Wie das Studium der Schriften in den Tod führt

 

शशाङ्कवतीलम्बकः १२ Shashaankavatii 12. Buch

एकोनत्रिंशस्तरङ्गः ekonatrimshastarangah Die neunundzwanzigste Welle, Kapitel 29, alte Zählung: 97

द्वाविंशो वेतालः dvaavimsho vetaalah Der 22. Vetala

 

ततो राजा पुनर्गत्वा वेतालं शिंशपाग्रतः । स त्रिविक्रमसेनस्तं प्राप्यांसारोपितं व्यधात् ॥ १

tato raajaa punargatvaa vetaalam shimshapaagratah | sa trivikramasenastam praapyaamsaaropitam vyadhaat || 1

Dorthin ging König Trivikramasena auch wieder, zerrte den Vetaala oben aus dem Ashokabaum heraus

und hob ihn sich auf die Schulter.

आयान्तं तं च राजानं स वेतालोऽब्रवीत्पथि । राजन्साधुः सुसत्त्वस्त्वं तदपूर्वां कथां शृणु ॥ २

aayaantam tam ca raajaanam sa vetaalo’braviitpathi | raajansaadhuh susattvastvam tadapuurvaam kathaam shrnu || 2

Der König setzte seinen Weg fort, und der Vetaala sprach ihn an: „König, du bist so gut und mutig,

daß du diese einmalige Erzählung hören mußt:

बभूव पूर्वं कुसुमपुराख्यनगरेश्वरः । पृथ्वीतलेऽस्मिन्धरणीवराहो नाम भूपतिः ॥ ३

babhuuva puurvam kusumapuraakhyanagareshvarah | prthviitale’smindharaniivaraaho naama bhuupatih || 3

Einst herrschte in der Stadt Kusumapura auf dieser Erde König Dharaniivaraaha.

तस्य ब्राह्मणभूयिष्ठे राष्ट्रे ब्रह्मस्थलाभिधः । अग्रहारोऽभवत्तत्र विष्णुस्वामीत्यभूद्द्विजः ॥ ४

tasya braahmanabhuuyishthe raashtre brahmasthalaabhidhah | agrahaaro’bhavattatra vishnusvaamiityabhuuddvijah || 4

In seinem Königreich, in dem die meisten Brahmanen lebten, lag ein den Priestern vorbehaltenes Dorf, Brahmasthala,

und in dem lebte der Brahmane Vishnusvaami.

तस्यानुरूपा भार्याभूद्यथा स्वाहा हविर्भुजः । तस्यां च तस्य चत्वारः क्रमादुत्पेदिरे सुताः ॥ ५

tasyaanuruupaa bhaaryaabhuudyathaa svaahaa havirbhujah | tasyaam ca tasya catvaarah kramaadutpedire sutaah || 5

Der hatte eine Frau, die so gut zu ihm passte, wie Schmelzbutter zum Opferfeuer. Und die gebar ihm nacheinander vier Söhne.

अधीतवेदेषूत्क्रान्तशैशवेषु च तेषु सः । विष्णुस्वामी दिवं प्रायाद्भार्ययानुगतस्तया ॥ ६

adhiitavedeshuutkraantashaishaveshu ca teshu sah | vishnusvaamii divam praayaadbhaaryayaanugatastayaa || 6

Als die in den Schriften unterrichtet und den Kinderschuhen entwachsen waren,

stieg Vishnusvaami, dicht gefolgt von seiner Gattin, in den Himmel auf.

