Liebesakten umschlingend,

das Hohe Fest der Leibeslust:

विस्रंसयामास शनैर्नीवीं तस्यास्त्रपामिव। अखण्डयच्च दशनैर्मुग्धभावमिवाधरम् ॥ ६१

visramsayaamaasa shanairniiviim tasyaastrapaamiva | akhandayacca dashanairmugdhabhaavamivaadharam || 61

Als mit ihrem Lendentuch allmählich auch ihre Scham abfiel, zerbiss er mit ihrer Unterlippe auch gleich ihre Unschuld.

रचयामास कुचयोर्यौवनद्विपकुम्भयोः । करजक्षतसद्रत्ननवनक्षत्रमालिकाम् ॥ ६२

racayaamaasa kucayoryauvanadvipakumbhayoh | karajakshatasadratnanavanakshatramaalikaam || 62

Auf den beiden von Fingernägeln zerkratzten Krügen ihres jugendlich drallen Brüstepaars entstand

 unter seinen Händen eine neue Sternenkette aus echten Rubinen.

मुखं कपोलौ नयने मुहुः परिचुचुम्ब च । लावण्यामृतनिःष्यन्दमापिबन्निव सर्वतः ॥ ६३

mukham kapolau nayane muhuh paricucumba ca | laavanyaamrtanihshyandamaapibanniva sarvatah || 63

Ihren Mund, beide Wangen und Augen immer wieder küssend,

schlürfte er ihren von allen Seiten herabfließenden, leicht salzigen Liebessaft.

इत्थं निधुवनक्रीडासुखेन स तया सह । निनाय कान्तया तत्र राजा क्षणमिव क्षपाम् ॥ ६४

ittham nidhuvanakriidaasukhenasa tayaa saha | ninaaya kaantayaa tatra raajaa kshanamiva kshapaam || 64

Unter solch wonnigen Liebesspielen also verging die Nacht für den König und seine Geliebte wie im Fluge.

प्रातश्च मुक्तशयनः सांध्यस्यानन्तरं विधेः । स्वसैन्यावाप्तये यातुमुन्मुखोऽभूद्वधूसखः ॥ ६५

praatashca muktashayanah saamdhyasyaanantaram vidheh | svasainyaavaaptaye yaatumunmukho’bhuudvadhuusakhah || 65

Am Morgen verließ er sein Bett, verrichtete das Morgenritual und ritt mit seiner Frau davon, begierig, die Gefährten zu finden.

तावच्च नक्तुं लुप्ताब्जखण्डशोभं निशापतिम् । भियेवास्ताद्रिकुहरप्रलीनं ध्वस्ततेजसम् ॥ ६६

taavacca naktum luptaabjakhandashobham nishaapatim | bhiyevaastaadrikuharapraliinam dhvastatejasam || 66

Der Mond aber, der in der Nacht die Wangen der Lotusse ihres Glanzes beraubt hatte,

zog seine Strahlen ein und verkroch sich furchtsam in den Höhlungen des Untergangsberges -

हन्तुकाम इव क्रोधादाताम्रतररोचिषि । प्रसारितकरोत्क्षिप्तमण्डलाग्रे विवस्वति ॥ ६७

hantukaama iva krodhaadaataamratararocishi | prasaaritakarotkshiptamandalaagre vivasvati || 67

denn die Sonne, rotglühend vor Wut, als wolle sie ihn erschlagen,

hielt schon ihren Krummsäbel in der zum Schwerthieb erhobenen Hand.

अकस्मादाजगामात्र विद्युत्पिङ्गशिरोरुहः । कज्जलश्यामलः कालमेघाभो ब्रह्मराक्षसः ॥ ६८

akasmaadaajagaamaatra vidyutpingashiroruhah | kajjalashyaamalah kaalameghaabho brahmaraakshasah || 68

Da kam plötzlich ein Brahmanenteufel - rußschwarz, Haare gelb wie Blitze - wie eine Donnerwolke aufgezogen.

अन्त्रमालाकृतोत्तंसः केशयज्ञोपवीतभृत् । खादन्नरशिरोमांसं कपालेन पिबन्नसृक् ॥ ६९

antramaalaakrtottamsah keshayajnopaviitabhrt | khaadannarashiromaamsam kapaalena pibannasrk || 69

Bekränzt mit einer Kette aus Gedärm, eine Opferschnur aus Menschenhaaren umgehängt,

das Fleisch von einem Menschenkopf abnagend, soff er Blut aus einer Schädelschale.

सोऽट्टहासं विमुच्योग्रं मुखेनाग्निं वमन्क्रुधा । दंष्ट्राकरालो राजानं भर्त्सयन्निजगाद तम् ॥ ७०

so’ttahaasam vimucyogram mukhenaagnim vamankrudhaa | damshtraakaraalo raajaanam bhartsayannijagaada tam || 70

Ein schrilles Gelächter ausstoßend, Flammen der Wut aus seinem Rachen speiend,

die Zähne fletschend starrte er den König an und brüllte:

पाप ज्वालामुखं नाम विद्धि मां ब्रह्मराक्षसम् । निवासश्चैष मेऽश्वत्थो देवैरपि न लङ्घ्यते || ७१

paapa jvaalaamukham naama viddhi maam brahmaraakshasam | nivaasashcaisha me’shvattho devairapi na langhyate || 71

„Wisse, Schurke, ich bin der Brahmananteufel Jvaalaamukha – Feuerspeier!

