Ein Großer Magier, der sich und anderen hilft

 

शशाङ्कवतीलम्बकः १२ Shashaankavatii 12. Buch

त्रिंशस्तरङ्गः trimshastarangah Die dreißigste Welle, Kapitel 30, alte Zählung: 98

त्रयोविंशो वेतालः trayovimsho vetaalah Der 23. Vetala

 

ततो गत्वा पुनः प्राप शिंशपापादपात्ततः । स त्रिविक्रमसेनस्तं वेतालं राजसत्तमः ॥ १

tato gatvaa punah praapa shimshapaapaadapaattatah | sa trivikramasenastam vetaalam raajasattamah || 1

Also ging der treffliche König Trivikramasena zurück und zog den Totengeist von seinem Ashokabaum herunter.

स्कन्धे कृत्वा च तं मौनी दर्शितानेकवैकृतम् । यावत्प्रतिष्ठते तावत्स वेतालस्तमब्रवीत् ॥ २

skandhe krtvaa ca tam maunii darshitaanekavaikrtam | yaavatpratishthate taavatsa vetaalastamabraviit || 2

Obwohl der Vetala alle möglichen Formen annahm, schulterte der König ihn und ging wortlos weiter.

Da sprach der Totengeist ihn an:

राजन्नकार्येऽप्येतस्मिन्दुर्वारोऽयं ग्रहस्तव । तत्ते श्रमविनोदाय कथयामि कथां शृणु ॥ ३

raajannakaarye’pyetasmindurvaaro’yam grahastava | tatte shramavinodaaya kathayaami kathaam shrnu || 3

„König, obwohl das hier nicht zu deinen Aufgaben zählt, ist deinem Zugriff nicht zu entkommen.

Um deine Mühsal zu lindern, erzähl ich dir diese Geschichte. Hör zu:

आसीत्कलिङ्गविषये नाम्ना शोभावती पुरी । दिवीव शक्रनगरी वसतिः शुभकर्मणाम् ॥ ४

aasiitkalingavishaye naamnaa shobhaavatii purii | diviiva shakranagarii vasatih shubhakarmanaam || 4

Im Kalingaland gab es einmal eine Stadt, Shobhaavatii geheißen. Wie eine Stadt in Indras Himmel, Wohnsitz der Wohltäter.

यां प्रद्युम्न इवैश्वर्यवीर्यातिशयविश्रुतः । प्रद्युम्ननामा नृपतिः शशासोर्जितशासनः ॥ ५

yaam pradyumna ivaishvaryaviiryaatishayavishrutah | pradyumnanaamaa nrpatih shashaasorjitashaasanah || 5

Die beherrschte König Pradyumna, mächtig, kühn, überaus berühmt, ganz wie der Gott Pradyumna streng in seinem Regiment.

गुणापकर्षश्चापेषु मुरजेषु कराहितः । युगेष्वश्रूयत कलिर्यस्यां प्रज्ञासु तीक्ष्णता ॥ ६

gunaapakarshashcaapeshu murajeshu karaahitaH | yugeShvashruuyata kaliryasyaaM prajnaasu tiikshnataa || 6

Angespannt wurden nur die Bogensehnen, mit der Hand geschlagen nur die Feinde, Übles kannte man

von den Zeitaltern nur dem Namen nach, Zank gab es nur beim Bildungserwerb.

एकदेशे पुरस्तस्या नृपेण प्रतिपादितः । यज्ञस्थलाभिधानोऽभूदग्रहारो बहुद्विजः ॥ ७

ekadeshe purastasyaa nrpena pratipaaditah | yajnasthalaabhidhaano’bhuudagrahaaro bahudvijah || 7

Ein Bezirk in der Stadt war vom König geschenktes Gemeindeland, Yajnasthalaa genannt, auf dem viele Brahmanen lebten.

तत्रासीद्यज्ञसोमाख्यो ब्राह्मणो वेदपारगः । महाधनोऽग्निहोत्री च पूजितातिथिदेवतः ॥ ८

tatraasiidyajnasomaakhyo braahmano vedapaaragah | mahaadhano‘gnihotrii ca puujitaatithidevatah || 8

Hier lebte der Brahmane Yajnasoma, der die Veden studiert hatte, ein steinreicher Feuerpriester, der Gäste wie Götter ehrte.

