Ein namenloser Vater laut Vertrag

 

शशाङ्कवतीलम्बकः १२ Shashaankavatii 12. Buch

षद्विंशस्तरङ्गः Shadvimshastarangah Die sechsundzwanzigste Welle, Kapitel 26, alte Zählung: 93

एकोनविंशो वेतालः ekonavimsho vetaalah Der 19. Vetala

 

अथ गत्वा पुनः स्कन्धे वेतालं शिंशपाद्रुमात् । स त्रिविक्रमसेनस्तं गृहीत्वोदचलन्नृपः । १

atha gatvaa punah skandhe vetaalam shimshapaadrumaat | sa trivikramasenastam grhiitvodacalannrpah | 1

Wieder gelangte König Trivikramasena an den Ashokabaum, nahm den Leichengeist herab,

setzte ihn sich auf die Schulter und ging weiter.

आगच्छन्तं च तं भूयो वेतालः सोऽभ्यभाषत । राजञ्शृणु कथामेकां हृद्यां ते कथयाम्यहम् ॥ २

aagacchantam ca tam bhuuyo vetaalah so’bhyabhaashata | raajanshrnu kathaamekaam hrdyaam te kathayaamyaham || 2

Schon als er auf ihn zukam, sprach der Vetala ihn an: „Hör zu, König! Ich erzähl dir eine rührende Geschichte:

अस्ति वक्रोलकं नाम पुरं सुरपुरोत्तमम् । तस्मिन्सूर्यप्रभाख्योऽभूद्राजा जम्भारिसंनिभः ॥ ३

asti vakrolakam naama puram surapurottamam | tasminsuuryaprabhaakhyo’bhuudraajaa jambhaarisamnibhah || 3

Es gibt eine Stadt namens Vakrolakam, die schönste Stadt der Götter. In dieser war Suuryaprabhaa König,

mächtig wie Indra, Jambhas, des Dämonenfürsten Feind.

सौकर्योद्यतया मूर्त्या दत्तानन्दो वसुंधराम् । इमां हरिरिवोद्धृत्य यो बभार चिरं भुजे ॥ ४

saukaryodyatayaa muurtyaa dattaanando vasumdharaam | imaam haririvoddhrtya yo babhaara ciram bhuje || 4

Wie Vishnu, der in seiner Eberform der Erde unermüdlich Glück schenkte, als er sie der Gefahr entriss und lange auf Armen trug.

धूमासङ्गेऽश्रुसम्पातः शृङ्गारे मारसंकथाः । द्वाःस्थेषु हेमदण्डाश्च राष्ट्रे यस्याभवन्प्रभोः ॥ ५

dhuumaasange’shrusampaatah shrngaare maarasamkathaah | dvaahstheshu hemadandaashca raashtre yasyaabhavanprabhoh || 5

In dem Reich, in dem er herrschte, fielen Tränen nur, wenn einem Rauch in die Augen trat, war vom Sterben die Rede nur,

wenn Liebende den kleinen Tod erlitten, waren die einzige Strafandrohung die goldenen Prügel der Torwächter.

सर्वसम्पत्समृद्धस्य तस्यैकाभूदनिर्वृतिः । नोदपद्यत यत्पुत्रो बहुष्वन्तःपुरेष्वपि ॥ ६

sarvasampatsamrddhasya tasyaikaabhuudanirvrtih | nodapadyata yatputro bahushvantahpureshvapi || 6

Der mit allen Schätzen Gesegnete verspürte ein einziges Unbehagen: Trotz vieler Haremsdamen war ihm noch kein Sohn geboren.

एतस्मिंश्च कथासंधौ ताम्रलिप्त्यां महापुरि । बभूव धनपालाख्यो धुर्यो धनवतां वणिक् ॥ ७

etasmimshca kathaasamdhau taamraliptyaam mahaapuri | babhuuva dhanapaalaakhyo dhuryo dhanavataam vanik || 7

So, an diesem Punkt der Geschichte lebte in der Großstadt Taamralipti der steinreiche Kaufmann Dhanapaala.

तस्य चाजायतैकैव नाम्ना धनवती सुता । विद्याधरी च्युता शापात्सौन्दर्येणैव सूचिता ॥ ८

tasya caajaayataikaiva naamnaa dhanavatii sutaa | vidyaadharii cyutaa shaapaatsaundaryenaiva suucitaa || 8

Diesem war eine einzige Tochter geboren – Dhanavatii, ein Vidyaadharamädchen,

verstoßen und verflucht, wie an ihrer Schönheit abzulesen war.

तस्यां च यौवनस्थायां स वणिक्पञ्चतां ययौ । तद्धनं राजसानाथ्यादाक्रान्तमथ गोत्रजैः ॥ ९

tasyaam ca yauvanasthaayaam sa vanikpancataam yayau | taddhanam raajasaanaathyaadaakraantamatha gotrajaih || 9

Als sie zur jungen Frau heranwuchs, verstarb der Kaufmann. Weil sein Vermögen

nicht mehr so streng geschützt war, machten sich die Verwandten darüber her.

ततो हिरण्यवत्याख्या वणिजस्तस्य गेहिनी । आदाय रत्नाभरणं निजमप्रकटस्थितं ॥ १०

tato hiranyavatyaakhyaa vanijastasya gehinii | aadaaya ratnaabharanam nijamaprakatasthitam || 10

Da nahm seine Witwe Hiranyavati Edelsteine und Schmuck an sich, ihr Eigentum, das sie verborgen gehalten hatte.

धनवत्या तया साकं स्वदुहित्रा निशामुखे । पलाय्य दायादभयाद्गृहाद्गुप्तं विनिर्ययौ ॥ ११

dhanavatyaa tayaa saakam svaduhitraa nishaamukhe | palaayya daayaadabhayaadgrhaadguptam viniryayau || 11

Bei Einbruch der Nacht floh sie mit ihrer Tochter Dhanavati heimlich aus dem Haus, um ihre Mitgift in Sicherheit zu bringen.

ध्वान्तेन बहिरन्तश्च सा दुःखेनान्धकारिता । कृच्छ्राद्बहिःपुरं प्रायात्सुताहस्तावलम्बिनी ॥ १२

dhvaantena bahirantashca saa duhkhenaandhakaaritaa | krcchraadbahihpuram praayaatsutaahastaavalambinii || 12

Sich auf den Arm ihrer Tochter stützend gelangte sie mit Müh und Not aus der Stadt heraus.

Um sie herum herrschte die Dunkelheit der Nacht, in ihr die Finsternis der Angst.