ततस्ते तत्र तत्पुत्राः सर्वेऽप्यानाथ्य दुःस्थिताः । गोत्रजैर्हृतसर्वस्वा मन्त्रयांचक्रिरे मिथः ॥ ७

tataste tatra tatputraah sarve’pyaanaathya duhsthitaah | gotrajairhrtasarvasvaa mantrayaamcakrire mithah || 7

Da standen die Söhne ohne Beschützer verstört da. Nachdem die Verwandten

ihnen all ihr Hab und Gut genommen hatten, beratschlagten sie miteinander:

नास्तीह गतिरस्माकं तद्व्रजामो वयं न किम् । इतो मातामहगृहं ग्रामं यज्ञस्थलाभिधम् ॥ ८

naastiiha gatirasmaakam tadvrajaamo vayam na kim | ito maataamahagrham graamam yajnasthalaabhidham || 8

„Hier haben wir nichts mehr verloren. Warum wandern wir also nicht aus ins Dorf Yajnasthalaa zum Haus unseres Muttervaters?“

एतदेव विनिश्चित्य प्रस्थिता भैक्ष्यभोजनाः । मातामहगृहं प्रापुस्तेऽथ तद्बहुभिर्दिनैः ॥ ९

etadeva vinishcitya prasthitaa bhaikshyabhojanaah | maataamahagrham praapuste’tha tadbahubhirdinaih || 9

Nachdem sie das also beschlossen hatten, brachen sie auf. Sich von Bettelkost ernährend erreichten sie nach vielen Tagen

den Hof des Vaters ihrer Mutter.

तत्र मातामहाभावान्मातुलैर्दत्तसंश्रयाः । भुञ्जानास्तद्गृहे तस्थुः स्वाध्यायाभ्यासतत्पराः ॥ १०

tatra maataamahaabhaavaanmaatulairdattasamshrayaah | bhunjaanaastadgrhe tasthuh svaadhyaayaabhyaasatatparaah || 10

Ihr Großvater war schon tot, aber die Brüder ihrer Mutter boten ihnen Obdach und Reis.

Also blieben sie in dem Haus, wo das Studium der Schriften ihr Ein und Alles war.

कालक्रमाच्च तेषां ते मातुलानामकिंचनाः । अवज्ञापात्रतां जग्मुर्भोजनाच्छादनादिषु ॥ ११

kaalakramaacca teshaam te maatulaanaamakimcanaah | avajnaapaatrataam jagmurbhojanaacchaadanaadishu || 11

Im Lauf der Zeit wurden sie somit für ihre Onkel zum Gegenstand der Verachtung.

Man gab ihnen weder Essen noch Bekleidung noch sonst irgendetwas mehr.

ततः स्वजनसंस्फूर्जदवमानहतात्मनाम् । तेषां रहः सचिन्तानां ज्येष्ठो भ्राताब्रवीदिदम् ॥ १२

tatah svajanasamsphuurjadavamaanahataatmanaam | teshaam rahah sacintaanaam jyeshtho bhraataabraviididam || 12

Als die offen ausbrechende Ablehnung ihrer Verwandschaft sie im Innersten verletzte,

berieten die Brüder sich heimlich, und ihr Ältester seufzte:

भो भ्रातरः किं क्रियते सर्वमाचेष्टते विधिः । न शक्यं पुरुषस्येह क्वचित्किंचित्कदाचन ॥ १३

bho bhraatarah kim kriyate sarvamaaceshtate vidhih | na shakyam purushasyeha kvacitkimcitkadaacana || 13

„Also, Brüder, was machen wir jetzt? Alles hängt vom Schicksal ab.

Kein Mensch vermag jemals irgendetwas in dieser Welt.

अहं ह्युद्वेगतो भ्राम्यन्प्राप्तोऽद्य पितृकानने । विपन्नस्थितमद्राक्षं त्रस्ताङ्गं पुरुषं भुवि ॥ १४

aham hyudvegato bhraamyanpraapto’dya pitrkaanane | vipannasthitamadraaksham trastaangam purusham bhuvi || 14

Als ich heute in meiner Verzweiflung über den Friedhof irrte, sah ich einen Mann zitternd auf der Erde verrecken.