तस्य व्यतीते तारुण्ये मनोरथशतैः सुतः । भार्यायामनुरूपायामेक एवोदपद्यत ॥ ९

tasya vyatiite taarunye manorathashataih sutah | bhaaryaayaamanuruupaayaameka evodapadyata || 9

Als er schon kein junger Mann mehr war, gebar ihm seine Frau, die in jeder Hinsicht zu ihm passte,

nach Hunderten von Wunschträumen einen einzigen Sohn.

ववृधे च पितुः सोऽस्य गृहे बालः सुलक्षणः । कृताभिधानो विधिवद्देवसोम इति द्विजैः ॥ १०

vavrdhe ca pituh so’sya grhe baalah sulakshanah | krtaabhidhaano vidhivaddevasoma iti dvijaih || 10

Der Junge, mit guten Anlagen versehen, wuchs in seines Vaters Haus auf.

Von den Priestern wurde er traditionsgemäß auf Devasoma getauft.

प्राप्तषोडशवर्षश्च स विद्याविनयादिभिः । आवर्जितजनोऽकस्माज्ज्वरेण प्राप पञ्चताम् ॥ ११

praaptashodashavarshashca sa vidyaavinayaadibhih | aavarjitajano’kasmaajjvarena praapa pancataam || 11

Im Alter von sechzehn Jahren erkrankte dieser Junge, der die Leute mit seiner Klugheit und Höflichkeit

für sich eingenommen hatte, urplötzlich und starb im Fieber.

ततः परासुं स्नेहात्तमाश्लिष्य सह भार्यया । यज्ञसोमः पिता शोचन्न दाहाय जहौ चिरम् ॥ १२

tatah paraasum snehaattamaashlishya saha bhaaryayaa | yajnasomah pitaa shocanna daahaaya jahau ciram || 12

In ihrer Liebe umschlangen Vater Yajnasoma und seine Frau den Sterbenden.

Sie trauerten so sehr, daß sie ihn lange nicht zur Verbrennung freigaben.

ब्रह्मन्संसारगन्धर्वनगरस्य न वेत्सि किम् । परावरज्ञोऽपि गतिं वारिबुद्बुदभङ्गुराम् ॥ १३

brahmansamsaaragandharvanagarasya na vetsi kim | paraavarajno’pi gatim vaaribudbudabhanguraam || 13

„Weißt du denn nicht, Brahmane, obwohl du Nahes und Fernes kennst, daß dieses Wolkenkuckucksheim der Welt

wie eine Wasserblase bald zerplatzt?

ये सैन्यैः पूरितधरा हर्म्यपृष्ठेषु हारिषु । लसत्संगीतनादेषु रत्नपर्यङ्कवर्तिनः ॥ १४

ye sainyaih puuritadharaa harmyaprshtheshu haarishu | lasatsamgiitanaadeshu ratnaparyankavartinah || 14

Denk an die Könige, welche die Welt mit ihren Heerscharen bevölkern, die auf den Dächern ihrer Paläste

zum Klang schmeichelnder Melodien auf juwelenbesetzten Ottomanen sich räkeln,

श्रीखण्डद्रवलिप्ताङ्गा वरस्त्रीपरिवारिताः । व्यलसन्नमरंमन्या भूलोकेऽस्मिन्नराधिपाः ॥ १५

shriikhandadravaliptaangaa varastriiparivaaritaah | vyalasannamarammanyaa bhuuloke‘sminnaraadhipaah || 15

die Leiber mit kühlendem Sandelholzsaft benetzt, von Prachtweibern verhätschelt,

verspielt sich unsterblich dünkend, als die Könige dieser Welt -

तेऽप्येककाः श्मशानेषु रुदत्प्रेतानुयायिषु । चिताधिशायिनो यत्र जग्धाः क्रव्यात्कृषाणुभिः || १६

te’pyekakaah shmashaaneshu rudatpretaanuyaayishu | citaadhishaayino yatra jagdhaah kravyaatkrshaanubhih || 16

einsam auf Leichenäckern, von johlenden Unholden verfolgt, auf Scheiterhaufen abgelegt,

wo ihr Fleisch ein Opfer der Flammen wird.

