Spuren im Sand und ihre Folgen

 

शशाङ्कवतीलम्बकः १२ Shashaankavatii 12. Buch

एकत्रिंशस्तरङ्गः ekatrimshastarangah Die einunddreißigste Welle, Kapitel 31, alte Zählung: 98

चतुर्विंशो वेतालः caturvimsho vetaalah Der 24. Vetala

 

ततस्तां तिमिरश्यामां चिताग्निज्वलितेक्षणाम् । श्मशाने भीषणे तस्मिन्वीरो रजनिराक्षसीम् ॥ १

tatastaam timirashyaamaam citaagnijvalitekshanaam | shmashaane bhiishane tasminviiro rajaniraakshasiim || 1

Auf diesem fürchterlichen Leichenacker die finstere Nacht, mit flackernden Scheiterhaufenfeuern als Augen,

 selbst zum Gespenst geworden,

घोरामगणयन्राजा गत्वा तां शिंशपां पुनः । स त्रिविक्रमसेनस्तं तस्या वेतालमाददे ॥ २

ghoraamaganayanraajaa gatvaa taam shimshapaam punah | sa trivikramasenastam tasyaa vetaalamaadade || 2

nicht weiter zur Kenntnis nehmend, ging König Trivikramasena wieder zu dem Ashokabaum, zog den Vetala von dort herab

स्कन्धे कृत्वा च तं यावत्प्रक्रामति स पूर्ववत् । तावद्भूयः स वेतालो नरदेवमुवाच तम् ॥ ३

skandhe krtvaa ca tam yaavatprakraamati sa puurvavat | taavadbhuuyah sa vetaalo naradevamuvaaca tam || 3

und setzte ihn sich auf die Schulter. Während er ausschritt so wie früher, sprach der Totengeist den König wieder an:

भो राजन्नहमुद्विग्नो न पुनस्त्वं गतागतैः । तदेकं मे महाप्रश्नमिमं कथयतः शृणु ॥ ४

bho raajannahamudvigno na punastvam gataagataih | tadekam me mahaaprashnamimam kathayatah shrnu || 4

„Bah, König, mir bleibt schon die Luft weg von dem Hin und Hergerenne. Dir ja wohl nicht.

Da will ich dir eine komplizierte Frage stellen. Hör zu:

आसीन्माण्डलिकः कोऽपि नृपतिर्दक्षिणापथे । धर्माभिधानो धौरेयः साधूनां बहुगोत्रजः ॥ ५

aasiinmaandalikah ko’pi nrpatirdakshinaapathe | dharmaabhidhaano dhaureyah saadhuunaam bahugotrajah || 5

In einer kleinen Provinz im Dekkhan lebte ein König, Dharma mit Namen,

der Erste in einer großen Schar guter Menschen.

तस्य चन्द्रवतीनाम भार्या मालवदेशजा । अभून्महाकुलोत्पन्ना वरस्त्रीमौलिमालिका ॥ ६

tasya candravatiinaama bhaaryaa maalavadeshajaa | abhuunmahaakulotpannaa varastriimaulimaalikaa || 6

Der hatte eine Gattin, Candravati mit Namen, einer mächtigen Familie aus der Gegend von Maalva entstammend,

eine echte Dame mit vielen Talenten.

तस्यां च तस्य भार्यायां भूपतेरुदपद्यत । एकैव लावण्यवती नामान्वर्थाभिधा सुता ॥ ७

tasyaam ca tasya bhaaryaayaam bhuupaterudapadyata | ekaiva laavanyavatii naamaanvarthaabhidhaa sutaa || 7

Diese Ehefrau gebar dem König ein Töchterlein, zutreffenderweise Laavanyavatii, die Liebreizende, genannt.

प्रदेयायां च तस्यां स सुतायां धर्मभूपतिः । उन्मूलितोऽभून्मिलितैर्दायादैः राष्ट्रभेदिभिः ॥ ८

pradeyaayaam ca tasyaam sa sutaayaam dharmabhuupatih | unmuulito’bhuunmilitairdaayaadaih raashtrabhedibhih || 8

Kaum hatte seine Tochter das heiratsfähige Alter erreicht, da verschworen sich seine Erben gegen König Dharma,

stürzten ihn vom Thron und teilten das Reich untereinander auf.

ततः पलाय्य निरगात्स देशाद्भार्यया सह । दुहित्रा च तया रात्रावात्तसद्रत्नसंचयः ॥ ९

tatah palaayya niragaatsa deshaadbhaaryayaa saha | duhitraa ca tayaa raatraavaattasadratnasamcayah || 9

In derselben Nacht raffte er noch ein paar Juwelen zusammen, und verließ mit Frau und Tochter fluchtartig das Land.

