Werwölfe, Vampire, Dickeierteufel, Hexen werden verstummen

 

 शशाङ्कवतीलम्बकः १२ Shashaankavatii 12. Buch

द्वात्रिंशस्तरङ्गः dvaatrimshastarangah Die zweiunddreißigste Welle, Kapitel 32, alte Zählung: 100

पञ्चविंशो वेतालः pancavimsho vetaalah Der 25. Vetala

 

ततस्तस्यान्तिकं भिक्षोः क्षान्तिशीलस्य भूपतिः । स त्रिविक्रमसेनोऽत्र प्राप स्कन्धे शवं वहन् ॥ १

tatastasyaantikam bhikshoh kshaantishiilasya bhuupatih | sa trivikramaseno’tra praapa skandhe shavam vahan || 1

Da trat König Trivikramasena, den Leichnam auf seiner Schulter tragend, vor den Bettelmönch Kshaantishiila.

ददर्श तं च श्रमनं मार्गाभिमुखमेककम् । कृष्णपक्षक्षपारौद्रे श्मशाने तरुमूलगम् ॥ २

dadarsha tam ca shramanam maargaabhimukhamekakam | krshnapakshakshapaaraudre shmashaane tarumuulagam || 2

Er sah auch den Mönch, wie er da, allein unter einem Baum nach ihm Ausschau haltend, saß,

auf dem finsteren Leichenacker zur schwarzen Monatshälfte bei Nacht.

असृग्लिप्तस्थले गौरेणास्थिचूर्णेन निर्मिते । मण्डले दिक्षु विन्यस्तपूर्णशोणितकुम्भके ॥ ३

asrgliptasthale gaurenaasthicuurnena nirmite | mandale dikshu vinyastapuurnashonitakumbhake || 3

Er hockte in einem mit weißem Knochenpulver gezogenen Kreis auf einem blutverschmierten Erdsockel,

Krüge voller Blut waren in jeder Himmelsrichtung aufgestellt.

महातैलप्रदीपाढ्ये हुतपार्श्वस्थवह्निनि । सम्भृतोचितसम्भारे स्वेष्टदैवतपूजने ॥ ४

mahaatailapradiipaadhye hutapaarshvasthavahnini | sambhrtocitasambhaare sveshtadaivatapuujane || 4

Der Ort war reich bestückt mit Kerzen aus Menschentalg, vor sich das Opferfeuer, das Opfergut hoch angehäuft,

 im Gebet an seine Lieblingsgottheit versunken.

उपागाच्च स तं राजा सोऽपि भिक्षुर्विलोक्य तम् । आनीतमटकं हर्षादुत्थायोवाच संस्तुवन् ॥ ५

upaagaacca sa tam raajaa so’pi bhikshurvilokya tam | aaniitamatakam harshaadutthaayovaaca samstuvan || 5

Auf den ging der König zu. Als der Mönch sah, daß er die Leiche mitgebracht hatte, sprang er begeistert auf, lobte ihn und rief:

दुष्करो मे महाराज विहितोऽनुग्रहस्त्वया । त्वादृशाः क्व क्व चेष्टेयं देशकालौ क्व चेदृशौ ॥ ६

dushkaro me mahaaraaja vihito’nugrahastvayaa | tvaadrshaah kva kva ceshteyam deshakaalau kva cedrshau || 6

„Großer König, du hast mir einen Gefallen erwiesen, und das war nicht leicht!

Daß jemand wie du so eine Tat vollbringt, zu einer Zeit, an einem Ort wie diesem!

निष्कम्पं सत्यमेवाहुर्मुख्यं त्वां कुलभूभृताम् । एवमात्मानपेक्षेण परार्थो येन साध्यते ॥ ७

nishkampam satyamevaahurmukhyam tvaam kulabhuubhrtaam | evamaatmaanapekshena paraartho yena saadhyate || 7

Zu Recht heißt man dich den Ersten Unerschütterlichen in der königlichen Gesellschaft!

Einen, der seiner selbst nicht achtend das Wohl der anderen besorgt.