शिवाभिर्वलितोपान्ताः कालेन कवलीकृताः । न रोद्धुं शकिताः कैश्चित्तत्रान्येषां कथैव का ॥ १७

shivaabhirvalitopaantaah kaalena kavaliikrtaah | na roddhum shakitaah kaishcittatraanyeshaam kathaiva kaa || 17

Nicht mal die können verhindern, daß ihre bald zu Beutehappen gebackenen Extremitäten von Schakalen verschleppt werden.

Wie dann erst normale Sterbliche?

तदेतं प्रेतमाश्लिष्य विद्वन्वद करोषि किम् । इत्याद्यबोधयन्वृद्धा मिलितास्तं द्विजं ततः ॥ १८

tadetam pretamaashlishya vidvan vada karoshi kim | ityaadyabodhayanvrddhaa militaastam dvijam tatah || 18

Sag uns, weiser Mann, was bezweckst du mit der Umarmung dieses Leichnams?“ So und noch ganz anders ermahnten die Alten, die sich hier versammelt hatten, den Brahmanen.

ततस्तेन कथंचित्तं मुक्तमारोप्य तत्सुतम् । शिबिकायां गतप्राणं कृतप्रेतप्रसाधनम् ॥ १९

tatastena kathamcittam muktamaaropya tatsutam | shibikaayaam gatapraanam krtapretaprasaadhanam || 19

Endlich lösten sie den Jungen aus ihrer Umklammerung, wickelten die Leiche in Tücher und legten sie auf eine Bahre.

बान्धवा वैशसोदश्रुमिलद्बन्धुजनान्विताः । श्मशानं प्रापयामासुः कोलाहलसमाकुलाः ॥ २०

baandhavaa vaishasodashrumiladbandhujanaanvitaah | shmashaanam praapayaamaasuh kolaahalasamaakulaah || 20

Die Verwandten, des Schicksalschlages wegen in Tränen aufgelöst, fanden sich mit anderen Bekannten

unter Klagegeheul auf dem Verbrennungsplatze ein.

अत्रान्तरे च तत्रासीच्छ्मशाने कोऽपि तापसः । वृद्धः पाशुपतो योगी मठिकायां कृतस्थितिः ॥ २१

atraantare ca tatraasiicchmashaane ko’pi taapasah | vrddhah paashupato yogii mathikaayaam krtasthitih || 21

In der Zwischenzeit hatte dort auf dem Leichenacker ein Einsiedler, ein alter Paashupata Yogi,

in einem verfallenen Tempel seinen Standort gewählt.

वयसा तपसा चातिभूयसा सुकृशां तनुम् । बिभ्राणो भङ्गभीत्येव सिराभिः परिवेष्टितम् ॥ २२

vayasaa tapasaa caatibhuuyasaa sukrshaam tanum | bibhraano bhangabhiityeva siraabhih pariveshtitam || 22

Seinen von Alter und überstrenger Askese ausgemergelten Leib trug er,

wie aus Furcht vor dem Zerfall, von dicken Adern überzogen, die ihn gleichsam zusammenhielten.

नाम्ना वामशिवो भस्मपाण्दुरोमावृताकृतिः । विद्युत्पिङ्गजटाजूटो महेश्वर इवापरः ॥ २३

naamnaa vaamashivo bhasmapaanduromaavrtaakrtih | vidyutpingajataajuuto maheshvara ivaaparah || 23

Vaamashiva, wie er hieß, war am ganzen Körper mit von Asche weißen Haaren bedeckt.

Mit seinen von Blitzeinschlägen gelben, aufgetürmten Haarzotteln war er wie ein zweiter Shiva.

स तापसोऽत्र तत्कालं दत्तोपालम्भखेदितम् । मूर्खं शठं ध्यानयोगाद्यवलिप्तमहंकृतम् ॥ २४

sa taapaso’tra tatkaalam dattopaalambhakheditam | muurkham shatham dhyaanayogaadyavaliptamahamkrtam || 24

In diesem Moment wies der Einsiedler seinen Schüler zurecht, weil der, ein Heuchler, Trottel und Störenfried,

die Meditation, Yoga und die Rituale mit seiner Egozentrik beschmierte.