Und dieser Ashvattha-Baum ist mein Wohnsitz, den nicht mal die Götter antasten!

सोऽयं त्वया समाक्रम्य परिभुक्तः स्त्रिया सह । रात्रिचर्यागतस्याद्य तद्भुङ्क्ष्वाविनयात्फलम् ॥ ७२

so’yam tvayaa samaakramya paribhuktah striyaa saha | raatricaryaagatasyaadya tadbhunkshvaavinayaatphalam || 72

Und den hast du, ein Weib vernaschend, besetzt! So nasche jetzt von den Früchten deiner Respektlosigkeit vor mir,

der vom nächtlichen Raubzug ich heimkehre!

एषोऽहं ते दुराचर कामोपहतचेतसः । उत्पाट्य हृदयं भोक्ष्ये पास्याम्येव च शोणितम् ॥ ७३

esho’ham te duraacara kaamopahatacetasah | utpaatya hrdayam bhokshye paasyaamyeva ca shonitam || 73

Dir, dem Wollust den Verstand geraubt, ist nicht mehr zu helfen! Ich werde dir das Herz rausreißen und vertilgen,

und mit deinem Blut nachspülen!“

तच्छ्रुत्वैव तथा घोरं तमवध्यमवेक्ष्य च । त्रस्ताङ्गनः सविनयं भयात्प्रत्यब्रवीन्नृपः ॥ ७४

tacchrutvaiva tathaa ghoram tamavadhyamavekshya ca | trastaanganah savinayam bhayaatpratyabraviinnrpah || 74

Als der König die grausame Drohung hörte, die auch seine Frau erschütterte,

sah er des Teufels Unverwundbarkeit und erwiderte demütig, voller Angst:

अजानतापराद्धं यन्मया ते तत्क्षमस्व मे । तवाहमाश्रमे ह्यस्मिन्नतिथिः शरणाश्रितः ॥ ७५

ajaanataaparaaddham yanmayaa te tatkshamasva me | tavaahamaashrame hyasminnatithih sharanaashritah || 75

„Die aus Unkenntnis an dir begangene Freveltat vergib mir! Kam ich doch als Gast an deinen Ruheort, wo ich Zuflucht suchte.

दास्यामि चेप्सितुं तुभ्यमानीय पुरुषं पशुम् । येन ते भविता तृप्तस्तत्प्रसीद क्रुधं त्यज ॥ ७६

daasyaami cepsitum tubhyamaaniiya purusham pashum | yena te bhavitaa trptastatprasiida krudham tyaja || 76

Ich will dir geben, was du begehrst, indem ich dir einen Menschen zum Opfer bringe.

Dann bist du gesättigt. Vergib mir, und laß fahren deine Wut!“

इति राज्ञो वचः श्रुत्वा शान्तः स ब्रह्मराक्षसः । अस्ति को दोष इत्यन्तर्विचिन्त्यैवमभाषत ॥ ७७

iti raajno vacah shrutvaa shaantah sa brahmaraakshasah | asti ko dosha ityantarvicintyaivamabhaashata || 77

Als der Brahmanenteufel des Königs Wort vernommen hatte, beruhigte er sich und dachte: „Was soll’s“ und sprach:

यः सप्तवर्षदेश्योऽपि महासत्त्वो विवेकवान् । तदर्थे स्वेच्छयात्मानं दद्याद्ब्राह्मणपुत्रकः ॥ ७८

yah saptavarshadeshyo’pi mahaasattvo vivekavaan | tadarthe svecchayaatmaanam dadyaadbraahmanaputrakah || 78

„Ein Brahmananjunge, sieben Jahre alt, hier geboren, großmütig und klug, der sich aus freien Stücken dazu hergibt,

हन्यमानं च यं माता हस्तयोः पादयोः पिता । अवष्टभ्यातिसुदृढं संनिवेश्य महीतले ॥ ७९

hanyamaanam ca yam maataa hastayoh paadayoh pitaa | avashtabhyaatisudrdham samniveshya mahiitale || 79

der zur Tötung auf die Erde gelegt, von der Mutter an beiden Armen, vom Vater an beiden Beinen festgehalten wird.