मालवं प्रति च स्वैरं प्रस्थितः श्वशुरास्पदम् । विन्ध्याटवीं तया रात्र्या प्राप भार्यासुतायुतः ॥ १०

maalavam prati ca svairam prasthitah shvashuraaspadam | vindhyaataviim tayaa raatryaa praapa bhaaryaasutaayutah || 10

Gen Maalava brach er auf, wo seines Schwiegervaters Anwesen war.

In dieser Nacht erreichte er mit Weib und Kind den Vindhyawald.

तस्यां प्रविष्टस्योदश्रुरिवावश्यायशीकरैः । निशानुयात्रां दत्त्वेव ययौ तस्य महीक्षितः ॥ ११

tasyaam pravishtasyodashrurivaavashyaayashiikaraih | nishaanuyaatraam dattveva yayau tasya mahiikshitah || 11

Als er in den hineinging, erwies die Nacht, die den König bis dahin begleitet hatte,

ihm mit ihren Tautropfen wie unter Tränen die letzte Ehre.

आरुरोहाथ पूर्वाद्रिमुत्क्षिप्ताग्रकरो रविः । मा गाश्चौराटवीमेतामिति तं वारयन्निव ॥ १२

aarurohaatha puurvaadrimutkshiptaagrakaro ravih | maa gaashcauraataviimetaamiti tam vaarayanniva || 12

Die Sonne erklomm den Berg im Osten, warf ihre Strahlen wie Hände hoch, als wollte sie ihn warnen:

 „Geht nicht in den Räuberwald!“

ततोऽत्र ससुताजानिः क्षताङ्घ्रिः कुशकण्टकैः । पदातिः स नृपो गच्छन्भिल्लानां प्राप पल्लिकाम् ॥ १३

tato’tra sasutaajaanih kshataanghrih kushakantakaih | padaatih sa nrpo gacchanbhillaanaam praapa pallikaam || 13

Doch er ging mit Frau und Tochter weiter, zerschnitt sich die Fußsohlen am scharfen Kushagras,

und gelangte so endlich an ein Bhiil-Dorf.

परेषां प्राणसर्वस्वहारिभिः पुंभिरावृताम् । वर्जितां धार्मिकैर्दुर्गां कृतान्तनगरीमिव ॥ १४

pareshaam praanasarvasvahaaribhih pumbhiraavrtaam | varjitaam dhaarmikairdurgaam krtaantanagariimiva || 14

Es war voll mit Männern, die anderen Leben und Besitz entrissen, von Rechtschaffenen gemieden wie die Festung des Todes.

तत्र दृष्ट्वैव तं दूरात्सवस्त्राभरणं नृपम् । मुषितुं बहवोऽधावञ्शबरा विविधायुद्धाः ॥ १५

tatra drshtvaiva tam duuraatsavastraabharanam nrpam | mushitum bahavo’dhaavanshabaraa vividhaayuddhaah || 15

Viele Stammeskrieger hatten den reich gekleideten und geschmückten König schon von Weitem bemerkt.

Mit allem möglichen bewaffnet stürmten sie vor, ihn auszurauben.

तान्विलोक्य सुताभार्ये राजा धर्मो जगाद सः । पुरा स्पृशन्ति वां म्लेच्छास्तदितो विशतं वनम् ॥ १६

taanvilokya sutaabhaarye raajaa dharmo jagaada sah | puraa sprshanti vaam mlecchaastadito vishatam vanam || 16

König Dharma sah sie nahen und sprach zu Weib und Kind: „Über euch fallen die Wilden zuerst her.

Darum lauft weg und versteckt euch im Wald!“

इति राज्ञोदिता राज्ञी वनमध्यं विवेश सा । लावण्यवत्या सुतया सार्धं चन्द्रवती भयात् ॥ १७

iti raajnoditaa raajnii vanamadhyam vivesha saa | laavanyavatyaa sutayaa saardham candravatii bhayaat || 17

So vom König aufgefordert, liefen Königin Candravati und ihre Tochter Laavanyavati aus Angst tief in den Wald hinein.

राजाप्यभिमुखायातान्खड्गचर्मधरोऽत्र सः । अवधीत्तान्बहूञ्शूरः शबराञ्शरवर्षिणः ॥ १८

raajaapyabhimukhaayaataankhadgacarmadharo’tra sah | avadhiittaanbahuunshuurah shabaraansharavarshinah || 18

Mit einem Hagel von Pfeilen griffen die Shabaras den König frontal an, der aber erschlug viele von ihnen heldenhaft

 mit Schwert und Schild in der Hand.

ततस्तेनाखिला पल्ली पत्याज्ञप्ता निपत्य तम् । प्रहारक्षतचर्माणमवधीन्नृपमेककम् ॥ १९

tatastenaakhilaa pallii patyaajnaptaa nipatya tam | prahaarakshatacarmaanamavadhiinnrpamekakam || 19

Darauf rief ihr Anführer das ganze Dorf zusammen. Auf seinen Befehl überfielen sie den König, der ja ganz allein war,

zerhackten mit wuchtigen Schlägen seinen Lederschild und brachten ihn um.