भिक्षाफलव्रतधरं शिष्यमन्तिकवासिनम् । जगाद दूराच्छ्रुत्वा तं जनकोलाहलं बहिः ॥ २५

bhikshaaphalavratadharam shishyamantikavaasinam | jagaada duuraacchrutvaa tam janakolaahalam bahih || 25

Diesem Schüler, der gelobt hatte, von den Früchten der Bettelei zu leben und bei ihm wohnte,

sagte er nun, als er das Geschrei der Leute draußen hörte:

उत्तिष्ठ गत्वात्र बहिर्विज्ञायागच्छ सत्वरम् । कुतोऽत्राश्रुतपूर्वोऽयं श्मशाने तुमुलारवः ॥ २६

uttishtha gatvaatra bahirvijnaayaagaccha satvaram | kuto’traashrutapuurvo‘yam shmashaane tumulaaravah || 26

„Steh auf, geh raus und sieh nach, was da los ist! Komm aber sofort wieder zurück.

Ist ja unerhört, so eine Ruhestörung auf dem Friedhof!“

इत्युक्ते गुरुणा तेन स शिष्यः प्रत्युवाच तम् । नाहं यामि स्वयं याहि भिक्षावेला ह्यपैति मे ॥ २७

ityukte gurunaa tena sa shishyah pratyuvaaca tam | naaham yaami svayam yaahi bhikshaavelaa hyapaiti me || 27

Als der Lehrer das gesagt hatte, widersprach der Schüler: „Ich gehe nicht. Geh doch selbst! Es ist Zeit für meine Bettelrunde.

तच्छ्रुत्वोवाच स गुरुर्धिङ्मूर्खोदरतत्पर । अह्नोऽर्धप्रहरे याते भिक्षावेलात्र का तव ॥ २८

tacchrutvovaaca sa gururdhinmuurkhodaratatpara | ahno’rdhaprahare yaate bhikshaavelaatra kaa tava || 28

Als der Lehrer das hörte rief er: „Trottel verdammter, der nur an seinen Wanst denkt!

Der Vormittag ist erst halb vorbei, von welcher Bettelstunde redest du?“

श्रुत्वैवैतत्स तं क्रुद्धः कुशिष्यः प्राह तापसम् । धिग्जराजीर्ण नाहं ते शिष्यो न त्वं गुरुर्मम ॥ २९

shrutvaivaitatsa tam kruddhah kushishyah praaha taapasam | dhigjaraajiirna naaham te shishyo na tvam gururmama || 29

Als der aufsässige Schüler das hörte, sagte er zu dem Einsiedler: „Selber verdammt, welk und alt, wie du bist!

Ich bin nicht dein Lehrling, und du nicht mein Meister!

अहमन्यत्र यास्यामि वह पात्रीमिमां स्वयम् । इत्युक्त्वोत्थाय स प्रायात्त्यक्त्वाग्रे दण्डकुण्डिकाम् ॥ ३०

ahamanyatra yaasyaami vaha paatriimimaam svayam | ityuktvotthaaya sa praayaattyaktvaagre dandakundikaam || 30

Ich geh woanders hin, schwenke deinen Napf doch selbst!“ Mit diesen Worten sprang er auf,

warf ihm Bettelstab und Napf vor die Füße und ging von dannen.

विहसन्नथ निर्गत्य मठिकायाः स तापसः । तत्रागाद्यत्र दाहार्थमानीतः स द्विजार्भकः ॥ ३१

vihasannatha nirgatya mathikaayaah sa taapasah | tatraagaadyatra daahaarthamaaniitah sa dvijaarbhakah || 31

Da trat der Einsiedler lachend aus seiner Ruine heraus und ging dort hin,

wo man den Brahmanenjungen zur Verbrennung abgelegt hatte.

दृष्ट्वा च तं जनतया शोच्यमानाग्र्ययौवनम् । योगी प्रवेष्टुं तद्देहं मतिं चक्रे जरार्दितः ॥ ३२

drshtvaa ca tam janatayaa shocyamaanaagryayauvanam | yogii praveshtum taddeham matim cakre jaraarditah || 32

Als der Magier sah, wie die Leute um den Jungen in der Blüte seiner Jugend trauerten,

beschloss er, der an seinem Alter litt, in dessen Körper einzudringen.

गत्वा च द्रुतमेकान्ते मुक्तकण्ठं प्ररुह्य च । ननर्त स ततः क्षिप्रमङ्गहारैर्यथोचितैः ॥ ३३

gatvaa ca drutamekaante muktakantham praruhya ca | nanarta sa tatah kshipramangahaarairyathocitaih || 33

Also trat er, lauthals klagend, kurz zur Seite, erholte sich aber bald und begann,

die passenden Figuren ausführend, schnell zu tanzen.