तादृशं पुरुषं मह्यमुपहारीकरोषि चेत् । स्वयं खड्गप्रहारेण हत्वा सप्तदिनान्तरे ॥ ८०

taadrsham purusham mahyamupahaariikaroshi cet | svayam khadgaprahaarena hatvaa saptadinaantare || 80

Wenn du mir innerhalb von sieben Tagen solch einen Menschen zum Opfer bringst und ihn selbst mit einem Schwerthieb tötest -

तत्ते क्षमिष्ये न्यक्कारमन्यथा तु महीपते । सद्यो विनाशयिष्यामि त्वामहं सपरिच्छदम् ॥ ८१

tatte kshamishye nyakkaaramanyathaa tu mahiipate | sadyo vinaashayishyaami tvaamaham saparicchadam || 81

darfst du mit meiner Verachtung weiterleben, König. Wenn nicht, werde ich dich samt Hofstaat auf der Stelle vernichten.“

श्रुत्वैतत्स भयाद्राजा प्रतिपेदे तथेति तत् । तिरोबभूव च ब्रह्मराक्षसः सोऽपि तत्क्षणम् ॥ ८२

shrutvaitatsa bhayaadraajaa pratipede tatheti tat | tirobabhuuva ca brahmaraaksgasah so’pi tatkshanam || 82

Als er das hörte, pflichtete der König ihm eilfertig bei. „So soll es sein!“

Im selben Moment war der Brahmanenteufel auch schon verschwunden.

अथ चन्द्रावलोकोऽसौ राजा सेन्दीवरप्रभः । हयारूढस्ततः प्रायात्सैन्यं चिन्वन्सुदुर्मनाः ॥ ८३

atha candraavaloko’sau raajaa sendiivaraprabhah | hayaaruudhastatah praayaatsainyam cinvansudurmanaah || 83

Da bestieg König Candraavaloka sein Pferd und ritt mit Indiivaraprabhaa davon, um in tiefster Verzweiflung sein Heer zu suchen.

अहो अहं मृगयया मदनेन च मोहितः । गतः पाण्डुरिवाकाण्डे विनाशं बत बालिशः ॥ ८४

aho aham mrgayayaa madanena ca mohitah | gatah paandurivaakaande vinaasham bata baalishah || 84

„O Weh! Von Jagdfieber und Liebeswahn genarrt, habe ich Kindskopf ohne Grund mich in den Ruin getrieben!

प्राप्यते ह्युपहारोऽस्य रक्षसस्तादृशः कुतः । तन्निजं नगरं तावद्यामि पश्यामि भावि किम् ॥ ८५

praapyate hyupahaaro’sya rakshasastaadrshah kutah | tannijam nagaram taavadyaami pashyaami bhaavi kim || 85

Woher nehme ich denn ein solches Opfer für den Teufel? Ich reite zuerst in meine Stadt und sehe, was die Zukunft bringt.“

इति ध्यायन्स च प्राप स्वसैन्यं चिन्वदागतम् । तद्युक्तश्च सदारः स्वं चित्रकूटमगात्पुरम् ॥ ८६

iti dhyaayansa ca praapa svasainyam cinvadaagatam | tadyuktashca sadaarah svam citrakuutamagaatpuram || 86

Nach solchen Überlegungen fand er auch die Krieger, die schon nach ihm suchten.

Mit diesen und seiner Frau gemeinsam ritt er in Citrakuuta ein.

तत्र तस्योचितां भार्याप्राप्तिं वीक्ष्य कृतोत्सवे । राष्ट्रेऽन्तर्गतदुःखस्य दिनशेषो जगाम सः ॥ ८७

tatra tasyocitaam bhaaryaapraaptim viikshya krtotsave | raashtre’ntargataduhkhasya dinashesho jagaama sah || 87

Als man dort sah, daß er die richtige Frau gefunden hatte, brach Jubel aus.

Er bezog sein Königreich, war aber für den Rest des Tages bedrückt.

 द्वितीयोऽह्नि रहः सर्वं स्ववृत्तान्तं शशंस सः । मन्त्रिभ्यस्तेषु चैकस्तं मन्त्री सुमतिरब्रवीत् ॥ ८८

dvitiiyo’hni rahah sarvam svavrttaantam shashamsa sah | mantribhyasteshu caikastam mantrii sumatirabraviit || 88

Am zweiten Tag berichtete er im Vertrauen all seine Erlebnisse den Ministern. Einer von ihnen, der weise Sumati, sprach ihn an:

विषादो देव ते मा भूदुपहारं हि तादृशम् । आनेष्याम्यहमन्विष्य बह्वाश्चर्या हि मेदिनी ॥ ८९

vishaado deva te maa bhuudupahaaram hi taadrsham | aaneshyaamyahamanvishya bahvaashcaryaa hi medinii || 89

„Verzage nicht, Gebieter! Ich suche und finde ein solches Opfer. Die Welt ist voller Wunder!“

एवमाश्वास्य राजानं स सौवर्णीमकारयत् । मन्त्री सप्ताब्ददेशीयबालकप्रतिमां द्रुतम् ॥ ९०

evamaashvaasya raajaanam sa sauvarniimakaarayat | mantrii saptaabdadeshiiyabaalakapratimaam drutam || 90

So vertröstete der Minister den König und ließ schnell das goldene Abbild eines siebenjährigen Jungen aus der Gegend fertigen,

रत्नैरलंकृतां तां च कृत्वा कर्णीरथार्पिताम् । भ्रामयामास नगरग्रामघोषेष्वितस्ततः ॥ ९१

ratnairalamkrtaam taam ca krtvaa karniirathaarpitaam | bhraamayaamaasa nagaragraamaghosheshvitastatah || 91

an dessen Ohren Juwelenschmuck hing. Das stellte auf einem Wagen zur Schau,

den er zwischen Städten, Dörfern und Hirtenstationen hin und herfahren ließ.