गृहीताभरणे याते दस्युसैन्ये विलोक्य तम् । भर्तारं निहतं दूराद्वनगुल्मान्तरस्थिता ॥ २०

grhiitaabharane yaate dasyusainye vilokya tam | bhartaaram nihatam duuraadvanagulmaantarasthitaa || 20

Aus der Tiefe des Waldes, wo sie sich versteckt hatte, beobachtete die Königin, wie der Heerhaufen der Feinde

ihren Mann erschlug und, seinen Schmuck aufraffend, sich davonmachte.

राज्ञी चन्द्रवती सात्र दुहित्रा सह विह्वला । पलायमाना गहनं दूरमन्यदगाद्वनम् ॥ २१

raajnii candravatii saatra duhitraa saha vihvalaa | palaayamaanaa gahanam duuramanyadagaadvanam || 21

Königin Candravati und ihre Tochter waren dermaßen entsetzt, daß sie auf ihrer Flucht

immer weiter und tiefer in den Urwald gerieten.

तत्र मध्याह्नतापार्तास्विव मूलानि शाखिनाम् । छायास्वपि प्रविष्टासु शिशिराणि सहाध्वगैः ॥ २२

tatra madhyaahnataapaartaasviva muulaani shaakhinaam | chaayaasvapi pravishtaasu shishiraani sahaadhvagaih || 22

Dort schienen, in der Mittagshitze schmachtend, die Wurzeln der Bäume sich zu unseren beiden Wanderern

in ihren kühlenden Schatten gelegt zu haben.

एकदेशेऽब्जसरसस्तीरेऽशोकतरोस्तले । शोकार्ता रुदती श्रान्ता ससुता समुपाविशत् ॥ २३

ekadeshe’bjasarasastiire’shokatarostale | shokaartaa rudatii shraantaa sasutaa samupaavishat || 23

Und so setzte sich die Königin, trauernd, weinend und entkräftet zu ihrer Tochter

auf einen Platz unter dem Ashokabaum am Ufer eines Lotusteichs.

तावत्तद्वनमभ्यर्णनिवासी मृगयाकृते । महामनुष्यः कोऽप्यागादश्वारूढः सपुत्रकः ॥ २४

taavattadvanamabhyarnanivaasii mrgayaakrte | mahaamanushyah ko’pyaagaadashvaaruudhah saputrakah || 24

Mittlerweile war ein Großer Häuptling, der in der Nähe dieses Waldes lebte,

mit seinem Sohn zusammen hoch zu Ross auf die Jagd geritten.

स चण्डसिंहनामा तं पुत्रं सिंहपराक्रमम् । उवाच दृष्ट्वात्र तयोः पांसूत्थे पदपद्धती ॥ २५

sa candasimhanaamaa tam putram simhaparaakramam | uvaaca drshtvaatra tayoh paamsuutthe padapaddhatii || 25

Dieser hieß Candasimha, und als der die Fußabdrücke der beiden Frauen im Sand sah,

sagte er zu seinem Sohn Simhaparaakrama:

एते सुरेखे सुभगे अनुसृत्याप्नुवो यदि । स्त्रियो ते तत्तयोरेकां स्वीकुरुष्व यथारुचि ॥ २६

ete surekhe subhage anusrtyaapnuvo yadi | striyo te tattayorekaam sviikurushva yathaaruci || 26

„Wenn du den beiden schönen, vielversprechenden Spuren folgst und auf die Frauen stößt,

nimm dir eine von ihnen für dich, ganz nach deinem Geschmack.“

इत्युक्तवन्तं तं स्माह पुत्रः सिंहपराक्रमः । यस्याः सूक्ष्माविमौ पादौ सा भार्या प्रतिभाति मे ॥ २७

ityuktavantam tam smaaha putrah simhaparaakramah | yasyaah suukshmaavimau paadau saa bhaaryaa pratibhaati me || 27

Auf diese Worte des Vaters erwiderte Sohn Simhaparaakrama: „Die mit den kleineren Füßen wird meine Gattin sein!

सा हि स्वल्पवया नूनं जाने समुचिता मम । बृहत्पादा तु योग्येयमेतज्ज्येष्ठवयास्तव ॥ २८

saa hi svalpavayaa nuunam jaane samucitaa mama | brhatpaadaa tu yogyeyametajjyeshthavayaastava || 28

Das ist nämlich die Jüngere, und ich weiß, sie wird zu mir passen.

Die mit den größeren  Füßen ist die Ältere, und die paßt bestimmt zu dir.“

इति सूनोर्वचः श्रुत्वा चण्डसिंहो जगाद तम् । कैषा कथा भवन्माता प्रत्यग्रं हि गता दिवम् ॥ २९

iti suunorvacah shrutvaa candasimho jagaada tam | kaishaa kathaa bhavanmaataa pratyagram hi gataa divam || 29

Als Candasimha hörte, was sein Sohn da sagte, bedauerte er:

„Was redest du da! Deine Mutter ist gerade in den Himmel gekommen!