अचिन्तयं च दृष्ट्वा तमहं तां स्पृहयन्गतिम् । धन्योऽयमेवं विश्रान्तो दुःखभारं विमुच्य यः ॥ १५

acintayam ca drshtvaa tamaham taam sprhayangatim | dhanyo’yamevam vishraanto duhkhabhaaram vimucya yah || 15

Wie ich ihn so im Endzustand sehe, werd ich neidisch und sage mir:

‚Gesegnet ist, wer seine Leidenslast abwerfen und endlich loslassen kann!‘

इति संचिन्त्य तत्कालं कृत्वा मरणनिश्चयम् । वृक्षाग्रसङ्गिना पाशेनात्मानमुदलम्बयम् ॥ १६

iti samcintya tatkaalam krtvaa marananishcayam | vrkshaagrasanginaa paashenaatmaanamudalambayam || 16

Nicht lange überlegend fasse ich den Entschluss, mich umzubringen.

Ich band eine Schlinge an den höchsten Baum und hängte mich daran auf.

यावच्च मे विसंज्ञस्य तदा निर्यान्ति नासवः । तावत्त्रुटितपाशोऽत्र पतितोऽस्मि महीतले ॥ १७

yaavacca me visamjnasya tadaa niryaanti naasavah | taavattrutitapaasho’tra patito’smi mahiitale || 17

Wie ich da so hänge, werde ich zwar bewußtlos, aber meine Lebensgeister verlassen mich nicht.

Da reißt das Seil und ich falle zu Boden.

 लब्ध संज्ञश्च केनापि पुंसा क्षिप्रात्कृपालुना । आश्वास्यमानमात्मानमपश्यं पटमारुतैः ॥ १८

labdha samjnashca kenaapi pumsaa kshipraatkrpaalunaa | aashvaasyamaanamaatmaanamapashyam patamaarutaih || 18

Als ich wieder bei Bewußtsein war, sehe ich, wie ein Mann mir mit seinem Gewand Luft zufächelt und mich anteilnehmend tröstet:

सखे कथय विद्वानप्येवं कं प्रति खिद्यसे । सुखं हि सुकृताद्दुःकं दुष्कृतादेति नान्यतः ॥ १९

sakhe kathaya vidvaanapyevam kam prati khidyase | sukham hi sukrtaadduhkam dushkrtaadeti naanyatah || 19

„Freund, erklär mir, wie du, ein gebildeter Mann, dich so hängen läßt? Glück kommt von guten Taten, Leid von schlechten Taten. So ist das, und nicht anders.

दुःखाद्यदि तवोद्वेगः सुकृतं तत्समाचर । कथं तु नारकं दुःखमात्मत्यागेन वाञ्छसि ॥ २०

duhkhaadyadi tavodvegah sukrtam tatsamaacara | katham tu naarakam duhkhamaatmatyaagena vaanchasi || 20

Wenn deine Verzweiflung von Leid herrührt, dann tu Gutes! Wie kannst du nach deinem Selbstmord die Qualen der Hölle wollen?‘

इत्युक्त्वा मां समाश्वास्य स च क्वापि गतः पुमान् । अहं चेहागतस्त्यक्त्वा तादृशं मरणोद्यमम् ॥ २१

ityuktvaa maam samaashvaasya sa ca kvaapi gatah pumaan | aham cehaagatastyaktvaa taadrsham maranodyamam || 21

Nachdem der Mann das gesagt und mich beruhigt hatte, verschwand er wieder.

Ich aber kam zurück und ließ die Absicht, so zu sterben, hinter mir.

तदेवं नेच्छति विधौ न मर्तुमपि लभ्यते । इदानीं च तनुं तीर्थे तपसा दाहयाम्यहम् ॥ २२

tadevam necchati vidhau na martumapi labhyate | idaaniim ca tanum tiirthe tapasaa daahayaamyaham || 22

Wenn also das Schicksal nicht will, dann gelingt nicht mal der Tod!

Ich lasse diesen Körper lieber auf Wallfahrt mit Entbehrungen dahinschmelzen.