यः सप्तवर्षदेशीयः स्वेच्छया विप्रपुत्रकः । ददाति सर्वसत्त्वार्थमात्मानं ब्रह्मरक्षसे ॥ ९२

yah saptavarshadeshiiyah svecchayaa vipraputrakah | dadaati sarvasattvaarthamaatmaanam brahmarakshase || 92

„Wenn ein siebenjähriger Brahmanenjunge hier aus der Gegend sich freiwillig zum Wohle Aller einem Brahmanenteufel opfert,

उपहाराय सत्त्वस्थो मातापित्रोरनुज्ञया । हन्यमानश्च यस्ताभ्यां हस्तपादे प्रगृह्यते ॥ ९३

upahaaraaya sattvastho maataapitroranujnayaa | hanyamaanashca yastaabhyaam hastapaade pragrhyate || 93

zur Selbstaufgabe entschlossen, mit Erlaubnis seiner Eltern, von der Mutter an den Armen,

vom Vater an den Beinen festgehalten, sich töten läßt –

तस्मै ग्रामशतोपेतां हेमरत्नमयीमिमाम् । ददाति प्रतिमां राजा पित्रोरुपचिकीर्षवे ॥ ९४

tasmai graamashatopetaam hemaratnamayiimimaam | dadaati pratimaam raajaa pitrorupacikiirshave || 94

diesem Jungen, der seinen Eltern damit helfen will, schenkt der König

das aus Gold und Juwelen gemachte Abbild hier und hundert Dörfer dazu!“

इति च भ्राम्यमाणायास्तस्याः प्रतिकृतेः शिशोः । पटहोद्घोषणां मन्त्री सोऽग्रेऽजस्रमदापयत् ॥ ९५

iti ca bhraamyamaanaayaastasyaah pratikrteh shishoh | patahodghoshanaam mantrii so’gre’jasramadaapayat || 95

Und so trugen sie das Bild des Kindes umher, während der Minister vorauslaufend

unter Paukenschlägen unentwegt seine Ansage wiederholte.

तावच्छ्रुत्वा तदेकस्मिन्नग्रहारे द्विजार्भकः । कोऽपि सप्ताब्ददेशीयोऽप्यतिधीरोऽद्भुताकृतिः ॥ ९६

taavacchrutvaa tadekasminnagrahaare dvijaarbhakah | ko’pi saptaabdadeshiiyo’pyatidhiiro’dbhutaakrtih || 96

Das hörte auch ein Brahmanenjunge in einem den Priestern vom König geschenkten Dorf.

Und der war sieben Jahre alt, ortsansässig, äußerst mutig und erstaunlich willensstark.

पूर्वाभ्यासेन बाल्येऽपि सदा परहिते रतः । प्रजापुण्यपरीपाक इव साकारतां गतः ॥ ९७

puurvaabhyaasena baalye’pi sadaa parahite ratah | prajaapunyapariipaaka iva saakaarataam gatah || 97

Der war auch als Kind immer froh, wenn er anderen Gutes tun konnte – eine Gewohnheit aus seinem letzten Leben –

als wären die Tugenden der Untertanen in seiner Gestalt zur Reife gelangt.

उवाचोद्घोषकानेत्य युष्मदर्थे ददाम्यहम् । आत्मानं पितरौ गत्वा बोधयित्वाभ्युपैमि च ॥ ९८

uvaacodghoshakaanetya yushmadarthe dadaamyaham | aatmaanam pitarau gatvaa bodhayitvaabhyupaimi ca || 98

Also trat er vor die Herolde und sagte: „Ich will mich für eure Sache opfern. Ich gehe zu meinen Eltern,

sag ihnen bescheid und komme dann zu euch zurück.“

इत्यूचिवांस्तान्मुदितान्स बालोऽनुमतश्च तैः । गत्वा गृहं जगाद स्वौ पितरौ रचिताञ्जलिः ॥ ९९

ityuucivaamstaanmuditaansa baalo’numatashca taih | gatvaa grham jagaada svau pitarau racitaanjalih || 99

So sprach der Junge sie an. Sie wunderten sich zwar sehr, ließen ihn aber gewähren.

Er ging nach Hause und sagte zu seinen Eltern, die Handflächen aneinandergelegt:

ददामि सर्वसत्त्वार्थं देहमेतं विनश्वरम् । तन्मामभ्यनुजानीतं हतां चापदमात्मनः ॥ १००

dadaami sarvasattvaartham dehametam vinashvaram | tanmaamabhyanujaaniitam hataam caapadamaatmanah || 100

„Ich will meinen ohnehin vergänglichen Körper zum Wohl aller Wesen hingeben!