तत्र संतमसे यान्ती विधियोगादलक्षितम् । अंसेनाताडयच्चौरं शूलाग्रारोपितस्थितं ॥ १३

tatra samtamase yaantii vidhiyogaadalakshitam | amsenaataadayaccauram shuulaagraaropitasthitam || 13

Und so fügte es sich, daß sie, in der totalen Finsternis umherirrend, mit der Schulter gegen diesen

auf eine Pfahlspitze gesetzten Räuber stieß, den sie nicht gesehen hatte.

स सजीवस्तदंसाग्रघट्टनाधिकपीडितः । आः क्षते क्षारमेतन्मे क्षिप्तं केनेत्यभाषत ॥ १४

sa sajiivastadamsaagraghattanaadhikapiiditah | aah kshate kshaarametanme kshiptam kenetyabhaashata || 14

Der lebte, und von ihrer Schulter angestoßen litt er noch heftigeren Schmerz,

sodaß er ausrief: „Aau, wer streut da noch Salz in meine Wunden!“

ततस्तत्रैव सा कोऽसीत्यपृच्छत्तं वणिग्वधूः । प्रत्युवाच ततश्चौरश्चौरोऽहमिह सूचितः ॥ १५

tatastatraiva saa ko’siityaprcchattam vanigvadhuuh | pratyuvaaca tatashcaurashcauro’hamiha suucitah || 15

Da fragte die Kaufmannswitwe ihn sogleich: „Wer bist du?“ Darauf der Räuber: „Ein Räuber bin ich und hier aufgespießt!

शूले पापस्य चाद्यापि नोत्क्रामन्ति ममासवः । तदार्ये त्वं मम ब्रूहि कासि क्वैवं प्रयासि च ॥ १६

shuule paapasya caadyaapi notkraamanti mamaasavah | tadaarye tvam mama bruuhi kaasi kvaivam prayaasi ca || 16

Selbst auf dem Pfahl verlassen, weil ich ein Übeltäter bin, die Lebensgeister mich noch nicht.

Also sag an, Edle Frau, wer bist du und wohin führt dich dein Weg?“

तच्छ्रुत्वा तं वणिग्भार्या यावत्स्वोदन्तमाह सा । यावत्तिलकितं प्राच्या मुखमुद्भासितेन्दुना ॥ १७

tacchrutvaa tam vanigbhaaryaa yaavatsvodantamaaha saa | yaavattilakitam praacyaa mukhamudbhaasitendunaa || 17

Darauf berichtete die Kaufmannsgattin ihm ihre Erlebnisse. In dem Moment beschien der Osten ihr Antlitz

mit dem Licht des untergehenden Mondes.

ततो दिक्षु प्रकाशासु चौरस्तां वणिक्सुताम् । दृष्ट्वा धनवतीं कन्यां तन्मातरमुवाच ताम् ॥ १८

tato dikshu prakaashaasu caurastaam vaniksutaam | drshtvaa dhanavatiim kanyaam tanmaataramuvaaca taam || 18

Als bald alle Himmelsrichtungen hell erstrahlten und der Räuber die junge Kaufmannstochter Dhanavatii sah,

wandte er sich an ihre Mutter:

शृणु मे प्रार्थनामेकां सहस्रं काञ्चनस्य ते । ददामि तदिमां मह्यं स्वसुतां देहि कन्यकाम् ॥ १९

shrnu me praarthanaamekaam sahasram kaancanasya te | dadaami tadimaam mahyam svasutaam dehi kanyakaam || 19

„Höre meine einzige Bitte: Tausend Gulden geb ich dir, wenn du mir diese Jungfrau, deine Tochter, zur Frau gibst.“

किमेतया तवेत्युक्तो हसन्त्याथ तयात्र सः । पुनश्चौरोऽब्रवीन्नास्ति पुत्रो मम गतायुषः ॥ २०

kimetayaa tavetyukto hasantyaatha tayaatra sah | punashcauro’braviinnaasti putro mama gataayushah || 20

Da fragte sie ihn lachend: „Was willst du denn mit der?“ Und wieder sprach der Räuber:

„Mein Leben geht zu Ende, und ich habe keinen Sohn.

न चापुत्रोऽश्नुते लोकांस्तदेषा यं मदाज्ञया । कुत्रचिज्जनयेत्पुत्रं क्षेत्रजः स भवेन्मम ॥ २१

na caaputro’shnute lokaamstadeshaa yam madaajnayaa | kutracijjanayetputram kshetrajah sa bhavenmama || 21

Ein Sohnloser kommt auch nicht in den Genuß der Welten. Doch wenn sie, meinem Vorschlag gemäß,

 irgendwann einen Sohn zur Welt bringt, dann soll der wie von mir gezeugt sein!

इत्येतां प्रार्थये त्वं तु तद्विधत्स्व ममेप्सितम् । तच्छ्रुत्वा सा वणिग्योषिल्लोभात्तत्प्रत्यपद्यत ॥ २२

ityetaam praarthaye tvam tu tadvidhatsva mamepsitam | tacchrutvaa saa vanigyoshillobhaattatparatyapadyata || 22

Darum mein Antrag. Erfüll mir bitte diesen letzten Wunsch!“

Als die Kaufmannsgattin das hörte, willigte sie aus Habgier ein.

आनीय च कुतोऽप्यम्बु पाणौ चौरस्य तस्य सा । एषा सुता मया तुभ्यं कन्या दत्तेत्यपातयत् ॥ २३

aaniiya ca kuto’pyambu paanau caurasya tasya saa | eshaa sutaa mayaa tubhyam kanyaa dattetyapaatayat || 23

Von irgendwoher brachte sie Wasser herbei und goss es über des Räubers Hand

mit den Worten: „Hiermit gebe ich dir meine Tochter zur Frau!“

सोऽपि तद्दुहितुर्दत्तयथोक्ताज्ञो जगाद ताम् । गच्छामुष्य वटस्याधः खात्वा स्वर्णं गृहाण तत् ॥ २४

so’pi tadduhiturdattayathoktaajno jagaada taam | gacchaamushya vatasyaadhah khaatvaa svarnam grhaana tat || 24

Damit gab er ihrer Tochter die erwähnte Anweisung und sagte zu ihrer Mutter:

„Geh zu dem Banyanbaum da drüben. Grab das Gold darunter aus und nimm es dir!

गतासोर्दाहयित्वा मे देहं युक्त्या विसृज्य च । अस्थीनि तीर्थे ससुता गच्छेर्वक्रोलकं पुरम् ॥ २५

gataasordaahayitvaa me deham yuktyaa visrjya ca | asthiini tiirthe sasutaa gacchervakrolakam puram || 25

Wenn ich tot bin, verbrennt meinen Körper nach dem Ritus und verstreut die Knochen an einem heiligen Ort.

Dann ziehst du mit deiner Tochter weiter in die Stadt Vakrolaka.

