Prüft genau, was ihr euch wünscht!

 

 शशाङ्कवतीलम्बकः १२ Shashaankavatii 12. Buch

त्रयस्त्रिंशस्तरङ्गः trayastrimshastarangah Die dreiunddreißigste Welle, Kapitel 33, alte Zählung: 101

 

नमो विघ्नजिते यस्य जानुदेशे विवर्तते । कुम्भस्रस्तेव नक्षत्रमाला रात्रिषु नृत्यतः ॥ १

namo vighnajite yasya jaanudeshe vivartate | kumbhasrasteva nakshatramaalaa raatrishu nrtyatah || 1

Heil Ganesha, dem Sieger über die Hindernisse, dem beim nächtlichen Tanz, wenn er das Knie beugt,

die Sternenkette von den Brunftkugeln an den Schläfen zu rutschen scheint und ins Schlingern gerät!

ततः कथावसाने स मार्गमध्यात्समुत्थितः । मृगाङ्कदत्तो मुदितः प्राप्तविक्रमकेसरी ॥ २

tatah kathaavasaane sa maargamadhyaatsamutthitah | mrgaankadatto muditah praaptavikramakesarii || 2

Als die Geschichte zu Ende war, erhob Mrgaankadatta sich auf halbem Wege, froh, Vikramakesarin gefunden zu haben.

गुणाकरेण सहितस्तथा विमलबुद्धिना । सविचित्रकथो भीमपराक्रमसमन्वितः ॥ ३

gunaakarena, sahitastathaa vimalabuddhinaa | savicitrakatho bhiimaparaakramasamanvitah || 3

Er befand sich in Gesellschaft von Gunaakara, Vimalabuddhi, Vicitrakatha, Bhiimaparaakrama,

प्रचण्डशक्तियुक्तश्च श्रुतधिद्विजसंगतः । प्राप्तशेषान्विचिन्वानः शापविश्लेषितान्सखीन् ॥ ४

pracandashaktiyuktashca shrutadhidvijasamgatah | praaptasheshaanvicinvaanah shaapavishleshitaansakhiin || 4

Pracandashakti, dem Brahmanen Shrutadhi, in der Absicht, die anderen

durch die Verwünschung in alle Winde verstreuten Gefährten zu finden.

शशाङ्कवत्याः सम्प्राप्त्यै प्रागेवोज्जयिनीं प्रति । गन्तुं प्रवृत्तः पुनरप्युच्चचालात्मनाष्टमः ॥ ५

shashaankavatyaah sampraaptyai praagevojjayiniim prati | gantum pravrttah punarapyuccacaalaatmanaashtamah || 5

Wieder brach er auf, wie früher schon, gen Ujjain zu reiten, um Shashankavati wiederzusehen.

Mit ihm zusammen waren sie zu Acht.

क्रमात्प्राप च स ग्रीष्मशुष्कतोयामपादपाम् । अटवीं चण्डमार्तण्डतापसंतप्तवालुकाम् ॥ ६

kramaatpraapa ca sa griishmashushkatoyaamapaadapaam | ataviim candamaartandataapasamtaptavaalukaam || 6

Im Lauf der Zeit gelangte er in eine von der Hitze ausgetrocknete, baumlose Ödnis,

wo die gnadenlose Sonne den Sand aufgeheizt hatte.

तस्यां व्रजन्स सचिवान्राजपुत्रो जगाद तान् । पश्यतैषाटवी कीदृग्दुर्गमायतभैरवा ॥ ७

tasyaam vrajansa sacivaanraajaputro jagaada taan | pashyataishaatavii kidrgdurgamaayatabhairavaa || 7

Als sie da hindurchritten, sagte der Prinz zu den Ministern:

 „Seht nur, was für eine unwirtliche, weite, furchtbare Wüste das ist!

एषा हि विभ्रष्टपथा जनत्यक्ता निराश्रया । उद्यद्दुःखानलज्वालेवाभिर्मरुमरीचिभिः ॥ ८

eshaa hi vibhrashtapathaa janatyaktaa niraashrayaa | udyadduhkhaanalajvaalevaabhirmarumariicibhih || 8

Ohne jeden Weg, menschenleer, so trostlos. Wo die Flammen ihrer Leidensfeuer in Sandwirbeln aufzusteigen scheinen.

विकीर्णरूक्षकेशेव तृणैरुच्छुष्कमर्मरैः । सिंहव्याघ्रादिवित्राससरोमाञ्चेव कण्टकैः ॥ ९

vikiirnaruukshakesheva trnairucchushkamarmaraih | simhavyaaghraadivitraasasaromaanceva kantakaih || 9

Wo vertrocknete, raschelnde Grashalme ihren zerrauften Haarsträhnen gleichen, ihre Dornen aussehen,

als sträubten sich ihr die Haare bei all den Löwen, Tigern und sonstigem Raubgetier,

रुदतीवातपक्लान्तजलाकाङ्क्षिमृगारवैः । तदेषा त्वरयास्माभिर्लङ्घनीया विशङ्कटा ॥ १०

rudatiivaatapaklaantajalaakaankshimrgaaravaih | tadeshaa tvarayaasmaabhirlanghaniiyaa vishankataa || 10

in der Gazellen von Hitze ausgezehrt nach Wasser lechzend klagen – die müssen wir durchqueren, so schnell wir können!“

इत्यूचिवान्स तैः सार्धं सचिवैः क्षुत्तृषार्दितैः । द्रुतं मृगाङ्कदत्तस्तामटवीमुदलङ्घयत् ॥ ११

ityuucivaansa taih saardham sacivaih kshuttrshaarditaih | drutam mrgaankadattastaamataviimudalanghayat || 11

Nach diesen Worten machten Mrgaankadatta und die Gefährten, von Hunger und Durst gepeinigt, sich daran,

die Wüste eiligst hinter sich zu lassen.