एतदेव महत्त्वं च महतामुच्यते बुधैः । प्रतिपन्नादचलनं प्राणानामत्ययेऽपि यत् ॥ ८

etadeva mahattvam ca mahataamucyate budhaih | pratipannaadacalanam praanaanaamatyaye’pi yat || 8

Das ist ja, wie die Weisen sagen, die Größe der Erhabenen, daß sie nicht abweichen von dem,

was sie einmal begonnen haben, auch wenn es sie das Leben kostet.“

इति ब्रुवन्स सिद्धार्थमानी भिक्षुर्महीपतेः । तस्यावतारयामास स्कन्धात्तं मटकं तदा ॥ ९

iti bruvansa siddhaarthamaanii bhikshurmahiipateh | tasyaavataarayaamaasa skandhaattam matakam tadaa || 9

So sprach, als er sich schon am Ziel wähnte, der Mönch und ließ König Triviikramasena die Leiche von seiner Schulter absetzen.

स्नपयित्वा समालभ्य बद्धमाल्यं विधाय च । मटकं मण्डलस्यान्तः स्थापयामास तस्य तत् ॥ १०

snapayitvaa samaalabhya baddhamaalyam vidhaaya ca | matakam mandalasyaantah sthaapayaamaasa tasya tat || 10

Er wusch den Leichnam, salbte ihn, warf ihm einen Kranz um und legte ihn in der Mitte des Kreises ab.

भस्मोद्धूलितगात्रश्च केशयज्ञोपवीतभृत् । प्रावृतप्रेतवसनो भूत्वा ध्यानस्थितः क्षणम् ॥ ११

bhasmoddhuulitagaatrashca keshayajnopaviitabhrt | praavrtapretavasano bhuutvaa dhyaanasthitah kshanam || 11

Dann bestrich er seine eigenen Glieder mit Asche, legte sich eine härene Opferschnur an,

wickelte sich in die Tücher des Verblichenen und verharrte für eine Weile in tiefer Andacht.

तस्मिन्मन्त्रबलाहूतं प्रवेश्य नृकलेवरे । तं वेतालवरं भिक्षुः पूजयामास स क्रमात् ॥ १२

tasminmantrabalaahuutam praveshya nrkalevare | tam vetaalavaram bhikshuh puujayaamaasa sa kramaat || 12

Kraft einer Zauberformel rief er den treuen Totengeist herbei und ließ ihn in den menschlichen Kadaver eindringen.

Dann vollzog der Mönch Schritt für Schritt seine Anbetung:

ददौ तस्मै कपालार्घपात्रेणार्घ्यं सुनिर्मलैः । नरदन्तैरक्तैस्ततः पुष्पं सुगन्धि च विलेपनम् ॥ १३

dadau tasmai kapaalaarghapaatrenaarghyam sunirmalaih | naradantairaktaistatah pushpam sugandhi ca vilepanam || 13

Als Gastgeschenk entbot er dem König in einer Schädelschale, die als Gabenkelch diente,

blendend weiß polierte Menschenzähne, Blumen und Duftöl.

दत्त्वा मानुषनेत्रैश्च धूपं मांसैर्बलिं तथा । समाप्य पूजां राजानं तमुवाच स पार्श्वगम् ॥ १४

dattvaa maanushanetraishca dhuupam maamsairbalim tathaa | samaapya puujaam raajaanam tamuvaaca sa paarshvagam || 14

Dann setzte er ihm eine duftende Brühe aus menschlichen Augen und Menschenfleisch vor.

Als er seine Verehrung beendet hatte, befahl er dem neben ihm stehenden Trivikramasena:

राजन्निहास्य मन्त्राधिराजस्य कृतसंनिधेः । प्रणाममङ्गैरष्टाभिर्निपत्य कुरु भूतले ॥ १५

raajannihaasya mantraadhiraajasya krtasamnidheh | pranaamamangairashtaabhirnipatya kuru bhuutale || 15

„König, hier hat soeben ein echter König der Zauberformeln seinen Sitz eingenommen.

Vor diesem wirf dich als Zeichen der Verehrung nieder, mit allen acht Körperteilen die Erde berührend!