तत्र सूर्यप्रभे राज्ञि सौराज्यसुखिते जने । निरुपद्रवनिश्चिन्ता स्थास्यसि त्वं यथेच्छसि ॥ २६

tatra suuryaprabhe raajni sauraajyasukhite jane | nirupadravanishcintaa sthaasyasi tvam yathecchasi || 26

Dort, unter König Suryaprabhaa, wo das Volk mit seiner guten Regierung glücklich ist,

 lebst du frei und sorglos, weil keiner dich mehr verfolgt.“

इत्युक्त्वा तृषितः पीत्वा तयैवोपहृतं जलम् । शूलव्यधव्यथोत्क्रान्तजीवश्चौरो बभूव सः ॥ २७

ityuktvaa trshitah piitvaa tayaivopahrtam jalam | shuulavhadhavyathotkraantajiivashcauro babhuuva sah || 27

Nach diesen Worten trank der Dürstende etwas von dem Wasser, das sie geholt hatte,

und so schied der Räuber auf den Pfahl gespießt, unter Schmerzen sich aufbäumend aus dem Leben.

ततो गत्वा वणिक्स्त्री सा स्वर्णं वटतरोस्तलात् । गृहीत्वा ससुता गुप्तमगाद्भर्तृसुहृद्गृहम् ॥ २८

tato gatvaa vanikstrii saa svarnam vatatarostalaat | grhiitvaa sasutaa guptamagaadbhartrsuhrdgrham || 28

Danach grub die Kaufmannsfrau das Gold unter dem Banyanbaum aus, nahm es

und wanderte mit ihrer Tochter sich verborgen haltend zum Haus eines Freundes ihres Mannes.

तत्र स्थित्वा च युक्त्या तद्दाहयित्वा कलेवरम् । चौरस्य तस्य तीर्थेऽस्थिक्षेपादिकमकारयत् ॥ २९

tatra sthitvaa ca yuktyaa taddaahayitvaa kalevaram | caurasya tasya tiirthe’sthikshepaadikamakaarayat || 29

Dort stieg sie ab, verbrannte die Leiche des Räubers den Riten gemäß,

warf seine Knochen in einen heiligen Fluß und vollzog alle weiteren Rituale.

अन्येद्युश्चात्तगुप्तार्था ततो निर्गत्य सात्मजा । प्रयान्ती क्रमशः प्राप सा तद्वक्रोलकं पुरम् ॥ ३०

anyedyushcaattaguptaarthaa tato nirgatya saatmajaa | prayaantii kramashah praapa saa tadvakrolakam puram || 30

Am nächsten Tag nahm sie das versteckte Geld und zog mit ihrer Tochter weiter.

Schritt für Schritt erreichte sie dann auch die Stadt Vakrolaka.

तत्रैकं वसुदत्ताख्याद्गृहं क्रीत्वा वणिग्वरात् । तस्मिन्नुवास सुतया धनवत्या तया सह ॥ ३१

tatraikam vasudattaakhyaadgrham kriitvaa vanigvaraat | tasminnuvaasa sutayaa dhanavatyaa tayaa saha || 31

Dort kaufte sie von dem ehrlichen Kaufmann Vasudatta ein Haus, in dem sie mit ihrer Tochter Dhanavati gemeinsam lebte.

तदा च तत्रोपाध्यायो विष्णुस्वामीत्यभूत्पुरे । मनःस्वामीति तस्यासीच्छिष्यो विप्रोऽतिरूपवान् ॥ ३२

tadaa ca tatropaadhyaayo vishnusvaamiityabhuutpure | manahsvaamiiti tasyaasiicchishyo vipro’tiruupavaan || 32

Es begab sich, daß in dieser Stadt der Gelehrte Vishnusvaami einen Schüler hatte,

nämlich den gutaussehenden Brahmanen Manahsvaamin.

विद्याभिजनयुक्तोऽपि स यौवनवशीकृतः । तत्र हंसावलीं नाम वाञ्छति स्म विलासिनीम् ॥ ३३

vidyaabhijanayukto’pi sa yauvanavashiikrtah | tatra hamsaavaliim naama vaanchati sma vilaasiniim || 33

Obwohl von edler Herkunft und gebildet, war er allem Jungen und Schönen,

und somit auch dem Freudenmädchen Hamsaavalii verfallen.

सा च सौवर्णदीनारशतपञ्चकमग्रहीत् । भाटिं तस्य च तन्नाभूद्व्यषीदत्तेन सोऽन्वहम् ॥ ३४

saa ca sauvarnadiinaarashatapancakamagrahiit | bhaatim tasya ca tannaabhuudvyashiidattena so’nvaham || 34

Die verlangte fünfhundert Golddinare Hurenlohn, die er aber nicht hatte. Darum lief er tagelang gesenkten Hauptes umher.

एकदा च तमद्राक्षीत्तादृशं सा वणिक्सुता । क्षामाभिरामवपुषं धनवत्यत्र हर्म्यतः ॥ ३५

ekadaa ca tamadraakshiittaadrsham saa vaniksutaa | kshaamaabhiraamavapusham dhanavatyatra harmyatah || 35

Einmal erblickte die Kaufmannstochter Dhanavati ihn von ihrem Balkon aus

in dieser Verfassung – abgemagert aber immer noch ansehnlich.

तद्रूपहृतचित्ता च भर्तुश्चौरस्य तस्य सा । स्मृत्वानुज्ञानं समीपस्थां युक्त्यावोचत्स्वमातरम् ॥ ३६

tadruupahrtacittaa ca bhartushcaurasya tasya saa | smrtvaanujnaanam samiipasthaam yuktyaavocatsvamaataram || 36

Von seinem guten Aussehen angetan und der Erlaubnis ihres Mannes, des Räubers, eingedenk,

 rief sie unter einem Vorwand ihre Mutter herbei, die gerade in der Nähe stand.

अम्ब विप्रसुतस्यास्य पश्यैते रूपयौवने । कीदृशो बत विश्वस्य नयनामृतवर्षिणी ॥ ३७

amba viprasutasyaasya pashyaite ruupayauvane | kiidrsho bata vishvasya nayanaamrtavarshinii || 37

„Mutter, sieh dir den Priestersohn dort an, wie jung und schön der ist!

So einer träufelt geradezu reinsten Nektar in die Augen der Welt!“

एतच्छ्रुत्वैव तस्मिंस्तां बद्धभावामवेत्य च । तन्माता सा वणिग्भार्या मनस्येवमचिन्तयत् ॥ ३८

etacchrutvaiva tasmimstaam baddhabhaavaamavetya ca | tanmaataa saa vanigbhaaryaa manasyevamacintayat || 38

Als ihre Mutter, die Kaufmannsfrau, sie so hörte, wußte sie gleich, daß Dhanavati in ihn verliebt war. Also dachte sie bei sich:

मद्दुहित्रानया तावद्वरणीयः सुताप्तये । कश्चिद्भर्त्राज्ञया तस्मादेष एवार्थ्यते न किम् ॥ ३९

madduhitraanayaa taavadvaraniiyah sutaaptaye | kashcidbhartraajnayaa tasmaadesha evaarthyate na kim || 39

„Auf Anweisung ihres Mannes muß meine Tochter, um seine Nachkommenschaft zu sichern, sich einen Mann suchen.