येन निर्धनतादुःखभागी न स्यामहं पुनः । इत्युक्तवन्तं ज्येष्ठं तं कनिष्ठा भ्रातरोऽब्रुवन् ॥ २३

yena nirdhanataaduhkhabhaagii na syaamaham punah | ityuktavantam jyeshtham tam kanishthaa bhraataro’bruvan || 23

Damit soll die Armut mein Teil nicht mehr sein!“ Nachdem der Älteste das gesagt hatte, fielen die jüngeren Brüder ein:

अर्थैर्विना कथं प्राज्ञोऽप्यार्य दुःखेन बाध्यसे । किं न वेत्सि यदर्थानां शरदभ्रचला गतिः ॥ २४

arthairvinaa katham praajno’pyaarya duhkhena baadhyase | kim na vetsi yadarthaanaam sharadabhracalaa gatih || 24

„Bruder, du bist mittellos und leidest Schmerz. Du bist doch gebildet!

Weißt du denn nicht, daß Reichtümer vorüberziehen wie Regenwolken im Herbst?

आहृत्य रक्ष्यमाणापि यत्नेनान्तविरागिणी । असन्मैत्री च वेश्या च श्रीश्च कस्य कदा स्थिरा ॥ २५

aahrtya rakshyamaanaapi yatnenaantaviraaginii | asanmaitrii ca veshyaa ca shriishca kasya kadaa sthiraa || 25

Bei wem bleiben denn für immer die Glücksgöttin, die Huren auch, eigentlich unfreundlich und nicht verliebt in den,

der sie unter Mühen herbeizieht und sorgfältig bewacht?

तदुद्योगेन स गुणः कोऽप्युपार्ज्यो मनस्विना । आनीयन्ते हठाद्बद्ध्वा येनार्थहरिणा मुहुः ॥ २६

tadudyogena sa gunah ko’pyupaarjyo manasvinaa | aaniiyante hathaadbaddhvaa yenaarthaharinaa muhuh || 26

Darum muß mit Fleiß der Kluge ein Talent erwerben, mit dem er die Reichtümer gewaltsam fängt und bindet,

wie Gazellen, die er unentwegt zur Strecke bringt!“

इत्युक्तो भ्रातृभिर्धैर्यं क्षणाज्ज्येष्ठोऽवलम्ब्य सः । उवाच को गुणस्तादृगर्जनीयो भवेदिति ॥ २७

ityukto bhraatrbhirdhairyam kshanaajjyeshtho’valambya sah | uvaaca ko gunastaadrgarjaniiyo bhavediti || 27

So von den Brüdern angesprochen, faßte der Älteste sogleich wieder Mut und bemerkte:

„Was für ein erstrebenswertes Talent soll denn das sein?“

ततो विचिन्त्य सर्वे ते वदन्ति स्म परस्परम् । विचित्य पृथ्वीं विज्ञानं किंचिच्छिक्षामहे वयम् ॥२८

tato vicintya sarve te vadanti sma parasparam | vicitya prthviim vijnaanam kimcicchikshaamahe vayam ||28

Da berieten sie alle und sprachen einer zum andern: „Laßt uns die Welt durchstreifen. Irgendeine Erkenntnis finden wir schon!“

निश्चित्यैतच्च संकेतस्थानमुक्त्वा समागमे । एकैकशस्ते चत्वारश्चतस्रः प्रययुर्दिशः ॥ २९

nishcityaitacca samketasthaanamuktvaa samaagame | ekaikashaste catvaarashcatasrah prayayurdishah || 29

Nachdem sie das beschlossen hatten, vereinbarten sie einen Treffpunkt.

Dann zogen die Vier, jeder in einer anderen Himmelsrichtung, davon.

याति काले च मिलितास्ते संकेतनिकेतने । किं केन शिक्षितमिति भ्रातरोऽन्योन्यमब्रुवन् ॥ ३०

yaati kaale ca militaaste samketaniketane | kim kena shikshitamiti bhraataro’nyonyamabruvan || 30

Die Zeit verging und die Brüder kamen am vereinbarten Treffpunkt zusammen.