येनाभिप्रेतसिद्धिं ते दास्यत्येष वरप्रदः । श्रुत्वैतत्स्मृतवेतालवचा राजाब्रवीत्स तम् ॥ १६

yenaabhipretasiddhim te daasyatyesha varapradah | shrutvaitatsmrtavetaalavacaa raajaabraviitsa tam || 16

Damit wird er, der Gewährer von Wünschen, dich gebührend belohnen.“

Als der König das hörte, fielen ihm die Worte des Totengeistes wieder ein. Er sprach:

नाहं जानामि तत्पूर्वं प्रदर्शयतु मे भवान् । ततस्तथैव तदहं करिष्ये भगवन्निति ॥ १७

naaham jaanaami tatpuurvam pradarshayatu me bhavaan | tatastathaiva tadaham karishye bhagavanniti || 17

„Ich weiß aber nicht, wie das geht. Der Herr möge es mir zeigen.“ Darauf jener: „Einverstanden. Das werde ich tun.“

ततो दर्शयितुं यावत्स भिक्षुः पतितो भुवि । तावत्खड्गप्रहारेण स राजास्य शिरोऽच्छिनत् ॥ १८

tato darshayitum yaavatsa bhikshuh patito bhuvi | taavatkhadgaprahaarena sa raajaasya shiro’cchinat || 18

Als der Bettelmönch sich zu Boden warf, um es ihm vorzumachen,

trennte der König ihm mit einem Schwertstreich das Haupt vom Rumpf.

आचकर्ष च हृत्पद्ममुदरादस्य पाटितम् । वेतालाय च तस्मै तच्छिरोहृत्कमलं ददौ ॥ १९

aacakarsha ca hrtpadmamudaraadasya paatitam | vetaalaaya ca tasmai tacchirohrtkamalam dadau || 19

Er riss ihm den gebrochenen Herzlotus aus dem Leib und überreichte ihn samt Kopf dem Totengeist.

साधुवादे ततो दत्ते प्रीतैर्भूतगणैस्ततः । तुष्टोऽब्रवीत्स वेतालो नृपं तं नृकलेवरात् ॥ २०

saadhuvaade tato datte priitairbhuutaganaistatah | tushto’braviitsa vetaalo nrpam tam nrkalevaraat || 20

Nachdem ihn wohlmeinende Geister und Unholde in Horden mit Lobesworten bedacht hatten,

sprach der Totengeist aus dem menschlichen Leichnam heraus zufrieden den König an:

राजन्विद्याधरेन्द्रत्वं भिक्षोरासीद्यदीप्सितम् । तत्तावद्भूमिसाम्राज्यभोगान्ते ते भविष्यति ॥ २१

raajanvidyaadharendratvam bhikshoraasiidyadiipsitam | tattaavadbhuumisaamraajyabhogaante te bhavishyati || 21

„König, die Herrschaft über die Vidyaadharas, nach der dieser Mönch geschielt hat,

soll dir zufallen, sobald du mit den Genüssen deiner irdischen Herrschaft fertig bist.

क्लेशितोऽसि मया यत्त्वं तदभीष्टं वरं वृणु । इत्युक्तवन्तं वेतालं स राजा तमभाषत ॥ २२

kleshito’si mayaa yattvam tadabhiishtam varam vrnu | ityuktavantam vetaalam sa raajaa tamabhaashata || 22

Da ich dich genug gequält habe, hast du einen Lieblingswunsch frei. Nenne ihn!“

Auf diese Worte des Vetaala erwiderte der König:

त्वं चेत्प्रसन्नः को नाम न सिद्धोऽभिमतो वरः । तथाप्यमोघवचनादिदं त्वत्तोऽहमर्थये ॥ २३

tvam cetprasannah ko naama na siddho’bhimato varah | tathaapyamoghavacanaadidam tvatto’hamarthaye || 23

„Da du mir schon gewogen bist, ist jeder Wunsch, den ich mir ausdenke, schon erfüllt.

Damit du aber keine leeren Worte machst, bitte ich dich um Folgendes:

आद्याः प्रश्नकथा एता नानाख्यानमनोरमाः । चतुर्विंशतिरेषा च पञ्चविंशी समाप्तिगा ॥ २४

aadyaah prashnakathaa etaa naanaakhyaanamanoramaah | caturvimshatireshaa ca pancavimshii samaaptigaa || 24

Die ersten vierundzwanzig denkwürdigen Geschichten und Fragen zu verschiedenen Themen,

und jetzt diese Fünfundzwanzigste zum Abschluss,

सर्वाः ख्याता भवन्त्वेताः पूजनीयाश्च भूतले । इति तेनार्थितो राज्ञा वेतालो निजगाद सः ॥ २५

sarvaah khyaataa bhavantvetaah puujaniiyaashca bhuutale | iti tenaarthito raajnaa vetaalo nijagaada sah || 25

alle, die du mir erzählt hast, sollen auf Erden in Ehren gehalten werden!“ Auf diese Bitte des Königs erwiderte der Totenengeist:

एवमस्तु विशेषं च शृणु वच्म्यत्र भूतले । याश्चतुर्विंशतिः पूर्वा यैषा चैका समापिनी ॥ २६

evamastu vishesham ca shrnu vacmyatra bhuutale | yaashcaturvimshatih puurvaa yaishaa caikaa samaapinii || 26

„So sei es. Achte auf diese besondere Eigenschaft, die ich noch erwähne:

Auf der ganzen Erde sollen die ersten Vierundzwanzig, und diese hier zum Abschluss,

कथावलीयं वेतालपञ्चविंशतिकाख्यया । ख्याता जगति पूज्या च शिवा चैव भविष्यति ॥ २७

kathaavaliiyam vetaalapancavimshatikaakhyayaa | khyaataa jagati puujyaa ca shivaa caiva bhavishyati || 27

soll diese Kette aus Erzählungen unter dem Titel „Die fünfundzwanzig Geschichten des Totengeistes“

 im Volk weitererzählt, in Ehren gehalten sein und segensreich wirken!

यः श्लोकमात्रमप्यस्याः कथयिष्यति सादरः । यो वा श्रोष्यति तौ सद्यो मुक्तपापौ भविष्यतः ॥ २८

yah shlokamaatramapyasyaah kathayishyati saadarah | yo vaa shroshyati tau sadyo muktapaapau bhavishyatah || 28

Wer auch nur einen ihrer Verse ernsthaft vorträgt oder ihm aufmerksam zuhört –

beide sollen sogleich von ihren Sünden erlöst sein.

यक्षवेतालकूष्माण्डडाकिनीराक्षसादयः । न तत्र प्रभविष्यन्ति यत्रैषा कीर्तयिष्यते ॥ २९

yakshavetaalakuushmaandadaakiniiraakshasaadarah | na tatra prabhavishyanti yatraishaa kiirtayishyate || 29

Werwölfe, Vampire, Dickeierteufel, Hexen und andere Unholde sind machtlos, wo man ihr zum Ruhm verhilft!“

इत्युक्त्वा स ययौ तस्मिन्निर्गत्य नृकलेवरात् । यथाभिरुचितं धाम वेतालो योगमायया ॥ ३०

ityuktvaa sa yayau tasminnirgatya nrkalevaraat | yathaabhirucitam dhaama vetaalo yogamaayayaa || 30

Nach diesen Worten verließ der Vetala die Menschenleiche und suchte unter dem Schleier der Yogakunst

seinen bevorzugten Wohnsitz auf.

ततस्तत्र सुरैः सार्धं राज्ञस्तस्य महेश्वरः । साक्षादाविरभूत्तुष्टः प्रणतं चादिदेश तम् ॥ ३१

tatastatra suraih saardham raajnastasya maheshvarah | saakshaadaavirabhuuttu shtah pranatam caadidesha tam || 31

Da erschien Shiva mit den Göttern im Gefolge vor dem König. Der verbeugte sich und der Hohe Herr verkündete ihm wohlgefällig:

साधु वत्स हतोऽद्यायं यत्त्वया कूटतापसः । विद्याधरमहाचक्रवर्तिताहठकामुकः ॥ ३२

saadhu vatsa hato’dyaayam yattvayaa kuutataapasah | vidyaadharamahaacakravartitaahathakaamukah || 32

„Gut gemacht, mein Lieber! Heut hast du diesen krummen Heiligen erschlagen, der sich in seinen Gewaltphantasien

schon als Kaiser die Vidyaadharas beherrschen sah.

त्वमादौ विक्रमादित्यः सृष्टोऽभूः स्वांशतो मया । म्लेच्छरूपावतीर्णामसुराणां प्रशान्तये ॥ ३३

tvamaadau vikramaadityah srshto’bhuuh svaamshato mayaa | mleccharuupaavatiirnaamasuraanaam prashaantaye || 33

Ursprünglich habe ich dich aus einem Teil von mir als Vikramaaditya geschaffen,

der die Teufel beseitigen sollte, die als Barbaren herabgestiegen waren.