Warum sollte sie also nicht jenen dort fragen?“

इत्याकलय्य व्यसृजत्तत्संदिश्य मनीषितम् । रहस्यधारिणीं चेटीं तमानेतुं सुताकृते ॥ ४०

ityaakalayya vyasrjattatsamdishya maniishitam | rahasyadhaariniim cetiim tamaanetum sutaakrte || 40

Nachdem sie diesen Gedanken durchgespielt hatte, verriet sie ihren Wunsch einer zuverlässigen Magd,

die sie heimlich entsandte, diesen Mann für ihre Tochter herbeizuschaffen.

सा गत्वा विजने नीत्वा चेटी तस्मै शशंस तत् । स च श्रुत्वा द्विजयुवा व्यसनी तामभाषत ॥ ४१

saa gatvaa vijane niitvaa cetii tasmai shashamsa tat | sa ca shrutvaa dvijayuvaa vyasanii taamabhaashata || 41

Die Magd ging, nahm ihn beiseite und berichtete ihm vom Wunsch ihrer Herrin.

Der unselige Brahmanenjüngling hörte auch zu, sagte ihr aber:

यदि हंसावलीहेतोर्दीनारशतपञ्चकम् । सौवर्णं दीयते मह्यं तदेकामेमि यामिनीम् ॥ ४२

yadi hamsaavaliihetordiinaarashatapancakam | sauvarnam diiyate mahyam tadekaamemi yaaminiim || 42

„Wenn sie mir fünfhundert Golddinare für Hamsaavalii gibt, gehe ich für eine Nacht zu ihrer Tochter.“

इति तेनोक्तया चेट्या तया गत्वा तथैव सा । उक्ता वणिक्स्त्री तस्मै तत्तद्धस्ते प्राहिणोद्धनम् ॥ ४३

iti tenoktayaa cetyaa tayaa gatvaa tathaiva saa | uktaa vanikstrii tasmai tattaddhaste praahinoddhanam || 43

„Verstehe“, sprach die Magd und berichtete der Kaufmannsfrau davon.

Die legte ihr das Geld in die Hand und schickte es ihm.

तद्गृहीत्वा मनःस्वामी तत्पुत्र्या वासकं ययौ । तस्याः स तन्निसृष्टाया धनवत्याः सचेटिकः ॥ ४४

tadgrhiitvaa manahsvaamii tatputryaa vaasakam yayau | tasyaah sa tannisrshtaayaa dhanavatyaah sacetikah || 44

Manahsvaami nahm es an und ging mit der Botin ins Haus ihrer Tochter Dhanavati, die ihm somit übergeben ward.

तत्र तां विततोत्कण्ठां कान्तां भूषितभूतलाम् । स चकोर इव ज्योत्स्नां ददर्श च जहर्ष च ॥ ४५

tatra taam vitatotkanthaam kaantaam bhuushitabhuutalaam | sa cakora iva jyotsnaam dadarsha ca jaharsha ca || 45

Dort sah er, wie der Rostganter den Mondschein, die Verliebte gespannt seiner harrend,

dieses Schmuckstück der Welt, und war freudig erregt.

तया समं च नीत्वा तां रात्रिं सम्भोगलीलया । निर्गत्य स ततो गुप्तं ययौ प्रातर्यथागतम् ॥ ४६

tayaa samam ca niitvaa taam raatrim sambhogaliilayaa | nirgatya sa tato guptam yayau praataryathaagatam || 46

Er verbrachte die Nacht mit ihr im lustvollen Liebesspiel. Am nächsten Morgen schlich er sich heimlich davon,

wie er gekommen war.

सापि तस्माद्धनवती सगर्भाभूद्वणिक्सुता । काले च सुषुवे पुत्रं लक्षणानुमितायतिम् ॥ ४७

saapi tasmaaddhanavatii sagarbhaabhuudvaniksutaa | kaale ca sushuve putram lakshanaanumitaayatim || 47

Daraufhin wurde die Kaufmannstochter Dhanavati schwanger und gebar beizeiten einen Jungen mit Merkmalen,

die auf eine große Zukunft hinwiesen.

परितुष्टां तदा तां च सुतोत्पत्त्या समातृकाम् । आदिदेश हरः स्वप्ने दर्शितस्ववपुर्निशि ॥ ४८

paritushtaam tadaa taam ca sutotpattyaa samaatrkaam | aadidesha harah svapne darshitasvavapurnishi || 48

Sie und ihre Mutter waren nach der Geburt des Sohnes so beglückt,

daß Shiva sich ihnen eines Nachts im Traum offenbarte, um sie anzuweisen:

युक्तं हेमसहस्रेण नीत्वा बालमुषस्यमुम् । सूर्यप्रभनृपस्येह मञ्चस्थं द्वारि मुञ्चतम् ॥ ४९

yuktam hemasahasrena niitvaa baalamushasyamum | suuryaprabhanrpasyeha mancastham dvaari muncatam || 49

„Verseht den Jungen mit tausend Goldstücken und bringt ihn bei Sonnenaufgang zum Hof des Königs Suuryaprabha.

Da legt ihr ihn auf der Türschwelle ab.

एवं स्यात्क्षेममित्युक्त्वा शूलिना सा वणिक्सुता । तन्माता च प्रबुद्ध्यैतं स्वप्नमन्योन्यमूचतुः ॥ ५०

evam syaatkshemamityuktvaa shuulinaa saa vaniksutaa | tanmaataa ca prabuddhyaitam svapnamanyonyamuucatuh || 50

Damit kehrt Frieden ein.“ So vom Dreizackträger angewiesen,

erwachten die Kaufmannstochter und ihre Mutter und erzählten einander ihren Traum.

नीत्वा च तं तत्यजतुर्भगवत्प्रत्ययाच्छिशुम् । राज्ञः सूर्यप्रभस्यास्य सिंहद्वारे सहेमकम् ॥ ५१

niitvaa ca tam tatyajaturbhagavatpratyayaacchishum | raajnah suuryaprabhasyaasya simhadvaare sahemakam || 51

Im Vertrauen auf den verehrten Gott nahmen sie Kind samt Gold und legten es vors Löwentor von König Suuryaprabha.