Darum erlaubt es mir und setzt auch eurer Not ein Ende.

आत्मप्रतिकृतिं ह्येतां गृहीत्वा वितरामि वाम् । हेमरत्नमयीं राज्ञा दत्तां ग्रामशतान्विताम् ॥ १०१

aatmapratikrtim hyetaam grhiitvaa vitaraami vaam | hemaratnamayiim raajnaa dattaam graamashataanvitaam || 101

Nehmt dieses aus Gold und Edelstein gemachte Bild von mir, ich geb‘ es euch.

Der König hat’s mir zusammen mit hundert Dörfern geschenkt.

एवं मे युष्मदानृण्यं परार्थश्चैव सिद्ध्यति । युवां च ध्वस्तदारिद्र्यौ बहून्पुत्रानवाप्स्यथः ॥ १०२

evam me yushmadaanrnyam paraarthashcaiva siddhyati | yuvaam ca dhvastadaaridryau bahuunputraanavaapsyathah || 102

Damit tilge ich meine Schulden bei euch, und auch für das Wohl der anderen ist gesorgt.

Dann ist eure Armut besiegt und ihr könnt noch viele Söhne haben.“

इत्युक्तवन्तं सहसा पितरौ तौ तमूचतुः । किमेतद्भाषसे पुत्र वातेन क्षुभितोऽसि किम् ॥ १०३

ityuktavantam sahasaa pitarau tau tamuucatuh | kimetadbhaashase putra vaatena kshubhito‘si kim || 103

Als er ihnen das sagte, riefen beide Eltern aufgebracht: „Was redest du da, Kind? Du bist wohl vom Magenwind geschüttelt?

किं वा ग्रहगृहीतोऽसि प्रलपस्यन्यथा कथम् । को ह्यर्थैर्घातयेत्पुत्रं देहं दद्याच्च कः शिशुः ॥ १०४

kim vaa grahagrhiito’si pralapasyanyathaa katham | ko hyarthairghaatayetputram deham dadyaacca kah shishuh || 104

Oder haben die Kometen dich gepackt? Wenn’s keins von beiden ist – warum plapperst du so dumm daher?

Wer würde denn des Geldes wegen seinen Sohn töten, oder welches Kind opfert seinen Körper auf?“

एतत्पितोर्वचः श्रुत्वा बालः पुनरुवाच सः । न बुद्धिमोहाज्जल्पामि शृणुतं मेऽर्थवद्वचः ॥ १०५

etatpitorvacah shrutvaa baalah punaruvaaca sah | na buddhimohaajjalpaami shrnutam me’rthavadvacah || 105

Als der Junge die Worte seiner Eltern gehört hatte, widersprach er: „Nicht aus geistiger Verwirrung plappere ich!

Hört, was ich Sinnvolles zu sagen habe:

अवाच्यशुचिसम्पूर्णमुत्पत्त्यैव जुगुप्सितम् । दुःखक्षेत्रं विनाश्येव शरीरमचिरादिदम् ॥ १०६

avaacyashucisampuurnamutpattyaiva jugupsitam | duhkhakshetram vinaashyeva shariiramaciraadidam || 106

Dieser Körper, von Geburt an voll mit unsagbar ekligen Abfällen, wird als Ort der Schmerzen ohnehin bald zerfallen.

तदेतेनात्यसारेण सुकृतं यदुपार्ज्यते । तदेव सारं संसारे कृतबुद्धिभिरुच्यते ॥ १०७

tadetenaatyasaarena sukrtam yadupaarjyate | tadeva saaram samsaare krtabuddhibhirucyate || 107

Wenn also mit diesem Ding ohne Bestand noch ein gutes Werk gelingt,

dann nennen verständnisvolle Menschen das den Wesenskern im Lebenskarussell.

सर्वभूतोपकाराच्च किमन्यत्सुकृतं परम् । तत्रापि पित्रोर्भक्तिश्चेत्किं देहाद्दृश्यते फलम् ॥ १०८

sarvabhuutopakaaraacca kimanyatsukrtam param | tatraapi pitrorbhaktishcetkim dehaaddrshyate phalam || 108

Was gibt es Besseres als den Dienst an allen Wesen? Wenn das aus Liebe zu meinen Eltern geschieht –

was sonst wäre der Lohn meines leiblichen Daseins?“

इत्यादिवाक्यैः स शिशुः शोचन्तौ दृढनिश्चयः । तावङ्गीकारयामास पितरौ स्वमनीषितम् ॥ १०९

ityaadivaakyaih sa shishuh shocantau drdhanishcayah | taavangiikaarayaamaasa pitarau svamaniishitam || 109

Mit solchen und ähnlichen Worten brachte das fest entschlossene Kind seine Eltern soweit,

daß sie seinem Wunsch irgendwann zustimmten.