अद्य चोद्दामदुर्वृत्तदमनाय मया पुनः । त्वं त्रिविक्रमसेनाख्यो वीरः सृष्टोऽत्र भूपतिः ॥ ३४

adya coddaamadurvrttadamanaaya mayaa punah | tvam trivikramasenaakhyo viirah srshto’tra bhuupatih || 34

Diesmal habe ich dich wieder als Trivikramasena geschaffen, einen heldenhaften König,

der einen hemmungslosen Übeltäter zur Strecke bringen sollte.

अतः सद्वीपपातालां स्थापयित्वा महीं वशे । विद्याधराणामचिरादधिराजो भविष्यसि ॥ ३५

atah sadviipapaataalaam sthaapayitvaa mahiim vashe | vidyaadharaanaamaciraadadhiraajo bhavishyasi || 35

Jetzt mach dir die Erde mit ihren Inseln und Unterwelten untertan, dann wirst du bald Herrscher über die Vidyaadharas sein.

भुक्त्वा दिव्यांश्चिरं भोगानुद्विग्नः स्वेच्छयैव तान् । त्यक्त्वा ममैव सायुज्यमन्ते यास्यस्यसंशयम् ॥ ३६

bhuktvaa divyaamshciram bhogaanudvignah svecchayaiva taan | tyaktvaa mamaiva saayujyamante yaasyasyasamshayam || 36

Wenn du die göttlichen Freuden lange genug genossen hast, wirst du ihrer überdrüssig, sie von selbst aufgeben.

Dann wirst du zu guter Letzt mit mir eins werden.

अपराजितनामानं खड्गं चैतं गृहाण मे । यस्य प्रसादात्सर्वं त्वं प्राप्स्यस्येतद्यथोदितम् ॥ ३७

aparaajitanaamaanam khadgam caitam grhaana me | yasya prasaadaatsarvam tvam praapsyasyetadyathoditam || 37

Nimm von mir dieses Schwert Aparaajita - Unbesiegbar - genannt. Mit seiner Hilfe sollst du alles zuvor Genannte erreichen.“

इत्युक्त्वा खड्गरत्नं तद्दत्वा तस्मै महीभृते । वाक्पुष्याभ्यर्चितस्तेन देवः शम्भुस्तिरोदधे ॥ ३८

ityuktvaa khadgaratnam taddatvaa tasmai mahiibhrte | vaakpushyaabhyarcitastena devah shambhustirodadhe || 38

Nachdem Shiva das gesagt hatte, überreichte er dem König das Wunderschwert.

Trivikramasena ehrte den Gott noch in den höchsten Tönen, als der sich schon zurückzog.

अथ दृष्ट्वैव समाप्तं कार्यमशेषं निशि प्रभातायाम् ।

प्रविवेश स त्रिविक्रमसेनः स्वपुरं नृपः प्रतिष्ठानम् ॥ ३९

atha drshtvaiva samaaptam kaaryamashesham nishi prabhaataayaam |

pravivesha sa trivikramasenah svapuram nrpah pratishthaanam || 39

Da sah der König, daß seine Aufgabe restlos erfüllt war.

Im Morgengrauen ritt König Trivikramasena ein in seine Stadt Pratishthaana.

तत्र क्रमावगतरात्रिविचेष्टिताभिरभ्यर्चितः प्रकृतिभिर्विततोत्सवाभिः ।

स्नानप्रदानगिरिशार्चननृत्तगीतवाद्यादिभिस्तदखिलं स दिनं निनाय ॥ ४०

tatra kramaavagataraatriviceshtitaabhirabhyarcitah prakrtibhirvitatotsavaabhih |

snaanapradaanagirishaarcananrttagiitavaadyaadibhistadakhilam sa dinam ninaaya || 40

Dort bereiteten seine Untertanen ihm einen festlichen Empfang, denn sie hatten mehr und mehr von seinen nächtlichen Aktionen gehöhrt. Trivikramasena aber verbrachte den ganzen Tag, indem er badete, Gaben verteilte, Shiva, den Herrn der Berge anrief, tanzte, sang, Reden hielt, und sich überhaupt prächtig amüsierte.