ततो विवेश योगात्तद्द्विजपुत्रकलेवरम् । क्षणात्स स्वतनुं त्यक्त्वा तपस्वी यौवनेच्छया ॥ ३४

tato vivesha yogaattaddvijaputrakalevaram | kshanaatsa svatanum tyaktvaa tapasvii yauvanecchayaa || 34

Darauf verließ der Magier, der so gern wieder jung sein wollte, seinen alten Körper

und fuhr kraft seiner Zauberkunst sogleich in die Leiche des Brahmanenjungen ein.

तत्क्षणं रचितायां च चितायां सहसैव सः । लब्धजीवो द्विजयुवा प्रोत्तस्थौ कृतजृम्भिकः ॥ ३५

tatkshanam racitaayaam ca citaayaam sahasaiva sah | labdhajiivo dvijayuvaa prottasthau krtajrmbhikah || 35

Noch auf dem aufgeschichteten Scheiterhaufen wurde der junge Brahmane wieder lebendig und stand mit einem Gähnen auf.

तद्दृष्ट्वा बन्धुवर्गस्य दिष्ट्या जीवति जीवति । इत्युद्बभूव नादोऽत्र निखिलस्य जनस्य च ॥ ३६

taddrshtvaa bandhuvargasya dishtyaa jiivati jiivati | ityudbabhuuva naado’tra nikhilasya janasya ca || 36

Als die Verwandten das sahen, riefen sie: „Er lebt! O Wunder, er lebt!“

 Und so erhob sich im ganzen Volk ringsum ein lautes Geschrei.

अथामोक्ष्यन्व्रतं सर्वान्मृषा योगेश्वरः स तान् । विप्रपुत्रशरीरान्तःप्रविष्टस्तापसोऽब्रवीत् ॥ ३७

athaamokshyanvratam sarvaanmrshaa yogeshvarah sa taan | vipraputrashariiraantahpravishtastaapaso’braviit || 37

Da sprach der Große Magier, der sich an sein Gelübde hielt, aus dem Körper des Brahmanenjungen heraus,

in den er eingedrungen war, und erzählte allen diese Lügengeschichte:

लोकान्तरगतस्याद्य महापाशुपतव्रतम् । ग्राह्यं साक्षान्ममाभाष्य दत्तं शर्वेण जीवितम् ॥ ३८

lokaantaragatasyaadya mahaapaashupatavratam | graahyam saakshaanmamaabhaashya dattam sharvena jiivitam || 38

„Als ich soeben in der anderen Welt war, hat Shiva mich wiederbelebt und doch tatsächlich zu mir gesagt,

ich solle das Große Paashupata-Gelübde der harten Entbehrung ablegen.

अधुनैव च धार्यं तद्गत्वैकान्ते व्रतं मया । जीवितं मेऽन्यथा नास्ति तद्यूयं यात याम्यहम् ॥ ३९

adhunaiva ca dhaaryam tadgatvaikaante vratam mayaa | jiivitam me’nyathaa naasti tadyuuyam yaata yaamyaham || 39

Ich solle mich auch gleich, um das Gelübde zu halten, in die Einsamkeit begeben.

Andernfalls würde ich nicht leben. Also gehe ich jetzt, und ihr geht auch!“

इति सर्वान्स तत्रस्थान्संबोध्य दृढनिश्चयः । स्वगृहान्प्रेषयामास हर्षशोकाकुलान्व्रती ॥ ४०

iti sarvaansa tatrasthaansambodhya drdhanishcayah | svagrhaanpreshayaamaasa harshashokaakulaanvratii || 40

Nachdem er alle Umherstehenden somit belehrt hatte, empfahl der fest entschlossene Einsiedler ihnen,

 ihre Häuser aufzusuchen und war erfüllt von Freud und Leid.

स्वयं च गत्वा श्वभ्रे तत्क्षिप्त्वा पूर्वकलेवरम् । आत्तव्रतो महायोगी युवीभूतोऽन्यतो ययौ ॥ ४१

svayam ca gatvaa shvabhre tatkshiptvaa puurvakalevaram | aattavrato mahaayogii yuviibhuuto’nyato yayau || 41

Seinen eigenen früheren Leichnam warf der Große Zauberer in eine Schlucht.