तावच्च तमपि स्वप्ने सुतचिन्तातुरं सदा । तत्र सूर्यप्रभं भूपमादिदेश वृषध्वजः ॥ ५२

taavacca tamapi svapne sutacintaaturam sadaa | tatra suuryaprabham bhuupamaadidesha vrshadhvajah || 52

Indessen erschien der Herr mit dem Stier im Banner König Suuryaprabha,

der sich immer noch in Gedanken an einen Sohn verzehrte, im Traum und beschied ihn:

उत्तिष्ठ राजन्बालस्ते सिंहद्वारे सकाञ्चनः । केनापि स्थापितो भव्यो मञ्चकस्थं गृहाण तम् ॥ ५३

uttishtha raajanbaalaste simhadvaare sakaancanah | kenaapi sthaapito bhavyo mancakastham grhaana tam || 53

„Steh auf König! Jemand hat dir einen gesunden Jungen und etwas Gold vor deinem Löwentor abgestellt.

Nimm ihn wie er in seinem Körbchen liegt!“

इत्युक्तः शम्भुना प्रातः प्रबुद्धोऽपि तथैव सः । द्वाःस्थैः प्रविश्य विज्ञप्तो निर्ययौ नृपतिः स्वयम् ॥ ५४

ityuktah shambhunaa praatah prabuddho’pi tathaiva sah | dvaahsthaih pravishya vijnapto niryayau nrpatih svayam || 54

So sagte es ihm der gnädige Gott. Als der König am Morgen erwachte,

stürzten die Torwächter herein und berichteten ihm dasselbe. Da ging er persönlich hinaus.

दृष्ट्वा च सिंहद्वारे तं बालं सकनकोत्करम् । रेखाछत्त्रध्वजाद्यङ्कपाणिपादं शुभाकृतिम् ॥ ५५

drshtvaa ca simhadvaare tam baalam sakanakotkaram | rekhaachattradhvajaadyankapaanipaadam shubhaakrtim || 55

Da sah er den Jungen mit einem Haufen Gold am Haupttor. Die Linien an Händen und Füßen

zeigten die glückverheißenden Male: Sonnenschirm, Banner und so weiter.

दत्तो ममोचितः पुत्रः शम्भुनायमिति ब्रुवन् । स्वयं गृहीत्वा बाहुभ्यां राजधानीं विवेश सः ॥ ५६

datto mamocitah putrah shambhunaayamiti bruvan | svayam grhiitvaa baahubhyaam raajadhaaniim vivesha sah || 56

„Shiva hat mir diesen prächtigen Sohn geschenkt!“ rief er, nahm ihn selbst in beide Arme und verschwand im Königspalast.

चकार चोत्सवं तावदसंख्यातं ददद्वसु । दरिद्रशब्दस्यैकस्य यावदासीन्निरर्थता ॥ ५७

cakaara cotsavam taavadasamkhyaatam dadadvasu | daridrashabdasyaikasya yaavadaasiinnirarthataa || 57

Er richtete ein Fest aus, bei dem er ungezählte Reichtümer verschenkte, sodaß allein das Wort „arm“ keine Bedeutung mehr hatte.

नृत्तवाद्यादिभिर्नीत्वा द्वादशाहं ततः स तम् । पुत्रं चन्द्रप्रभं नाम्ना चक्रे सूर्यप्रभो नृपः ॥ ५८

nrttavaadyaadibhirniitvaa dvaadashaaham tatah sa tam | putram candraprabham naamnaa cakre suuryaprabho nrpah || 58

Nachdem König Suuryaprabha - Sonnenglanz - zwölf Tage unter Tänzen, Gesang und anderen Vergnügungen verbracht hatte,

gab er dem Jungen den Namen Candraprabha – Mondglanz.

ववृधे राजपुत्रोऽत्र सोऽथ चन्द्रप्रभः क्रमात् । वपुषेव गुणौघेनाप्याश्रितानन्ददायिना ॥ ५९

vavrdhe raajaputro’tra so’tha candraprabhah kramaat | vapusheva gunaughenaapyaashritaanandadaayinaa || 59

Allmählich wuchs dieser Prinz Candraprabha heran und war mit seiner Körperkraft,

mit einer Flut von Talenten versehen ein wahrer Freudenspender für seine Untertanen.

शनैर्युवा च संजज्ञे शौर्यौदार्यश्रुतादिभिः । आवर्जितप्रकृतिकः क्ष्माभारोद्वहनक्षमः ॥ ६०

shanairyuvaa ca samjajne shauryaudaaryashrutaadibhih | aavarjitaprakrtikah kshmaabhaarodvahanakshamah || 60

Mit der Zeit gewann der junge Mann unter anderem mit Mut, Großzügigkeit und Bildung die Anerkennung des Volkes

und war so fähig, die Last der weltlichen Geschäfte zu tragen.

तादृशं च ततो दृष्ट्वा तं स सूर्यप्रभः पिता । राज्येऽभिषिच्यैव कृती वृद्धो वाराणसीं ययौ ॥ ६१

taadrsham ca tato drshtvaa tam sa suuryaprabhah pitaa | raajye’bhishicyaiva krtii vrddho vaaraanasiim yayau || 61

Als solchen sah ihn auch sein Vater Suuryaprabha und weihte ihn zum König.

Damit hatte der alte Mann sein Lebenswerk erfüllt und pilgerte nach Benares.

पृथ्वीं शासति तस्मिंश्च तनये नयशालिनि । स राजा तत्र तत्याज चरंस्तीव्रतपस्तनुम् ॥ ६२

prthviim shaasati tasmimshca tanaye nayashaalini | sa raajaa tatra tatyaaja caramstiivratapastanum || 62

Während sein Sohn mit politischer Klugheit die Welt regiert, scheidet der König dort, strenge Askese übend, aus dem Leben.

बुद्ध्वा पितृविपत्तिं तामनुशोच्य कृतक्रियः । सोऽथ चन्द्रप्रभो राजा सचिवान्धार्मिकोऽब्रवीत् ॥ ६३

buddhvaa pitrvipattim taamanushocya krtakriyah | so’tha candraprabho raajaa sacivaandhaarmiko’braviit || 63

Als König Candraparabha von seinem Tod erfuhr, litt er sehr und vollzog die Trauerriten.

Dann sprach der fromme König zu seinen Ministern:

तातस्य तावत्केनाहमनृणो भवितुं क्षमः । तथाप्येकां स्वहस्तेन ददाम्येतस्य निष्कृतिम् ॥ ६४

taatasya taavatkenaahamanrno bhavitum kshamah | tathaapyekaam svahastena dadaamyetasya nishkrtim || 64

„Wie soll ich jemals vor meinem Vater schuldenfrei dastehen?