तादृशे सुकलत्रे च गते कान्यत्र वासना । तच्छ्रुत्वा सोऽपि पुत्रस्तं चण्डसिंहमभाषत ॥ ३०

taadrshe sukalatre ca gate kaanyatra vaasanaa | tacchrutvaa so’pi putrastam candasimhamabhaashata || 30

So eine gute Ehefrau ist eben erst gestorben – wie soll eine andere ihren Platz einnehmen!“

Darauf sagte wiederum Candasimhas Sohn zu ihm:

तात मैवमभार्यं हि शून्यं गृहपतेर्गृहम् । अन्यच्च मूलदेवोक्ता गाथा किं न श्रुता त्वया ॥ ३१

taata maivamabhaaryam hi shuunyam grhapatergrham | anyacca muuladevoktaa gaathaa kim na shrutaa tvayaa || 31

„Sag das nicht Vater, ist nicht das Heim eines Hausvaters leer ohne Frau? Oder hast du Muuladevas Verse nicht gehört:

यत्र घनस्तनजघना नास्ते मार्गावलोकिनी कान्ता ।

अजडः कस्तदनिगडं प्रविशति गृहसंज्ञकं दुर्गम् ॥ ३२

yatra ghanastanajaghanaa naaste maargaavalokinii kaantaa |

ajadah kastadanigadam pravishati grhasamjnakam durgam || 32

‚Wo keine Geliebte mit drallen Brüsten, festen Hüften ihn vom Reiseweg erwartet - wer, wenn kein Trottel,

betritt so ein Haus, in dem er zwar nicht angekettet, aber ein Gefangener ist?‘

तज्जीवितेन मे तात शापितोऽसि न तां यदि । द्वितीयां मदभीष्टाया भार्यार्थे स्वीकरिष्यसि ॥ ३३

tajjiivitena me taata shaapito’si na taam yadi | dvitiiyaam madabhiishtaayaa bhaaryaarthe sviikarishyasi || 33

Also hast, o Vater, du mein Leben auf dem Gewissen, wenn du die Zweite neben der von mir Gewählten

nicht zu deinem Weibe nimmst!“

एतत्पुत्रवचः श्रुत्वा प्रतिपद्य च तत्सखः । स चण्डसिंहोऽनुसरन्पदपङ्क्तिं शनैर्ययौ ॥ ३४

etatputravacah shrutvaa pratipadya ca tatsakhah | sa candasimho’nusaranpadapanktim shanairyayau || 34

Die Worte seines Sohnes hörend, stimmte Candasimha zu und spürte mit ihm zusammen

aufmerksam den Fußabdrücken nach.

प्राप्य तच्च सरःस्थानं मुक्तातारौघमण्डिताम् । स्यामां चन्द्रवतीं राज्ञीं तां ददर्शावभासिताम् ॥ ३५

praapya tacca sarahsthaanam muktaataaraughamanditaam | syaamaam candravatiim raajniim taam dadarshaavabhaasitaam || 35

So gelangte er auch an den Ort am See, wo er Candravati, die Königin der Nacht gewahrte,

mit Perlenketten behängt, wie von Sternen beschienen,

लावण्यवत्या सुतया ज्योत्स्नयेवावदातया । नैशीं द्यामिव मध्याह्ने तरुच्छायामुपाश्रिताम् ॥ ३६

laavanyavatyaa sutayaa jyotsnayevaavadaatayaa | naishiim dyaamiva madhyaahne tarucchaayaamupaashritaam || 36

neben sich Tochter Laavanyavati, das weiße Gestirn am Nachthimmel,

 das zur Tagesmitte sich im Schatten eines Baumes niedergelassen hatte.

उपाययौ च पुत्रेण साकं तां स सकौतुकः । सापि दृष्ट्वा तमुत्तस्थौ वित्रस्ता चौरशङ्किनी ॥ ३७

upaayayau ca putrena saakam taam sa sakautukah | saapi drshtvaa tamuttasthau vitrastaa caurashankinii || 37

Mit dem Sohn zusammen trat er wißbegierig auf sie zu. Als sie ihn sah, sprang sie,

einen Raubmörder in ihm wähnend, erschrocken auf.

अलं त्रासेन नाम्बैतौ चौरौ सौम्याकृती इमौ । सुवेषौ कौचिदाखेटकृते नूनमिहागतौ ॥ ३८

alam traasena naambaitau caurau saumyaakrtii imau | suveshau kaucidaakhetakrte nuunamihaagatau || 38

„Hab keine Angst, Mutter! Diese beiden gut gekleideten Männer sind uns wohlgesonnen und bestimmt nur hergeritten,

um zu jagen!“

इत्युक्ता सुतया राज्ञी यावद्दोलायतेऽत्र सा । तावदश्वावतीर्णस्ते चण्डसिंहोऽब्रवीदुभे ॥ ३९

ityuktaa sutayaa raajnii yaavaddolaayate’tra saa | taavadashvaavatiirnaste candasimho’braviidubhe || 39

Als die Tochter so zu ihr sprach und die Königin noch schwankte, stieg Candasimha vom Pferd und sprach sie beide an:

किं सम्भ्रमेण वामावां प्रणयाद्द्रष्टुमागतौ । तद्विश्वस्य निरातङ्के वदतं के युवामिति ॥ ४०

kim sambhramena vaamaavaam pranayaaddrashtumaagatau | tadvishvasya niraatanke vadatam ke yuvaamiti || 40

„Wozu die Aufregung? Wir kamen mit dem Wunsch, Euch zu sehen.