गत्वा च राजभृत्येभ्यः प्रतिमां तां हिरण्यमयीम् । आनीय प्रददौ ताभ्यां सग्रामशतशासनाम् ॥ ११०

gatvaa ca raajabhrtyebhyah pratimaam taam hiranyamayiim | aaniiya pradadau taabhyaam sagraamashatashaasanaam || 110

Da ging er zu den Dienern des Königs. Die überreichten ihm sein goldenes Bildnis

samt Urkunde über die hundert Dorfschenkungen. Beides gab er seinen Eltern.

ततः कृत्वाग्रतो राजभृत्यांस्तानेव स द्रुतम् । पितृभ्यामन्वितः प्रायाच्चित्रकूटं नृपान्तिकम् ॥ १११

tatah krtvaagrato raajabhrtyaamstaaneva sa drutam | pitrbhyaamanvitah praayaaccitrakuutam nrpaantikam || 111

Dann ließ er die Diener vorausgehen und eilte mit seinen Eltern gemeinsam zum König nach Citrakuuta.

तत्र चन्द्रावलोकस्तं वीक्ष्याखण्डिततेजसम् । रक्षारत्नमिव प्राप्तं बालं राजा ननन्द सः ॥ ११२

tatra candraavalokastam viikshyaakhanditatejasam | rakshaaratnamiva praaptam baalam raajaa nananda sah || 112

Dort sah König Candraavaloka den Jungen herannahen, dessen Kühnheit so vollendet war,

daß er einem Glücksbringer gleichkam. Er war hocherfreut.

आरोप्य गजपृष्ठं च रचितस्रग्विलेपनम् । निनाय तं सपितृकं केतनं ब्रह्मरक्षसः ॥ ११३

aaropya gajaprshtham ca racitasragvilepanam | ninaaya tam sapitrkam ketanam brahmarakshasas || 113

Man ließ den Jungen mit Kränzen behängen, mit Duftsalben einreiben, setzte ihn auf einen Elefanten

und ritt mit ihm und den Eltern auf den Hof des Brahmanenteufels.

तत्र मण्डलमालिख्य तस्याश्वत्थस्य पार्श्वतः । विहितोचितपूजेन हुते वह्नौ पुरोधसा ॥ ११४

tatra mandalamaalikhya tasyaashvatthasya paarshvatah | vihitocitapuujena hute vahnau purodhasaa || 114

Hier zog der Hauspriester einen Kreis um den Ashvatthabaum, vollzog die passenden Glücksriten und opferte ins Feuer.

आविर्बभूव मुक्ताट्टहासः सोऽध्ययनं पठन् । घूर्णन्रक्तासवक्षीबो जृम्भमाणो मुहुः श्वसन् ॥ ११५

aavirbabhuuva muktaattahaasah so’dhyayanam pathan | ghuurnanraktaasavakshiibo jrmbhamaano muhuh shvasan || 115

Der Dämon erschien auch, rezitierte, ein höhnisches Lachen ausstoßend, Vedaverse,

torkelte berauscht von Blut, den Rachen aufreißend, immer wenn er wütend schnob.

ज्वलन्नेत्रो दिशः कुर्वन्देहच्छायन्धकारिताः । ज्वालामुखो महारौद्रदर्शनो ब्रह्मराक्षसः ॥ ११६

jvalannetro dishah kurvandehacchaayandhakaaritaah | jvaalaamukho mahaaraudradarshano brahmaraakshasah || 116

Seine Augen glühten, daß sie blendeten, den Horizont verdunkelte sein kolossaler Leib.

Aus seinem Maul Flammen werfend, bot der Brahmanenteufel einen grausigen Anblick.

ततश्चन्द्रावलोकस्तं दृष्ट्वा प्रह्वोऽब्रवीन्नृपः । नरोपहारो भगवन्नानीतः स मया तव ॥ ११७

tatashcandraavalokastam drshtvaa prahvo’braviinnrpah | naropahaaro bhagavannaaniitah sa mayaa tava || 117

Den sah König Candraavaloka auch, verneigte sich und sprach: „Ich habe Euch Euer Menschenopfer gebracht, o Herr.

सप्तमो दिवसश्चाद्य प्रतिज्ञातस्य सोऽस्य ते । तत्प्रसीद गृहाणैतमुपहारं यथाविधि ॥ ११८

saptamo divasashcaadya pratijnaatasya so’sya te | tatprasiida grhaanaitamupahaaram yathaavidhi || 118

Heut ist auch der siebte Tag, wie Ihr befahlt. Geruht also das Opfer anzunehmen, wie’s die Regel vorsieht!“

इति राज्ञार्थितो विप्रकुमारं ब्रह्मराक्षसः । स तमालोकयामास जिह्वया सृक्किणी लिहन् ॥ ११९

iti raajnaarthito viprakumaaram brahmaraakshasah | sa tamaalokayaamaasa jihvayaa srkkinii lihan || 119

So vom König angefleht, musterte der Brahmanenteufel, sich die Lefzen leckend, den Priesterjungen