Er hatte sein Gelübde angenommen und ging, wieder jung geworden, davon.“

इति व्याख्याय वेतालः कथां निशि तदा पथि । तं त्रिविक्रमसेनं स राजानं पुनरब्रवीत् ॥ ४२

iti vyaakhyaaya vetaalah kathaam nishi tadaa pathi | tam trivikramasenam sa raajaanam punarabraviit || 42

Nachdem der Vetala diese Geschichte auf ihrem nächtlichen Weg erzählt hatte, wandte er sich abermals an König Trivikramasena:

राजन्ब्रूहि स योगीन्द्रः कस्मात्परपुरे वसन् । प्ररुरोद ननर्ताथ कौतुकं महदत्र मे ॥ ४३

raajanbruuhi sa yogiindrah kasmaatparapure vasan | praruroda nanartaatha kautukam mahadatra me || 43

„Sprich, König, warum hat dieser Indra unter den Yogis, als er den anderen Körper bezogen hatte,

zuerst geheult und dann getanzt? Das zu wissen bin ich gar begierig.“

इति वेतालतः श्रुत्वा शापशङ्की स भूपतिः । विमुच्य मौनमेवं तमवादीद्धीमतां वरः ॥ ४४

iti vetaalatah shrutvaa shaapashankii sa bhuupatih | vimucya maunamevam tamavaadiiddhiimataam varah || 44

Als der König das von dem Leichengeist hörte, brach der Trefflichste der Weisen,

den Fluch fürchtend, sein Schweigen und sagte zu ihm:

शृणु तत्र बभूवास्य योऽभिप्रायस्तपस्विनः । सह वृद्धं चिरायेदं शरीरं सिद्धिसाधनम् ॥ ४५

shrnu tatra babhuuvaasya yo’bhipraayastapasvinah | saha vrddham ciraayedam shariiram siddhisaadhanam || 45

„Höre, was in dem Klausner vor sich ging: Seinen alten Körper, in dem er so lange gelebt hatte,

den Gewährsmann seiner magischen Kraft,

पितृभ्यां लालितं बाल्ये त्यजाम्यद्येति दुःखितः । स जरत्तापसोऽरोदीद्देहस्नेहो हि दुस्त्यजः ॥ ४६

pitrbhyaam laalitam baalye tyajaamyadyeti duhkhitah | sa jarattaapaso’rodiiddehasneho hi dustyajah || 46

von den Eltern gehätschelt, als er ein Kind war, zu verlieren, tut weh, sodaß der alte Eremit weinen mußte,

denn von der Liebe zum Körper läßt man schwerlich.

 नवं देहं प्रवेक्ष्यामि साधयिष्याम्यतोऽधिकम् । इति हर्षादनृत्यच्च कस्य नेष्टं हि यौवनम् ॥ ४७

navam deham praveshyaami saadhayishyaamyato’dhikam | iti harshaadanrtyacca kasya neshtam hi yauvanam || 47

‚In den neuen Körper dring ich ein, damit ich noch besser zaubern kann!‘ dachte er und fing vor Freude an zu tanzen.

Wer wünschte sich nicht, wieder jung zu sein!

एतत्तस्य वचो निशम्य नृपतेरंसात्स भूयोऽप्यगाद्

वेतालो मृतपुरुषान्तरगतस्तं शिंशपापादपम् ।

राजा सोऽपि तमन्वधावदधिकोत्साहः पुनः प्रेप्सया

कल्पान्तेऽप्यचलं कुलाद्रिविजयि स्थैर्यं हि धीरात्मनाम् ॥४८

etattasya vaco nishamya nrpateramsaatsa bhuuyo’pyagaad

vetaalo mrtapurushaantaragatastam shimshapaapaadapam |

raajaa so’pi tamanvadhaavadadhikotsaahah punah prepsayaa

kalpaante’pyacalam kulaadrivijayi sthairyam hi dhiiraatmanaam ||48

Nachdem der Vetala, im Körper eines Toten steckend, des Königs Worte vernommen hatte, ließ er sich wieder von dessen Schulter herab und lief zu seinem Ashokabaum zurück. Der König aber rannte ihm unbeirrt hinterher, um ihn zu fangen. Die Beharrlichkeit von Festentschlossenen ist härter als Felsgestein und läßt sich auch nicht erschüttern, sollte die Welt untergehen.