Ich kann ihm nur eine einzige Wiedergutmachung aus eigener Hand anbieten:

नीत्वा क्षिपामि गङ्गायामस्थीन्यस्य यथाविधि । गत्वा सर्वपितृभ्यश्च गयां पिण्डं ददाम्यहम् ॥ ६५

niitvaa kshipaami gangaayaamasthiinyasya yathaavidhi | gatvaa sarvapitrbhyashca gayaam pindam dadaamyaham || 65

Ich nehme seine Knochen und werfe sie in den Ganges, wie es Brauch ist.

Dann gehe ich nach Gayaa und spende einen Mehlkloß für alle Vorväter.

प्रसङ्गात्तीर्थयात्रां च करोम्या पूर्वसागरम् । इत्युक्त्ववन्तं राजानं मन्त्रिणस्तं व्यजिज्ञपन् ॥ ६६

prasangaattiirthayaatraam ca karomyaa puurvasaagaram | ityuktvavantam raajaanam mantrinastam vyajijnapan || 66

Bei der Gelegenheit werde ich die heiligen Ufer bis ans Meer im Osten entlangwandern.“

Als er das gesagt hatte, ließen die Minister den König wissen:

न देव युज्यते कर्तुमेतद्राज्ञः कथंचन । नहि राज्यं बहुच्छिद्रं क्षणं तिष्ठत्यरक्षितम् ॥ ६७

na deva yujyate kartumetadraajnah kathamcana | nahi raajyam bahucchidram kshanam tishthatyarakshitam || 67

„Nein Gebieter, das darf ein König auf keinen Fall tun! Ein Reich mit vielen Löchern darf keinen Augenblick ungeschützt bleiben.

तदेषा परहस्तेन कार्या ते पित्रुपक्रिया । स्वधर्मपालनादन्या तीर्थयात्रा च का तव ॥ ६८

tadeshaa parahastena kaaryaa te pitrupakriyaa | svadharmapaalanaadanyaa tiirthayaatraa ca kaa tava || 68

Laß den Dienst an den Vorvätern von jemand anderem erledigen.

Was für eine Wallfahrt bleibt dir außer dem Schutz deiner Rechte und Pflichten?

बह्वपायं क्व पान्थत्वं नित्यगुप्ताः क्व पार्थिवाः । इति मन्त्रिवचः श्रुत्वा राजा चन्द्रप्रभोऽब्रवीत् ॥ ६९

bahvapaayam kva paanthatvam nityaguptaah kva paarthivaah | iti mantrivacah shrutvaa raajaa candraprabho’braviit || 69

Warum sollten stets behütete Fürsten auf Wanderschaft gehen, wo überall Gefahren lauern?!“

Auf diese Einwände seiner Minister entgegnete König Candraprabha:

अलं विकल्पैः पित्रार्थे गन्तव्यं निश्चितं मया । द्रष्टव्यानि च तीर्थानि यावन्मे क्षमते वयः ॥ ७०

alam vikalpaih pitraarthe gantavyam nishcitam mayaa | drashtavyaani ca tiirthaani yaavanme kshamate vayah || 70

Weg mit den Zweifeln! Um des Vaters willen muß ich ziehen, das ist sicher.

Die Wallfahrtsorte will ich sehen, solang es meine Kraft zuläßt.

पश्चात्को वेत्ति किं भावि शरीरे क्षणनश्वरे । राज्यं चागमनं यावद्रक्ष्यं युष्माभिरेव मे ॥ ७१

pashcaatko vetti kim bhaavi shariire kshananashvare | raajyam caagamanam yaavadrakshyam yushmaabhireva me || 71

Wer weiß, was noch sein wird, wenn der Körper augenblicklich zerfällt?

Ihr müßt mein Königreich eben schützen, bis ich wiederkomme.“

श्रुत्वैतं निश्चयं राज्ञस्तूष्णीमासत मन्त्रिणः । ततः प्रयाणसम्भारं सज्जीचक्रे स भूपतिः ॥ ७२

shrutvaitam nishcayam raajnastuushniimaasata mantrinah | tatah prayaanasambhaaram sajjiicakre sa bhuupatih || 72

Die Minister hatten des Königs Entscheidung gehört und schwiegen stille.

Da packte der König die Utensilien für seine Reise zusammen.

अथाह्नि स शुभे स्नातो हुताग्निः पूजितद्विजः । सुयुक्तं रथमास्थाय प्रयतः शान्तवेषभृत् ॥ ७३

athaahni sa shubhe snaato hutaagnih puujitadvijah | suyuktam rathamaasthaaya prayatah shaantaveshabhrt || 73

An einem günstigen Tag, nachdem er sich gewaschen, ins Feuer geopfert und die Priester beschenkt hatte,

bestieg der in ein Asketengewand gehüllte König in Demut seinen Wagen mit den Pferden davor.

सामन्तान्राजपुत्रांश्च पौरान्जनपदानपि । निवर्त्यानिच्छतः कृच्छ्रादासीमान्तानुयायिनः ॥ ७४

saamantaanraajaputraamshca pauraanjanapadaanapi | nivartyaanicchatah krcchraadaasiimaantaanuyaayinah || 74

Vasallen, Ritter, Bürger, Bauern, die versuchten, ihn gegen seinen Willen zur Umkehr zu bewegen,

 liefen ihm bis zur Grenze hinterher.

ब्राह्मणैर्वाहनारूढैः समं स सपुरोहितः । प्रतस्थे सचिवन्यस्तराज्यश्चन्द्रप्रभो नृपः ॥ ७५

braahmanairvaahanaaruudhaih samam sa sapurohitah | pratasthe sacivanyastaraajyashcandraprabho nrpah || 75

Und so hatte König Candraprabha die Regierungsgeschäfte auf seine Minister abgewälzt und brach auf mit seinem Hauspriester und den Brahmanen, die ebenfalls ihre Wagen bestiegen hatten.

विचित्रवेषभाषादिविलोकनविनोदितः । पश्यन्नानाविधान्देशान्क्रमात्प्राप च जाह्नवीम् ॥ ७६

vicitraveshabhaashaadivilokanavinoditah | pashyannaanaavidhaandeshaankramaatpraapa ca jaahnaviim || 76

Vom Anblick verschiedener Trachten, vom Hören unterschiedlicher Sprachen angenehm unterhalten,

sah er alle möglichen Landstriche und kam so allmählich an den Ganges.