अल्पैरेव च वासरैः स नृपतिः शार्वस्य वीर्यादसेः

सद्वीपां सरसातलां च बुभुजे निष्कण्टकां मेदिनीम् ।

सम्प्राप्याथ हराज्ञया सुमहतीं विद्याधराधीशतां

भुक्त्वा तां सुचिरं जगाम भगवत्सायुज्यमन्ते कृती ॥ ४१

alpaireva ca vaasaraih sa nrpatih shaarvasya viiryaadaseh

sadviipaam sarasaatalaam ca bubhuje nishkantakaam mediniim |

sampraapyaatha haraajnayaa sumahatiim vidyaadharaadhiishataam

bhuktvaa taam suciram jagaama bhagavatsaayujyamante krtii || 41

Nach wenigen Tagen schon gelangte der König mit der Macht des ihm von Shiva geschenkten Schwertes

in den Genuß der von Feinden gesäuberten weiten Welt mit ihren Inseln und fruchtbaren Böden.

Dann übernahm er auf Shivas Geheiß die mächtige Herrschaft über die Vidyaadharas,

und als er die lange genug genossen hatte, ging er, zu guter Letzt vollendet, in die göttliche Verschmelzung ein.

इति वेतालपञ्चविंशतिका ।

iti vetaalapancavimshatikaa | Das waren die fünfundzwanzig Geschichten vom Leichengeist

इति विक्रमकेसरी स मन्त्री चिरमिलितः पथि शापविप्रयोगात् ।

अभिधाय पुनर्मृगाङ्कदत्तं प्रकृतार्थं निजगाद राजपुत्रम् ॥ ४२

iti vikramakesarii sa mantrii ciramilitah pathi shaapaviprayogaat |

abhidhaaya punarmrgaankadattam prakrtaartham nijagaada raajaputram || 42

So war also Minister Vikramakesarin lange Zeit nach einem Fluch getrennt von Mrgaankadatta, dem siegreichen Prinzen.

Als er mit diesem unterwegs zusammentraf, erzählte er ihm all das. Dann sprach er ihn erneut an:

एवं देव स वृद्धो विप्रो वेतालपञ्चविंशतिकाम् ।

एतामाख्याय कथां ग्रामे तस्मिन्नुवाच मां भूयः ॥ ४३

evam deva sa vrddho vipro vetaalapancavimshatikaam |

etaamaakhyaaya kathaam graame tasminnuvaaca maam bhuuyah || 43

„Also, Prinz, nachdem der alte Brahmane mir in dem Dorf die Fünfundzwanzig Vetaalageschichten erzählt hatte,

fuhr er fort und sagte zu mir:

तत्पुत्र स त्रिविक्रमसेनो राजा किलैवमक्लीबः ।

वेतालानुग्रहतः किमिव न यत्प्राप्तवानिष्टम् ॥ ४४

tatputra sa trivikramaseno raajaa kilaivamakliibah |

vetaalaanugrahatah kimiva na yatpraaptavaanishtam || 44

‚Siehst du, mein Junge, hat nicht dieser mannhafte König Trivikramasena, weil der Totengeist ihm gewogen war,

letztendlich bekommen, was er sich wünschte?

तस्मादिह त्वमपि मन्त्रमिमं गृहीत्वा मत्तः प्रसादय विमुक्तविषादवृत्तिः ।

वेतालमुख्यममुना प्रभुना मृगाङ्कदत्तेन संगममवाप्स्यसि वीर येन ॥ ४५

tasmaadiha tvamapi mantramimam grhiitvaa mattah prasaadaya vimuktavishaadavrttih |

vetaalamukhyamamunaa prabhunaa mrgaankadattena samgamamavaapsyasi viira yena || 45

Darum empfange auch du jetzt von mir eine Zauberformel. Damit du einen Häuptling der Totengeister gewinnst,

dich aus deinem verzweifelten Zustand löst und so, o Held, wieder zu deinem Herrn Mrgaankadatta findest!

नह्यप्राप्यं किंचिदुत्साहभाजां भग्नोत्साहो वत्स को नावसीदेत् ।

तत्ते प्रीत्या वच्मि यत्तत्कुरुष्व त्वं मे बन्धुः सर्पदंशार्तिहर्ता ॥ ४६

nahyapraapyam kimcidutsaahabhaajaam bhagnotsaaho vatsa ko naavasiidet |

tatte priityaa vacmi yattatkurushva tvam me bandhuh sarpadamshaartihartaa || 46

Nichts ist unerreichbar für Menschen mit Durchhaltewillen. Wenn dieser Wille gebrochen ist, mein Lieber, wer fiele dann nicht?