Drum faßt Vertrauen und sagt uns ohne Furcht, wer Ihr seid!

हरनेत्रानलज्वालादग्ध मन्मथदुःस्थिते । रतिप्रीती इवारण्यमिदमेवमुपागते ॥ ४१

haranetraanalajvaalaadagdha manmathaduhsthite | ratipriitii ivaaranyamidamevamupaagate || 41

Oder seid ihr, Rati und Priiti, hierher in den Wald geflüchtet, weil euer Mann, der Liebesgott, ein Häuflein Asche war,

verschmort vom Feuerstoß aus Shivas Auge?

प्रविष्टे स्थः कथं चेह बत निर्मानुषे वने । रत्नप्रासादवासार्हमिदं हि युवयोर्वपुः ॥ ४२

pravishte sthah katham ceha bata nirmaanushe vane | ratnapraasaadavaasaarhamidam hi yuvayorvapuh || 42

Wie seid ihr auch in diese menschenleere Wildnis geraten? Denn eure Körper gehören in einen mit Edelstein verzierten Palast.

कथं वराङ्गनोत्सङ्गयोग्यौ कण्टकिनीमिमाम् । भुवं वां चरणौ भ्रान्ताविति नौ मनसि व्यथा ॥ ४३

katham varaanganotsangayogyau kantakiniimimaam | bhuvam vaam caranau bhraantaaviti nau manasi vyathaa || 43

Wir sind im Innersten erschüttert darüber, daß eure Füße, die auf den Schoß beherzter Kneterinnen gehören,

auf mit Dornen übersäter Erde umhertappen.

एषा च चित्रं युवयोः पतन्ती धूलिरानने । वातोद्भूता हतच्छायमावयोः कुरुते मुखम् ॥ ४४

eshaa ca citram yuvayoh patantii dhuuliraanane | vaatodbhuutaa hatacchaayamaavayoh kurute mukham || 44

Seltsam auch, daß der vom Wind aufgewirbelte, euch ins Antlitz gewehte Staub seine Schatten auf unsere Gesichter wirft.

भवत्योरेष चाङ्गेऽस्मिन्निपतन्पुष्पपेशले । किरणोष्मा दहत्यस्मानुच्चण्डश्चण्डदीधितेः ॥ ४५

bhavatyoresha caange’sminnipatanpushpapeshale | kiranoshmaa dahatyasmaanuccandashcandadiidhiteh || 45

Auch verbrennt uns der gnadenlos sengenden Sonnenstrahlen wütende Hitze, die auf eure blütenzarten Körper einschlägt.

तद्ब्रूतमात्मवृत्तान्तं दूयते हृदयं हि नः । द्रष्टुं न शक्नुमोऽरण्ये स्थितिं वां श्वापदावृते ॥ ४६

tadbruutamaatmavrttaantam duuyate hrdayam hi nah | drashtum na shaknumo’ranye sthitim vaam shvaapadaavrte || 46

Sprecht also über eure Erlebnisse, denn uns brennt das Herz! Wir können nicht mitansehen, wie ihr hier im Wald sitzt,

in dem es von Raubgetier wimmelt.“

इत्युक्ते चण्डसिंहने राज्ञी निःश्वस्य सा शनैः । लज्जाशोकाकुला तस्मै स्वं वृत्तान्तमवर्णयत् ॥ ४७

ityukte candasimhane raajnii nihshvasya saa shanaih | lajjaashokaakulaa tasmai svam vrttaantamavarnayat || 47

Nach diesen Worten Candasimhas beruhigte sich die Königin allmählich, und sie begann, von Scham und Kummer übermannt, ihm ihre Erlebnisse zu erzählen.

ततो निःस्वामिकां मत्वा तामाश्वास्य च सात्मजाम् । स्वीचक्रे मधुरैर्वाक्यैश्चण्डसिंहोऽनुरञ्जयन् ॥ ४८

tato nihsvaamikaam matvaa taamaashvaasya ca saatmajaam | sviicakre madhurairvaakyaishcandasimho’nuranjayan || 48

Danach wußte Candasimha, daß sie ein herrenloses Weiblein war. Mit Schmeichelworten

machte er ihr und ihrer Tochter schmackhaft, sich ihm anzuschließen.