Was denn nun ein jeder gelernt hätte, fragten sie einander.

अथात्रैकोऽब्रवीदृग्विज्ञानं शिक्षितं मया । येनास्थिशकलं प्राप्य प्राणिनो यस्य कस्यचित् ॥ ३१

athaatraiko’braviidrgvijnaanam shikshitam mayaa | yenaasthishakalam praapya praanino yasya kasyacit || 31

Da sagte der erste: „Ich habe eine heilige Anwendung gelernt:

Wenn ich von jedem beliebigen Tier einen Knochensplitter gefunden habe,

उत्पादयाम्यहं तस्मिन्मांसं तदुचितं क्षणात् । एतत्तस्य वचः श्रुत्वा द्वितीयस्तेष्वभाषत ॥ ३२

utpaadayaamyaham tasminmaamsam taducitam kshanaat | etattasya vacah shrutvaa dvitiiyasteshvabhaashata || 32

kann ich im Nu das passende Fleisch daraufpflanzen.“ Als sie seine Worte gehört hatten, sagte der zweite von ihnen:

अहं तत्रैव संजातमांसेऽस्थिशकले किल । जाने जनयितुं लोमत्वचं तत्प्राणिसम्भवि ॥ ३३

aham tatraiva samjaatamaamse’sthishakale kila | jaane janayitum lomatvacam tatpraanisambhavi || 33

„Ich kann bei so einem Tier, wenn es Fleisch und Knochen hat, Haut und Fell darauf wachsen lassen.“

ततस्तृतीयोऽप्यवदज्जाने तत्रैव चास्थ्न्यहम् । तत्प्राण्यवयवान्स्रष्टुं जातत्वङ्मांसलोमनि । ३४

tatastrtiiyo’pyavadajjaane tatraiva caasthyaham | tatpraanyavayavaansrashtum jaatatvangmaamsalomani | 34

Da sagte der dritte: „Ich kann zu diesen Knochen passend die Glieder für das Tier erschaffen,

sobald ihm Haut, Fleisch und Fell gewachsen sind.“

चतुर्थश्च ततोऽवादीदुत्पन्नावयवाकृतिम् । तमेव प्राणिनं प्राणैर्युक्तं कर्तुमवैम्यहम् ॥ ३५

caturthashca tato’vaadiidutpannaavayavaakrtim | tameva praaninam praanairyuktam kartumavaimyaham || 35

Da sagte der vierte: „Ich habe gelernt, wie man so ein Tier, dem schon Glieder gewachsen sind, lebendig macht!“

एवमुक्त्वा मिथः स्वस्वविज्ञानप्रथनाये ते । चत्वारोऽप्यस्थिखण्डाय प्रययुर्भ्रातरोऽटवीम् || ३६

evamuktvaa mithah svasvavijnaanaprathanaaye te| catvaaro‘pyasthikhandaaya prayayurbhraataro’taviim || 36

Nachdem sie voreinander mit ihren Zauberkunststücken geprahlt hatten, gingen die vier Brüder,

um sie an einem Stück Knochen auszuprobieren, in den Wald.

तत्र सिंहस्य ते प्रापुरस्थिखण्डं विधेर्वशात् । अविज्ञातविशेषाश्च गृह्णन्ति स्म तथैव तत् ॥ ३७

tatra simhasya te praapurasthikhandam vidhervashaat | avijnaatavisheshaashca grhnanti sma tathaiva tat || 37

Dort fanden sie auch zufällig ein Stück Löwenknochen. Ohne zu wissen, was es damit auf sich hatte, hoben sie es sogleich auf.