तत्क्षणं स महासत्त्वो बालो हृष्यन्नचिन्तयत् । स्वदेहदानेनानेन सुकृतं यन्मयार्जितम् ॥ १२०

tatkshanam sa mahaasattvo baalo hrshyannacintayat | svadehadaanenaanena sukrtam yanmayaarjitam || 120

In diesem Moment dachte das großherzige Kind frohgemut: „Das mit meiner Körperschenkung verdiente Wohlsein

तेन मा भून्ममस्वर्गो मोक्षो वा निरुपक्रियः । भूयात्तु मे परार्थाय देहो जन्मनि जन्मनि ॥ १२१

tena maa bhuunmamasvargo moksho vaa nirupakriyah | bhuuyaattu me paraarthaaya deho janmani janmani || 121

soll nicht mir allein den Himmel oder die Erlösung bringen, dann wär’s ja verfehlt,

sondern mein Opfer soll für andere sein von Geburt zu Geburt!“

इति संकल्पयत्येव तस्मिन्नापूर्यत क्षणात् । विमानैः सुरसंघानां पुष्पवृष्टिमुचां नभः ॥ १२२

iti samkalpayatyeva tasminnaapuuryata kshanaat | vimaanaih surasamghaanaam pushpavrshtimucaam nabhah || 122

Noch während der Junge seinen Wunsch ausdachte, füllte der Himmel sich mit Fesselballons voller Götter,

die ihren Blütenregen abwarfen.

अथाग्रे प्रापितं तस्य बालं तं ब्रह्मरक्षसः । माता जग्राह करयोः पिता चरणयोस्तथा ॥ १२३

athaagre praapitam tasya baalam tam brahmarakshasah | maataa jagraaha karayoh pitaa caranayostathaa || 123

Sie legten den Jungen vor den Brahmanenteufel, seine Mutter faßte ihn an beiden Armen, der Vater bei den Beinen.

ततो यावत्तमाकृष्टखड्गो राजा जिघांसति । तावज्जहास स शिशुस्तथा सर्वेऽत्र ते यथा ॥ १२४

tato yaavattamaakrshtakhadgo raajaa jighaamsati | taavajjahaasa sa shishustathaa sarve’tra te yathaa || 124

Dann zog der König sein Schwert, um ihn zu schlachten. Da lachte das Kind so laut, daß alle anderen,

सब्रह्मराक्षसास्त्यक्त्वा स्वं स्वं कर्म सविस्मयाः । रचिताञ्जलयः प्रह्वास्तन्मुखप्रेक्षिणोऽभवन् ॥ १२५

sabrahmaraakshasaastyaktvaa svam svam karma savismayaah | racitaanjalayah prahvaastanmukhaprekshino’bhavan || 125

einschließlich des Brahmanenteufels, von ihrer jeweiligen Tätigkeit abließen und ihm verwundert,

die Hände ehrfürchtig gefaltet, ins Gesicht schauten.“

इति व्याख्याय वेतालो विचित्रसरसां कथाम् । तं त्रिविक्रमसेनं स निजगाद नृपं पुनः ॥ १२६

iti vyaakhyaaya vetaalo vicitrasarasaam kathaam | tam trivikramasenam sa nijagaada nrpam punah || 126

Hier brach der Leichengeist seine deftig gewürzte Geschichte ab, um König Trivikramasena erneut zu befragen:

तद्ब्रूहि राजन्को हेतुर्यत्तेन हसितं तदा । बालेनैतादृशोऽप्यस्मिन्प्राणान्तसमयेऽप्यहो ॥ १२७

tadbruuhi raajanko heturyattena hasitam tadaa | baalenaitaadrsho’pyasminpraanaantasamaye’pyaho || 127

„Sprich, König, warum lacht der Junge ausgerechnet jetzt, da sein Leben auf dem Spiel steht?

कौतुकं च महन्मेऽत्र तदेतच्चेन्न वक्ष्यसि । जानानोऽपि ततो मूर्धा शतधा ते स्फुटिष्यति ॥ १२८

kautukam ca mahanme’tra tadetaccenna vakshyasi | jaanaano’pi tato muurdhaa shatadhaa te sphutishyati || 128

Meine Neugierde ist gar grenzenlos. Wenn du’s nicht sagst, obwohl du es weißt, soll dein Kopf in hundert Stücke zerspringen!“

इति वेतालतः श्रुत्वा स राजा प्रत्युवाच तम् । शृणु योऽभूदभिप्रायो हासे तस्य शिशोस्तदा ॥ १२९

iti vetaalatah shrutvaa sa raajaa pratyuvaaca tam | shrnu yo’bhuudabhipraayo haase tasya shishostadaa || 129

Der König hatte den Vetala verstanden und erwiderte: „Dann vernimm eben, was das Kinderlachen zu bedeuten hat:

यो नाम दुर्बलो जन्तुः स भये प्रत्युपस्थिते । क्रन्दति प्राणहेतोः स्वं पितरं मातरं तथा ॥ १३०

yo naama durbalo jantuh sa bhaye pratyupasthite | krandati praanahetoh svam pitaram maataram tathaa || 130

Wenn nämlich ein schwaches Geschöpf in Panik gerät, wird es Vater oder Mutter rufen, die es retten sollen.