आरोप्य चाश्वयोः पृष्ठं सपुत्रस्तां सपुत्रिकाम् । निनाय वित्तपपुरीसमृद्धां वसतिं निजाम् ॥ ४९

aaropya caashvayoh prshtham saputrastaam saputrikaam | ninaaya vittapapuriisamrddhaam vasatim nijaam || 49

Nachdem sein Sohn die Mutter und er die Tochter vor sich aufs Pferd gehoben hatte,

brachte er sie auf sein reiches Anwesen nach Vittapapurii.

सापि जन्मान्तरगतेवावशाङ्गीचकार तम् । अनाथा कृच्छ्रपतिता विदेशे स्त्री करोति किम् ॥ ५०

saapi janmaantaragatevaavashaangiicakaara tam | anaathaa krcchrapatitaa videshe strii karoti kim || 50

Die Königin aber war ihm zu Willen, als wäre sie in ein anderes Leben eingetaucht.

Was bleibt einer alleinstehenden, in der Fremde in Not geratenen Frau auch anderes übrig?

ततस्तां सूक्ष्मपादत्वाद्राज्ञीं सिंहपराक्रमः । चण्डसिंहसुतस्तत्र भार्यां चन्द्रवतीं व्यधात् ॥ ५१

tatastaam suukshmapaadatvaadraajniim simhaparaakramah | candasimhasutastatra bhaaryaam candravatiim vyadhaat || 51

Da nahm Candasimhas Sohn Simhaparaakrama Königin Candravati ihrer kleineren Füße wegen zur Frau.

तत्सुतां तां च लावण्यवतीं नृपतिकन्यकाम् । बृहत्वात्पादयोर्भार्यां चण्डसिंहश्चकार सः ॥ ५२

tatsutaam taam ca laavanyavatiim nrpatikanyakaam | brhatvaatpaadayorbhaaryaam candasimhashcakaara sah || 52

König Candasimha wiederum bestimmte ihre Tochter Laavanyavati ihrer größeren Füße wegen zu seiner Frau.

प्राग्घि सूक्ष्मबृहत्पादमुद्रापङ्क्तिद्वयेक्षणात् । प्रतिपन्नं तथा ताभ्यां सत्यं कश्चातिवर्तते ॥ ५३

praagghi suukshmabrhatpaadamudraapanktidvayekshanaat | pratipannam tathaa taabhyaam satyam kashcaativartate || 53

Denn das war ihre ursprüngliche Vereinbarung, als sie den Spuren der kleineren und der größeren Füße gefolgt waren.

Sollten sie etwa ihr Wort brechen, das sie einander einst gegeben?

एवं पादविपर्यासात्ते पितापुत्रयोस्तयोः । दुहितामातरौ भार्ये जाते श्वश्रूस्नुषे तदा ॥ ५४

evam paadaviparyaasaatte pitaaputrayostayoH | duhitaamaatarau bhaarye jaate shvashrUsnuShe tadaa || 54

Auf Grund ihrer verwechselten Füße war die Tochter also die Frau des Vaters und ihre Mutter die Frau seines Sohnes.

Damit wurde Laavanyavati zur Schwiegermutter ihrer Mutter, und Candravati zur Schwiegertochter ihrer Tochter.

कालेन च तयोस्ताभ्यां भर्तृभ्यां जज्ञिरे द्वयोः । पुत्रा दुहितरश्चैव तेषामन्येऽप्यय क्रमात् ॥ ५५

kaalena ca tayostaabhyaam bhartrbhyaam jajnire dvayoh | putraa duhitarashcaiva teshaamanye’pyaya kramaat || 55

Im Lauf der Zeit brachten beide von ihren Männern Söhne und Töchter zur Welt, und auch die hatten danach wieder Kinder.

इत्थं सम्प्राप्य तौ चण्डसिंहसिंहपराक्रमौ । तस्थतुस्तत्र लावण्यवतीं चन्द्रवतीं च ते ॥ ५६

ittham sampraapya tau candasimhasimhaparaakramau | tasthatustatra laavanyavatiim candravatiim ca te || 56

So kam König Candasimha zu seiner liebreizenden Laavanyavati,

und Prinz Simhaparaakrama zu Candravati, seiner Königin der Nacht.“

इति व्यावर्ण्य वेतालस्तदा पथि कथां निशि । स त्रिविक्रमसेनं तं पप्रच्छ नृपतिं पुनः ॥ ५७

iti vyaavarnya vetaalastadaa pathi kathaam nishi | sa trivikramasenam tam papraccha nrpatim punah || 57

Damit hatte der Totengeist seine Nachtgeschichte für unterwegs erzählt. Wieder befragte er König Trivikramasena:

तयोर्मातादुहित्रोर्ये पुत्रपित्रोस्तयोर्नृप । सकाशाज्जन्तवो जाताः क्रमादुभयपक्षयोः ॥ ५८

tayormaataaduhitrorye putrapitrostayornrpa | sakaashaajjantavo jaataah kramaadubhayapakshayoh || 58

„König, angesichts der im Lauf der Zeit von Mutter und Sohn, von Tochter und Vater gezeugten Kinder beider Linien –

ज्ञात्वेदं ब्रूहि मे तेषामन्योन्यं के भवन्ति ते । पूर्वोक्तः सोऽत्र शापस्ते जानानश्चेन्न वक्ष्यसि ॥ ५९

jnaatvedam bruuhi me teshaamanyonyam ke bhavanti te | puurvoktah so’tra shaapaste jaanaanashcenna vakshyasi || 59

und wenn sie sich dessen bewußt sind, sag mir: in welcher Verwandschaftsbeziehung stehen die zueinander?