Darum tu, was ich dir aus Zuneigung sage. Du bist mein Freund, hast mich vom schmerzhaften Schlangenbiss geheilt.‘

इत्युक्तवतस्तस्माद्विप्रादादाय सक्रियं मन्त्रम् ।

तं चामन्त्र्ये ततोऽहं देवोज्जयिनीं गतोऽभूवम् ॥ ४७

ityuktavatastasmaadvipraadaadaaya sakriyam mantram |

tam caamantrye tato’ham devojjayiniim gato’bhuuvam || 47

Nachdem er das gesagt hatte, empfing ich den Zauberspruch mit der entsprechenden Wirkung.

Ich verabschiedete mich von ihm und zog, o Prinz, weiter nach Ujjain.

तत्र श्मशाने मटकं रजन्यामाहृत्य कृत्वा स्नपनादि तस्य ।

आहूय मन्त्रेण च तेन तस्मिन्वेतालमस्म्यर्चितवान्यथावत् ॥ ४८

tatra shmashaane matakam rajanyaamaahrtya krtvaa snapanaadi tasya |

aahuuya mantrena ca tena tasminvetaalamasmyarcitavaanyathaavat || 48

Auf dem Verbrennungsplatz dort holte ich mir bei Nacht eine Leiche, wusch sie und richtete sie her.

Dann rief ich mit der Zauberformel einen Totengeist herbei, den ich angemessen willkommen hieß.

भोज्यं महामांसमदायि तस्मै तृप्तै तदा सोऽपि तदाशु जग्ध्वा ।

तृप्तोऽस्मि नैवान्यदुपानयेति मामभ्यधान्मानुषमांसगृध्नुः ॥ ४९

bhojyam mahaamaamsamadaayi tasmai trptai tadaa so‘pi tadaashu jagdhvaa |

trpto’smi naivaanyadupaanayeti maamabhyadhaanmaanushamaamsagrdhnuh || 49

Ich gab ihm Leichenfleisch zu essen, weil er Hunger hatte. Das schlang er gleich hinunter.

 Immer noch gierig auf Menschenfleisch, befahl er mir: „Ich bin noch nicht satt. Bring mir mehr davon!“

कालं यदा नाक्षमतात्र किंचिदुत्कृत्य मांसानि तदा निजानि ।

प्रदामहं प्रीतिकरणि तस्मै योगेश्वरस्तेन स मेऽभ्यतुष्यत् ॥ ५०

kaalam yadaa naakshamataatra kimcidutkrtya maamsaani tadaa nijaani |

pradaamaham priitikarani tasmai yogeshvarastena sa me’bhyatushyat || 50

Da er keinen Moment mehr warten konnte, schnitt ich ein paar Stücke von meinem Fleisch herunter.

Die gab ich ihm, um ihn zu beschwichtigen. Da war der Große Magier mit mir zufrieden

अथाब्रवीन्मां स सखे दृढेन सत्त्वेन तुष्टोऽस्म्यमुनाधुना ते ।

तत्पूर्ववद्वीर भवाक्षताङ्गो वृणीष्व मत्तो वरमीप्सितं च ॥ ५१

athaabraviinmaam sa sakhe drdhena sattvena tushto’smyamunaadhunaa te |

tatpuurvavadviira bhavaakshataango vrniishva matto varamiipsitam ca || 51

und sagte zu mir: „Mein Freund, dein fester Mut beeindruckt mich. Darum sollst du auch hier und jetzt

körperlich wieder unversehrt sein so wie früher. Außerdem hast du einen Wunsch frei.“

इत्युक्तवन्तं तमहं तदैव प्रत्यब्रवं मां नय देव तत्र ।

यत्र प्रभुर्मे स मृगाङ्कदत्तो नातः परोऽन्योऽभिमतो वरो मे ॥ ५२

ityuktavantam tamaham tadaiva pratyabravam maam naya deva tatra |

yatra prabhurme sa mrgaankadatto naatah paro’nyo’bhimato varo me || 52

Auf diese Bemerkung erwiderte ich: „Führe mich, Gebieter, dahin, wo mein Herr Mrgaankadatta ist.