तद्व्यपाये च राजानमार्तत्राणाय निर्मितम् । तदलोभेऽपि यद्यत्र यथासम्भवि दैवतम् ॥ १३१

tadvyapaaye ca raajaanamaartatraanaaya nirmitam | tadalobhe’pi yadyatra yathaasambhavi daivatam || 131

Wenn die nicht da sind, wendet es sich an den König, dazu bestimmt, sein Problem zu lösen.

Wenn der auch nicht erreichbar ist, betet es zu der Gottheit, die der Grund für seine Lage ist.

तस्य त्वेकस्थमप्येतत्सर्वं संजातमन्यथा । पितृभ्यां हस्तपादं हि रुद्धं तस्यार्थतृष्णया ॥ १३२

tasya tvekasthamapyetatsarvam samjaatamanyathaa | pitrbhyaam hastapaadam hi ruddham tasyaarthatrshnayaa || 132

Für ihn aber kam alles ganz anders als erwartet: Seine Eltern drückten ihn aus Habgier an Armen und Beinen nieder.

राजा च त्रातुमात्मानं स्वयं तं हन्तुमुद्यतः । दैवतं तत्र यद्ब्रह्मरक्षस्तत्तस्य भक्षकम् ॥ १३३

raajaa ca traatumaatmaanam svayam tam hantumudyatah | daivatam tatra yadbrahmarakshastattasya bhakshakam || 133

Der König war auch drauf und dran ihn zu schlachten, weil er sich selbst retten wollte.

Seine Gottheit war ein Brahmanenteufel, für den er nur ein Fressen war.

अध्रुवस्यान्तविरसस्याधिव्याधिक्षतस्य च । देहस्यार्थे विमूढानां तेषामीदृग्विडम्बना ॥ १३४

adhruvasyaantavirasasyaadhivyaadhikshatasya ca | dehasyaarthe vimuudhaanaam teshaamiidrgvidambanaa || 134

„Eines vergänglichen, wunden Leibes wegen - im Innern voller Unrat, eine Brutstätte für Seuchen -  

sind die so dumm und lassen sich narren!

ब्रह्मेन्द्रविष्णुरुद्राद्या यत्रावश्यं विनाशिनः । तत्रैषामीदृशी कापि शरीरस्थैर्यवासना ॥ १३५

brahmendravishnurudraadyaa yatraavashyam vinaashinah | tatraishaamiidrshii kaapi shariirasthairyavaasanaa || 135

Wie können die nur so inbeirrbar am Körperlichen festhängen,

wo selbst Brahma, Indra, Vishnu und Shiva mit Sicherheit vergänglich sind?“

एतत्तन्मोहवैचित्र्यं दृष्ट्वा मत्वा च वाञ्छितम् । सिद्धमाश्चर्यहर्षाभ्यां स जहास द्विजार्भकः ॥ १३६

etattanmohavaicitryam drshtvaa matvaa ca vaanchitam | siddhamaashcaryaharshaabhyaam sa jahaasa dvijaarbhakah || 136

Angesichts dieser absurden Irrungen, und weil er seinen Wunsch erfüllt sah,

lachte der Brahmanensproß aus Verwunderung und Freude zugleich.

इत्युक्त्वा विरतस्य तस्य नृपतेरंसात्स भूयोऽपि तद्वेतालो झगिति स्वकं पदमगादन्तर्हितो मायया ।

राजा सोऽप्यविकल्पमेव पुनरप्यन्वग्ययौ तं जवादक्षोभ्यं हृदयं बतेह महतामम्भोनिधीनामिव ॥ १३७

ityuktvaa viratasya tasya nrpateramsaatsa bhuuyo’pi tadvetaalo jhagiti svakam padamagaadantarhito maayayaa |

raajaa so’pyavikalpameva punarapyanvagyayau tam javaadakshobhyam hrdayam bateha mahataamambhonidhiinaamiva || 137

Nachdem der König seine Erklärung abgegeben hatte, ließ der Vetala sich wieder schnell von seiner Schulter fallen und verschwand durch Zauberkraft in seine Gefilde. Der König aber lief ihm, ohne lange zu zögern, wieder nach - ist doch das Herz der Großen so unerschütterlich wie die Tiefen der See.

इति महाकविश्रीसोमदेवभट्टविरचिते कथासरित्सागरे शशाङ्कवतीलम्बके सप्तविंशस्तरङ्गः ।

iti mahaakavishriisomadevabhattaviracite kathaasaritsaagare shashaankavatiilambake saptavimshastarangah |

Damit endet Kapitel Siebenundzwanzig im Buch Shashankavatii aus dem Weltmeer der Geschichten,

zusammengetragen von dem Großen Dichterfürsten Somadeva Bhatta.