एकश्च तत्समुचितैस्ततो मांसैरयोजयत् । द्वितीयोऽजनयत्तस्य तद्वत्त्वग्लोमसंहतीः ॥ ३८

ekashca tatsamucitaistato maamsairayojayat | dvitiiyo’janayattasya tadvattvaglomasamhatiih || 38

Der erste pflanzte das dazu passende Fleisch darauf. Der zweite ließ Haut und Fell entstehen und und verband es damit.

तृतीयश्चाखिलैरङ्गैस्तद्योग्यैस्तदपूरयत् । चथुर्तश्च ददौ तस्य सिंहीभूतस्य जीवितम् ॥ ३९

trtiiyashcaakhilairangaistadyogyaistadapuurayat | cathurtashca dadau tasya simhiibhuutasya jiivitam || 39

Der dritte vervollständigte es mit allen dazu passenden Gliedern, und der vierte hauchte dieser Löwenpuppe Leben ein.

उदतिष्ठदथोद्धूतसटाभारोऽतिभैरवः । स दंष्ट्रासंकटमुखः सिंहः खरनखाङ्कुशः ॥ ४०

udatishthadathoddhuutasataabhaaro’tibhairavah | sa damshtraasamkatamukhah simhah kharanakhaankushah || 40

Da sprang ein fürchterlich wütender Löwe auf, mit struppiger Mähne, den Fang voller Reißzähne, die Krallhaken vorgestreckt.

धावित्वा च स्वनिर्मातॄंस्तानेव चतुरोऽपि सः । अवधीत्केसरी तृप्तो विवेश च वनं ततः ॥ ४१

dhaavitvaa ca svanirmaatruuntaaneva caturo’pi sah | avadhiitkesarii trpto vivesha ca vanam tatah || 41

Der Löwe stürzte sich auf die vier Brüder, die ihn geschaffen hatten, und fraß sie auf. Danach verschwand er satt im Urwald.

एवं ते सिंहनिर्माणदोषान्नष्टा द्विजातयः । दुष्टं हि जन्तुमुत्थाप्य कस्यात्मनि सुखं भवेत् ॥ ४२

evam te simhanirmaanadoshaannashtaa dvijaatayah | dushtam hi jantumutthaapya kasyaatmani sukham bhavet || 42

Somit wurden die Brahmanen, die den Fehler begingen, einen Löwen zu erschaffen, vernichtet.

Wie sollte einer auch sein Glück finden, der ein bösartiges Ungeheuer züchtet?

इत्थं चोपार्जितो यत्नाद्गुणोऽपि विधुरे विधौ । सम्पत्तये न न परं जायते तु विपत्तये ॥ ४३

ittham copaarjito yatnaadguno’pi vidhure vidhau | sampattaye na na param jaayate tu vipattaye || 43

Wenn also das Schicksal dir nicht gewogen ist, bringt ein Talent, auch unter Mühen erworben,

nicht nur kein Glück, sondern Zerstörung.

मूले ह्यविकृते दैवे सिक्ते प्रज्ञानवारिणा । नयालवालः फलति प्रायः पौरुषपादपः ॥ ४४

muule hyavikrte daive sikte prajnaanavaarinaa | nayaalavaalah phalati praayah paurushapaadapah || 44

In der Regel trägt der Menschenbaum Früchte, wenn seine Wurzel unverletzt,

wenn er vom Schicksal mit dem Wasser der Weisheit gegossen und achtsam umhegt wird.“

इति तस्यां निशि मार्गे वेतालेनांसतः कथां तेन ।

आख्याय स त्रिविक्रमसेनो राजा पुनर्जगदे ॥ ४५

iti tasyaam nishi maarge vetaalenaamsatah kathaam tena |

aakhyaaya sa trivikramaseno raajaa punarjagade || 45

Nachdem in dieser Nacht der Totengeist auf dem Weg von König Trivikramasenas Schulter herab seine Geschichte erzählt hatte,

sprach er diesen wiederum an:

राजंस्तेष्वपराध्यति चतुर्षु कस्तत्र सिंहनिर्माणे ।

यन्न्यवधीत्तत्क्लृप्तो वद समयः सोऽत्र पूर्वस्ते ॥ ४६

raajamsteshvaparaadhyati caturshu kastatra simhanirmaane |

yannyavadhiittatklpto vada samayah so’tra puurvaste || 46

„König, wer von den Vieren hat sich bei der Löwenerschaffung, durch die er alle getötet hat, schuldig gemacht?