ददर्श तां च जन्तूनां जलकल्लोलपङ्क्तिभिः । त्रिदिवारोहसोपानपद्धतिं सृजतीमिव ॥ ७७

dadarsha taam ca jantuunaam jalakallolapanktibhih | tridivaarohasopaanapaddhatim srjatiimiva || 77

Er sah diesen Strom, der mit seinen Wellenkämmen für die Sterblichen eine Leiter zu erschaffen schien,

auf deren Sprossen sie die drei Himmel erreichen konnten,

हिमवत्प्रभवां शम्भोः कृतक्रीडाकचग्रहाम् । बिभ्रतीं चाम्बिकालीलां देवर्षिगणवन्दिताम् ॥ ७८

himavatprabhavaam shambhoh krtakriidaakacagrahaam | bibhratiim caambikaaliilaam devarshiganavanditaam || 78

die Muttergöttin gleichsam, auch im Himaalaya entsprungen, beim Spiel Shivas Haar ergreifend und sich anlegend,

von göttlichen Rishis und himmlischen Horden verehrt.

रथावतीर्णस्तस्यां च कृतस्नानो यथाविधि । चिक्षेपास्थीनि भूपस्य तस्य सूर्यप्रभस्य सः ॥ ७९

rathaavatiirnastasyaam ca krtasnaano yathaavidhi | cikshepaasthiini bhuupasya tasya suuryaprabhasya sah || 79

Candraprabha sprang vom Wagen herab, nahm ein Bad im Ganges

und warf dem Brauch gemäß Suuryaprabhas Knochen ins Wasser.

दत्तदानः कृतश्राद्धो रथारूढस्ततोऽपि च । प्रस्थितः क्रमशः प्राप प्रयागमृषिसंस्तुतम् ॥ ८०

dattadaanah krtashraaddho rathaaruudhastato’pi ca | prasthitah kramashah praapa prayaagamrshisamstutam || 80

Nachdem er Almosen verteilt und Opfer vollzogen hatte, stieg er wieder auf seinen Wagen und brach auf,

bis er schließlich Prayaaga, die von den Rishis besungene Stadt, erreichte,

यत्रार्चिराज्यधूमादिमार्गाविव समागतौ । गङ्गायमुनयोर्वाहौ भातः सुगतये नृणाम् ॥ ८१

yatraarciraajyadhuumaadimaargaaviva samaagatau | gangaayamunayorvaahau bhaatah sugataye nrnaam || 81

wo die beiden zusammenfließenden Ströme von Ganges und Yamuna zum Wohlergehen der Menschen erglänzend,

wie der Lichtschein des Feuers und die Rauchfahne der Opferbutter miteinander verschmelzen.

तत्रोपोष्य कृतस्नानदानश्राद्धादिसत्क्रियः । वाराणसीं जगामाथ स चन्द्रप्रभभूपतिः ॥ ८२

tatroposhya krtasnaanadaanashraaddhaadisatkriyah | vaaraanasiim jagaamaatha sa candraprabhabhuupatih || 82

Nachdem er dort heilige Handlungen wie Fasten, Baden, Spenden und Opfern vollzogen hatte,

zog König Candraprabha weiter nach Varaanasi.

एत मोक्षं प्रयातेति वदन्त्यामिव दूरतः । वाताक्षिप्तसमुत्क्षिप्तैः सुरसद्मध्वजांशुकैः ॥ ८३

eta moksham prayaateti vadantyaamiva duuratah | vaataakshiptasamutkshiptaih surasadmadhvajaamshukaih || 83

Schon von Weitem schien die Stadt mit ihren im Wind flatternden, über den Tempeln gehissten seidenen Bannern zu rufen: „Kommt herbei und erlangt Erlösung!“

तस्यां दिनान्युपोष्य त्रीण्यभ्यर्च्याथ वृषध्वजम् । भोगैर्निजोचितैस्तैस्तैः प्रययौ स गयां प्रति ॥ ८४

tasyaam dinaanyuposhya triinyabhyarcyaatha vrshadhvajam | bhogairnijocitaistaistaih prayayau sa gayaam prati || 84

Dort fastete der drei Tage lang, betete Shiva, den Gott mit dem Stier im Banner,

mit allen möglichen, seinem Rang entsprechenden Erquickungen an, und zog weiter nach Gayaa.

ततः फलौघनमितैर्मञ्जुगुञ्जद्विहङ्गमैः । पदे पदे सप्रणामं स्तूयमान इवाङ्घ्रिपैः ॥ ८५

tatah phalaughanamitairmanjugunjadvihangamaih | pade pade sapranaamam stuuyamaana ivaanghripaih || 85

Die unter Massen von Früchten sich biegenden Bäume

schienen ihn mit ihren lieblich flötenden Vögeln auf Schritt und Tritt zu besingen,

विक्षिप्तवन्यकुसुमैरर्च्यमान इवानिलैः । नानारण्यान्यतिक्रम्य पुण्यं प्राप गयाशिरः ॥ ८६

vikshiptavanyakusumairarcyamaana ivaanilaih | naanaaranyaanyatikramya punyam praapa gayaashirah || 86

als er durch die Wälder zog und die Winde ihn mit abgeschüttelten Waldblütenschauern froh begrüßten.

So gelangte er zum heiligen Hügel von Gayaa.

विधाय तत्र च श्राद्धं विधिवद्भूरिदक्षिणम् । चन्द्रप्रभः स राजात्र धर्मारण्यमुपेयिवान् ॥ ८७

vidhaaya tatra ca shraaddham vidhivadbhuuridakshinam | candraprabhah sa raajaatra dharmaaranyamupeyivaan || 87

Dort zelebrierte König Candraprabha den Regeln gemäß ein großes Opfer mit reichlich Opferlohn.

Daraufhin betrat er den Orakelwald.

गयाकूपेऽस्य ददतः पितुः पिण्डं तदन्तरात् । समुत्तस्थुस्तमादातुं त्रयो मानुषपाणयः ॥ ८८

gayaakuupe’sya dadatah pituh pindam tadantaraat | samuttasthustamaadaatum trayo maanushapaanayah || 88

Als er im Brunnen von Gayaa den Kloß für den Vater opfern wollte,

reckten sich ihm drei menschliche Hände entgegen, ihn zu empfangen.

तद्दृष्ट्वैव स विभ्रान्तः किमेतदिति पार्थिवः । कस्मिन्हस्ते क्षिपे पिण्डमित्यपृच्छन्निजान्विप्रान् ॥ ८९

taddrshtvaiva sa vibhraantah kimetaditi paarthivah | kasminhaste kshipe pindamityaprcchannijaanvipraan || 89

Als er die sah, fragte der ratlose König seine Brahmanen: „Was ist das denn? In welche Hand soll ich den Kloß werfen?“

ते तमूचुरयं तावदेकश्चौरस्य निश्चितम् । हस्तो लोहमयः शङ्कुर्यस्मिन्देवैष दृश्यते ॥ ९०

te tamuucurayam taavadekashcaurasya nishcitam | hasto lohamayah shankuryasmindevaisha drshyate || 90

Die sagten ihm: „Das hier ist eindeutig die Hand eines Diebes, o Herr. Man sieht ja, wie sie einen Eisenhaken hält.