Der anfangs über dich verhängte Fluch gilt immer noch, wenn du’s weißt, aber nicht sagst!“

एतद्वेतालतः श्रुत्वा विमृशन्बहुधापि सः । नाज्ञासीत्तद्यथा राजा तूष्णीकः प्रययौ तदा ॥ ६०

etadvetaalatah shrutvaa vimrshanbahudhaapi sah | naajnaasiittadyathaa raajaa tuushniikah prayayau tadaa || 60

Als der König den Totengeist gehört hatte, überlegte er hin und her, wußte aber keine Antwort.

Also setzte er seinen Weg stumm fort.

ततस्तदंसकूटस्थो वेतालो विहसन्हृदि । मृतपुरुषदेहान्तर्निविष्टः समचिन्तयत् ॥ ६१

tatastadamsakuutastho vetaalo vihasanhrdi | mrtapurushadehaantarnivishtah samacintayat || 61

Dem Totengeist in einer Leiche auf Trivikramasenas Schulter hockend, war im Innersten zum Lachen, als er überlegte:

नायं राजा महाप्रश्ने वेत्यस्मिन्दातुमुत्तरम् । तेन तूशुणीं व्रजत्येष हृष्टोऽतिचतुरैः पदैः ॥ ६२

naayam raajaa mahaaprashne vetyasmindaatumuttaram | tena tuushniim vrajatyesha hrshto’ticaturaih padaih || 62

‚Auf meine komplizierte Frage weiß der König keine Antwort. Darum geht er auch so stumm auf flinken Sohlen und ist froh.

न च वञ्चयितुं शक्यः सत्त्वराशिरयं परम् । क्रीडन्भिक्षुः स चास्माभिरियतैव न शाम्यति ॥ ६३

na ca vancayitum shakyah sattvaraashirayam param | kriidanbhikshuh sa caasmaabhiriyataiva na shaamyati || 63

Jetzt kann ich diesen geballten Heldenmut nicht länger an der Nase herumführen.

Nur reicht das noch nicht, damit der Bettelmönch aufhört sein Spiel mit uns zu treiben.

तदद्य वञ्चयित्वा तं दुरात्मानमुपायतः । तत्सिद्धिं भाविकल्याणे राजन्यस्मिन्निवेशये ॥ ६४

tadadya vancayitvaa tam duraatmaanamupaayatah | tatsiddhim bhaavikalyaane raajanyasminniveshaye || 64

Also werde ich diesen Schurken betrügen und die Sache so drehen, daß sein Erfolg auf diesen König übergeht,

der eine glorreiche Zukunft vor sich hat!‘

इत्यालोच्य स वेतालो नृपं तमवदत्तदा । राजन्कृष्णनिशाघोरे श्मशानेऽस्मिन्गतागतैः ॥ ६५

ityaalocya sa vetaalo nrpam tamavadattadaa | raajankrshnanishaaghore shmashaane’smingataagataih || 65

Nachdem er diesen Vorsatz gefaßt hatte, sprach der Totengeist den König wieder an:

„König, nach deinem Kommen und Gehen in tiefer Nacht auf diesem grauenvollen Leichenacker

एतैः क्लिष्टः सुखार्हस्त्वं न विकल्पश्च कोऽपि ते । तदाश्चर्येण धैर्येण तुष्टोऽहममुना तव ॥ ६६

etaih klishtah sukhaarhastvam na vikalpashca ko’pi te | tadaashcaryena dhairyena tushto’hamamunaa tava || 66

bist du erschöpft, aber verdientermaßen glücklich und nicht im Geringsten irritiert.

Ich freue mich über deine erstaunliche Beharrlichkeit.

शवमेतं नयेदानीं निर्गच्छाम्यमुतो ह्यहम् । इदं तु शृणु यद्वच्मि हितं तव कुरुष्व च ॥ ६७

shavametam nayedaaniim nirgacchaamyamuto hyaham | idam tu shrnu yadvacmi hitam tava kurushva ca || 67

Bring die Leiche weg, denn ich trete jetzt daraus hervor. Dann hör dir an, was ich dir Nützliches sage, und handle danach:

आनीतमेतद्भवता यस्यार्थे नृकलेवरम् । कुभिक्षुः सोऽद्य मामस्मिन्समाह्वयार्चयिष्यति ॥ ६८

aaniitametadbhavataa yasyaarthe nrkalevaram | kubhikshuh so’dya maamasminsamaahvayaarcayishyati || 68

Der boshafte Bettelmönch, für den du diesen menschlichen Leichnam herbeigeschleppt hast,

will mir sogleich die Ehre erweisen, indem er mich in diesen einfahren läßt.