Sag es schlüssig, und – unsere Abmachung gilt immer noch!“

इति वेतालाच्छ्रुत्वा राजा सोऽचिन्तयद्विमौनस्य ।

इच्छति गन्तुमयं मे यात्वानेष्याम्यमुं भूयः ॥ ४७

iti vetaalaacchrutvaa raajaa so’cintayadvimaunasya |

icchati gantumayam me yaatvaaneshyaamyamum bhuuyah || 47

Der König hatte den Leichengeist gehört und verstand: ‚Er will, daß ich mein Schweigen breche

und er mich loswird. Selbst wenn er mir wieder entwischt, werde ich ihm folgen.‘

इति हृदि निश्चित्य स तं महीपतिः प्रत्युवाच वेतालम् ।

यस्तस्य जीवदायी सिंहस्य स पापभाक्तेषु ॥ ४८

iti hrdi nishcitya sa tam mahiipatih pratyuvaaca vetaalam |

yastasya jiivadaayii simhasya sa paapabhaakteshu || 48

Nachdem der König das für sich geklärt hatte, antwortete er dem Vetala:

„Derjenige, der dem Löwen das Leben geschenkt hat, ist der Schuldige unter den Gutgläubigen!

प्राणिविशेषमबुद्ध्वा मांसत्वग्लोमगात्रनिर्माणम् ।

युक्तिबलात्तु कृतं यैस्तेशां दोशोऽस्ति नाज्ञानात् ॥ ४९

praanivisheshamabuddhvaa maamsatvaglomagaatranirmaanam |

yuktibalaattu krtam yaisteshaam dosho’sti naajnaanaat || 49

Die haben, ohne zu wissen, was für ein Tier dabei herauskommt, durch Zauberkraft Fleisch, Haut, Fell und Glieder geschaffen. Aufgrund ihrer Ahnungslosigkeit trifft sie keine Schuld.

येन तु सिंहाकारं दृष्ट्वा विद्याप्रकाशनोत्केन ।

प्राणास्तस्य वितीर्णास्तेन कृता ब्रह्महत्यास्ताः ॥ ५०

yena tu simhaakaaram drshtvaa vidyaaprakaashanotkena |

praanaastasya vitiirnaastena krtaa brahmahatyaastaah || 50

Der Älteste aber hatte die Löwenform erkannt, und aus Lust, seine magischen Fähigkeiten vorzuführen,

flößte er ihm Leben ein und beging somit die Brahmanenmorde!“

एतत्स राज्ञो निशम्य स्वधाम वेतालवरो जगाम ।

तस्यांसतस्तत्पुनरेव मायी राजापि तं सोऽनुससार भूयः ॥ ५१

etatsa raajno nishamya svadhaama vetaalavaro jagaama |

tasyaamsatastatpunareva maayii raajaapi tam so’nusasaara bhuuyah || 51

Als der mächtige Vetala das von dem König vernommen hatte, ließ er sich zauberhaft schnell

von seiner Schulter gleiten und eilte zu seinem Wohnort. Der König aber lief ihm wieder hinterher.

इति महाकविश्रीसोमदेवभटविरचिते कथासरित्सागरे शशाङ्कवतीलम्बक एकोनत्रिंशस्तरङ्गः ।

iti mahaakavishriisomadevabhattaviracite kathaasaritsaagare shashaankavatiilambaka ekonatrimshastarangah |

So endet das neunundzwanzigste Kapitel im Buch Shashankavatii, die der Dichterfürst Somadeva Bhatta aus dem Weltmeer der Erzählungen für uns geschaffen hat.