Sonst habe ich keinen weiteren Wunsch.“

एतत्स वेतालपतिर्निशम्य मामभ्यधात्तर्हि ममांसपृष्ठम् ।

आरोह यावत्तरसा भवन्तं तस्यान्तिकं स्वस्य विभोर्नयामि ॥ ५३

etatsa vetaalapatirnishamya maamabhyadhaattarhi mamaamsaprshtham |

aaroha yaavattarasaa bhavantam tasyaantikam svasya vibhornayaami || 53

Als der Fürst über die Totengeister das hörte, sagte er mir: „Steig auf meine Schulter,

dann bringe ich dich rasch zu deinem Herrn!“

इत्येव तस्योक्तवतस्तथेति स्कन्धाग्रमारोहमहं प्रसह्य ।

ततो वहन्मां स नभःपथेन प्रतिष्ठत प्रेततनुप्रविष्टः ॥ ५४

ityeva tasyoktavatastatheti skandhaagramaarohamaham prasahya |

tato vahanmaam sa nabhahpathena pratishthata pretatanupravishtah || 54

Als der Vetaala das sagte, stimmte ich zu und kletterte, ohne zu zögern auf seine Schulter.

Dann startete er, im Körper eines Toten steckend, mich mit sich nehmend seinen Flug.

आनीय चेहाद्य विलोक्य युष्मान्मार्गेऽवतार्याम्बरतश्च तेन ।

एतेन वेतालवरेण देव सम्प्रापितोऽहं तव पादमूलम् ॥ ५५

aaniiya cehaadya vilokya yushmaanmaarge’vataaryaambaratashca tena |

etena vetaalavarena deva sampraapito’ham tava paadamuulam || 55

Heute also flog er mich hierher, und als er Euch auf der Straße sah, setzte der edle Totengeist vom Himmel herabschwebend

mich hier ab, o Gebieter, sodaß ich Euch zu Füßen liegen kann.

समागतश्च प्रभुणाहमद्य गतः स चाप्येष समाप्तकृत्यः ।

इत्येष मे मानद नागशापाद्भवद्वियुक्तस्य महानुदन्तः ॥ ५६

samaagatashca prabhunaahamadya gatah sa caapyesha samaaptakrtyah |

ityesha me maanada naagashaapaadbhavadviyuktasya mahaanudantah || 56

Der Vetaala hatte seine Aufgabe erfüllt und flog davon. Nach der Verwünschung des Schlangenwesens

von meinem Herrn getrennt, bin ich heut endlich wieder vereint mit dir, o Ehrenschenker!“

इति विक्रमकेसरिणो निजसचिवाच्छ्रुतवियोगवृत्तान्तः ।

मार्गे मृगाङ्कदत्तो गच्छन्कान्तानिमित्तमुज्जयिनीम् ॥ ५७

iti vikramakesarino nijasacivaacchrutaviyogavrttaantah |

maarge mrgaankadatto gacchankaantaanimittamujjayiniim || 57

Dieses Abenteuer, das sein Minister Vikramakesarin nach ihrer Trennung erlebt hatte,

hörte Mrgaankadatta sich an, als er seiner Geliebten wegen nach Ujjain ritt.

पारावताख्यशापभ्रष्टक्रममिलितकतिपयामात्यः ।

मुमुदे स राजपुत्रः सम्भावितसकलसाध्यसम्पत्तिः ॥ ५८

paaraavataakhyashaapabhrashtakramamilitakatipayaamaatyah |

mumude sa raajaputrah sambhaavitasakalasaadhyasampattih || 58

Nach der Verwünschung Paaraavataakhyas verstreut, nach und nach wieder mit einigen seiner Freunde zusammengeführt, frohlockte der Prinz, davon ableitend, daß sein Unterfangen in allen Eizelheiten sich vollenden würde.

इति महाकविश्रीसोमदेवभटविरचिते कथासरित्सागरे शशाङ्कवतीलम्बके द्वात्रिंशस्तरङ्गः ॥

iti mahaakavishriisomadevabhattaviracite kathaasaritsaagare shashaankavatiilambake dvaatrimshastarangah ||

So endet das zweiunddreißigste Kapitel im Buch Shashankavati aus dem Weltmeer gespeist aus Strömen von Erzählungen,

die der Dichterfürst Somadeva Bhatta gestaltet hat.