उपहारी चिकीर्षुश्च त्वामेव स शठस्ततः । भूमौ प्रणाममष्ठाभिरङ्गैः कुर्विति वक्ष्यति ॥ ६९

upahaarii cikiirshushca tvaameva sa shathastatah | bhuumau pranaamamashthaabhirangaih kurviti vakshyati || 69

Als Opfer dafür hat er dich vorgesehen. Also wird der Schurke verlangen:

 ‚Wirf dich nieder zu Boden mit allen acht Gliedern – Kopf, Rumpf, Händen und Füßen!

त्वं प्राग्दर्शय तावन्मे करिष्येऽहं तथैव तत् । इति सोऽपि महाराज वक्तव्यः श्रमणस्त्वया ॥ ७०

tvam praagdarshaya taavanme karishye’ham tathaiva tat | iti so’pi mahaaraaja vaktavyah shramanastvayaa || 70

Darauf antwortest du, Großer König, dem Wandermönch: ‚Zeig mir erst, wie man das richtig macht!‘

ततो निपत्य भूमौ स प्रणामं यावदेव ते । दर्शयिष्यति तावत्त्वं छिन्द्यास्तस्यासिना शिरः ॥ ७१

tato nipatya bhuumau sa pranaamam yaavadeva te | darshayishyati taavattvam chindyaastasyaasinaa shirah || 71

Während er sich auf die Erde wirft, um dir die Niederwerfung vorzumachen, hackst du ihm mit deinem Schwert den Kopf ab!

ततो विद्याधरैश्वर्यसिद्धिर्या तस्य वाञ्छिता । तां त्वं प्राप्स्यसि भुङ्क्ष्वेमां भुवं तदुपहारतः ॥ ७२

tato vidyaadharaishvaryasiddhiryaa tasya vaanchitaa | taam tvam praapsyasi bhunkshvaimaam bhuvam tadupahaaratah || 72

Er hatte sich zur Belohnung die Herrschaft über die Vidyaadharas gewünscht – die nimmst du nun an dich.

Ihn opfernd wirst du die Welt genießen!

अन्यथा तु स भिक्षुस्त्वामुपहारीकरिष्यति । एतदर्थं कृतो विघ्नस्तवात्रेयच्चिरं मया ॥ ७३

anyathaa tu sa bhikshustvaamupahaariikarishyati | etadartham krto vighnastavaatreyacciram mayaa || 73

Andernfalls würde der Bettelmönch dich zum Opfer machen! Darum habe ich die ganze Zeit Hindernisse vor dir aufgetürmt.

तत्सिद्धिरस्तु ते गच्छेत्युक्त्वा तस्यांसपृष्ठगात् । निर्गत्य स ययौ तस्माद्वेतालः प्रेतकायतः ॥ ७४

tatsiddhirastu te gacchetyuktvaa tasyaamsaprshthagaat | nirgatya sa yayau tasmaadvetaalah pretakaayatah || 74

Also viel Erfolg, und geh los!“ Mit diesen Worten verließ der Totengeist die Leiche, die immer noch auf des Königs Schulter saß.

अथ स नरपतिस्तं प्रीतवेतालवाक्याच्छ्रमणमहितमेव क्षान्तिशीलं विचिन्त्य ।

वटविटपितलं तत्तस्य पार्श्वं प्रतस्थे मृतपुरुषशरीरं तद्गृहीत्वा प्रहृष्टः ॥ ७५

atha sa narapatistam priitavetaalavaakyaacchramanamahitameva kshaantishiilam vicintya |

vatavitapitalam tattasya paarshvam pratasthe mrtapurushashariiram tadgrhiitvaa prahrshtah || 75

Dann ging der König auf Geheiß des ihm wohlgesonnenen Totengesistes zu dem unheilvollen Bettelmönch Kshaantishiila.

Doch war ihm leicht ums Herz, als er auf seinen Banyanbaum zuhielt, hatte er doch den menschlichen Leichnam bei sich.

इति महाकविश्रीसोमदेवभट्टविरचिते कथासरित्सागरे शशाङ्कवतीलम्बक एकत्रिंशस्तरङ्गः ।

iti mahaakavishriisomadevabhattaviracite kathaasaritsaagare shashaankavatiilambaka ekatrimshastarangah |

So endet das einunddreißigste Kapitel im Buch Shashankavati aus dem Weltmeer der fließenden Erzählungen,

die der Dichterfürst Somadeva Bhatta für uns zusammengefasst hat.