द्वितीयो ब्राह्मणस्यायं करो धृतपवित्रकः । राज्ञः पाणिस्तृतीयोऽयं साङ्गुलीयः सुलक्षणः ॥ ९१

dvitiiyo braahmanasyaayam karo dhrtapavitrakah | raajnah paanistrtiiyo’yam saanguliiyah sulakshanah || 91

Die Zweite ist die Hand eines Brahmanen. Sie hält ein Sieb für den Soma. Die dritte Hand ist die eines Königs.

Sie hat den Ring und die vielversprechenden Handlinien.

तन्न विद्मः क्व पिण्डोऽयं निक्षेप्यः किमिदं भवेत् । इत्युक्तस्तैर्द्विजैः सोऽत्र राजा लेभे न निश्चयम् ॥ ९२

tanna vidmah kva pindo’yam nikshepyah kimidam bhavet | ityuktastairdvijaih so’tra raajaa lebhe na nishcayam || 92

Darum wissen wir auch nicht, in welche du deinen Kloß hineinlegen sollst und was das zu bedeuten hat!“

Nach dieser Auskunft der Brahmanen konnte der König sich auch nicht entschließen.“

इत्याख्याय कथाश्चर्यं वेतालोंऽसस्थितस्तदा। स त्रिविक्रमसेनं तं जगाद नृपतिं पुनः ॥ ९३

ityaakhyaaya kathaashcaryam vetaalom‘sasthitastadaa | sa trivikramasenam tam jagaada nrpatim punah || 93

Nachdem der Totengeist auf Trivikramasenas Schulter hockend,

diese seltsame Geschichte erzählt hatte, sprach er den König wiederum an:

तत्कस्य हस्ते देयः स्यात्स पिण्ड इति वक्तु मे । भवांस्तावत्स एवात्र प्राक्तनः समयश्च ते ॥ ९४

tatkasya haste deyah syaatsa pinda iti vaktu me | bhavaamstaavatsa evaatra praaktanah samayashca te || 94

„In wessen Hand hätte er also den Kloß legen müssen? Unsere frühere Abmachung gilt immer noch, guter Mann.“

इति वेतालतः श्रुत्वा मुक्तमौनः स भूपतिः । त्रिविक्रमसेनोऽत्र धर्मज्ञः प्रत्यभाषत ॥ ९५

iti vetaalatah shrutvaa muktamaunah sa bhuupatih | trivikramaseno’tra dharmajnah pratyabhaashata || 95

Auf diese Worte des Totengeistes erwiderte der gesetzeskundige König Trivikramasena, sein Schweigen brechend:

चौरस्य हस्ते दातव्यः स पिण्डः क्षेत्रज्ञो यतः । चन्द्रप्रभः स नृपतिः पुत्रस्तस्यैव नान्ययोः ॥ ९६

caurasya haste daatavyah sa pindah kshetrajno yatah | candraprabhah sa nrpatih putrastasyaiva naanyayoh || 96

„Der Kloß hätte in die Hand des Diebes gehört, denn König Candraprabha war laut Vertrag sein Sohn,

und nicht der beiden anderen.

विप्रस्य जनकस्यापि स हि पुत्रो न बुध्यते । विक्रीतो हि धनेनात्मा तामेकां तेन यामिनीम् ॥ ९७

viprasya janakasyaapi sa hi putro na budhyate | vikriito hi dhanenaatmaa taamekaam tena yaaminiim || 97

Obwohl von dem Brahmanen gezeugt, gilt er nicht als sein Sohn, denn der hatte sich diese eine Nacht für Geld erkauft.

राज्ञः सूर्यप्रभस्यापि संस्कारादानवर्धनैः । भवेत्स पुत्रो न स्याच्चेत्स्वधनं तस्य तत्कृते ॥ ९८

raajnah suuryaprabhasyaapi samskaaraadaanavardhanaih | bhavetsa putro na syaaccetsvadhanam tasya tatkrte || 98

König Suuryaprabha hat ihn zwar aufgezogen und für seine Erziehung gesorgt – er hätte also sein Sohn sein können,

wenn er nicht sein Geld  dafür mitgebracht hätte.

शिशोस्तस्य हि शीर्षान्ते मञ्जस्थस्यैव हेम यत् । न्यस्तमासीत्तदेवास्य मूल्यं संवर्धनादिके ॥ ९९

shishostasya hi shiirshaante manjasthasyaiva hema yat | nyastamaasiittadevaasya muulyam samvardhanaadike || 99

Das neben dem Kopf des Kindes in dem Körbchen abgelegte Gold war ja der Preis für seine Erziehung und alles andere.

तस्माद्धस्तोदकप्राप्ता तन्माता यस्य येन सा । आज्ञा तज्जनने दत्ता यस्य तन्निखिलं धनम् ॥ १००

tasmaaddhastodakapraaptaa tanmaataa yasya yena saa | aajnaa tajjanane dattaa yasya tannikhilam dhanam || 100

Darum war König Candraprabha der Sohn des Diebes, der seine Mutter mit dem über ihre Hände vergossenen Wasser geheiratet und einer Fremdzeugung zugestimmt hatte. Das Geld war ausschließlich seins.

तस्य स क्षेत्रजः पुत्रश्चौरस्यैव महीपतिः । पिण्डस्तस्यैव हस्ते च देयस्तेनेति मे मतिः ॥ १०१

tasya sa kshetrajah putrashcaurasyaiva mahiipatih | pindastasyaiva haste ca deyasteneti me matih || 101

Also war der König der von einem anderen gezeugte Sohn des Räubers,

in dessen Hand er auch den Kloß hätte legen müssen. Das ist meine Meinung.“

इत्युक्तवतो नृपतेस्तस्यांसात्स्वपदमेव वेतालः ।

प्रययौ स च त्रिविक्रमसेनो राजा तमन्वयाद्भूयः ॥ १०२

ityuktavato nrpatestasyaamsaatsvapadameva vetaalah |

prayayau sa ca trivikramaseno raajaa tamanvayaadbhuuyah || 102

Nachdem der König das gesagt hatte, ließ der Vetaala sich von seiner Schulter herabfallen und ging seines Weges.

Und wieder nahm König Trivikramasena seine Verfolgung auf.

इति महाकविश्रीसोमदेवभट्टविरचिते कथासरित्सागरे शशङ्कवतीलम्बके षड्विंशस्तरङ्गः ।

iti mahaakavishriisomadevabhattaviracite kathaasaritsaagare shashankavatiilambake shadvimshastarangah |

Damit endet das Sechsundzwanzigste Kapitel im Buch Shashankavati aus dem Weltmeer der Erzählungen,

die der Dichterfürst Somadeva Bhatta geschrieben hat.