ददर्श चाग्रे सुमहत्स्वच्छशीतजलैर्भृतम् । सरोऽर्कतापगलितस्यामृतांशोरिव द्रवैः ॥ १२

dadarsha caagre sumahatsvacchashiitajalairbhrtam | saro’rkataapagalitasyaamrtaamshoriva dravaih || 12

Und so sah er einen großen See vor sich, gefüllt mit klarem, kühlem Wasser, Strömen gleich,

die der Mond, von der Sonne Glut zerschmolzen, in ihn hätte ergießen können.

दिगन्तव्यापिविस्तारं प्रतिबिम्बमिवात्मनः । द्रष्टुं त्रैलोक्यलक्ष्म्येव विहितं मणिदर्पणम् ॥ १३

digantavyaapivistaaram pratibimbamivaatmanah | drashtum trailokyalakshmyeva vihitam manidarpanam || 13

Dieser war so groß, daß er sich bis zum Horizont erstreckte, so, als hätte die Lakshmi der Drei Welten sich mit ihm

einen diamantenen Spiegel geschaffen, um sich darin zu betrachten.

धार्तराष्ट्रकृतक्षोभं विचित्रार्जुनविभ्रमम् । विश्रान्तिकृत्स्वादुरसं भारतानुकृतिं दधत् ॥ १४

dhaartaraashtrakrtakshobham vicitraarjunavibhramam | vishraantikrtsvaadurasam bhaarataanukrtim dadhat || 14

Wie nach dem Mahabharata beschaffen war der See, so erfrischend und wohlschmeckend sein Nass:

Die Dhartaraashtras trieben ihr Unwesen, seltsame Arjunauten wirbelten umeinander,

उपकण्ठमिलन्नीलकण्ठपीतविषोत्तमम् । अच्युताश्रितलक्ष्मीकं मन्थकालाब्धिसंनिभम् ॥ १५

upakanthamilanniilakanthapiitavishottamam | acyutaashritalakshmiikam manthakaalaabdhisamnibham || 15

so war der See wie das Meer zur Zeit seiner Aufquirlung, als die Blauhälse herbeiflogen, sein Wasser zu trinken,

wie einst Blauhals Shiva das Urgift, als sei Vishnu seiner Lakshmi wegen genaht,

सूर्यरश्मिभिरप्राप्तगम्भीरशिशिरान्तरम् । अनन्तपद्मनिलयं पातालमिव भूमिगम् ॥ १६

suuryarashmibhirapraaptagambhiirashishiraantaram | anantapadmanilayam paataalamiva bhuumigam || 16

von Sonnenstrahlen unerreicht in kalter Tiefe, war er das irdische Höllenloch, der Lotusse ewiger Ursprung.

तस्य तीरे च सरसः पश्चिमे स व्यलोकयत् । राजपुत्रः ससचिवो महान्तं दिव्यपादपम् ॥ १७

tasya tiire ca sarasah pashcime sa vyalokayat | raajaputrah sasacivo mahaantam divyapaadapam || 17

An seinem Westufer sahen der Prinz und seine Minister einen mächtigen, bis in den Himmel ragenden Baum.

वातान्दोलितविस्तारिशाखाभुजकदम्बकम् । मूर्धलग्नाभ्रसरितं नृत्यन्तमिव शंकरम् ॥ १८

vaataandolitavistaarishaakhaabhujakadambakam | muurdhalagnaabhrasaritam nrtyantamiva shamkaram || 18

Seine zahllosen weit ausladenden, im Winde schwankenden Äste kamen ihnen wie Arme vor, die in seinem Wipfel

festhängenden Wolken wie der in Shivas Haarknoten erstarrte Ganges, sodaß jener vor ihnen zu tanzen schien.

अत्युन्नतेन शिरसा व्योमपृष्ठावगाहिना । कौतुकान्नन्दनोद्यानशोभां द्रष्टुमिवोद्यतम् ॥ १९

atyunnatena shirasaa vyomaprshthaavagaahinaa | kautukaannandanodyaanashobhaam drashtumivodyatam || 19

Mit seinem hoch erhobenen Wipfel das Himmelsgewölbe durchbohrend, als hätte er den Kopf gereckt,

begierig, die Schönheit des Gartens Nandana zu schauen.

शोभमानं फलैर्दिव्यरसैः शाखावलम्बिभिः । कल्पद्रुमं सुरानद्धैः पीयूषकलशैरिव ॥ २०

shobhamaanam phalairdivyarasaih shaakhaavalambibhih | kalpadrumam suraanaddhaih piiyuushakalashairiva || 20

Dieser Wunschbaum war geschmückt mit köstlich duftenden Früchten, die von seinen Zweigen hingen,

 als hätten Götter sie wie Kalebassen voll Biestmilch hineingehängt.

मा मां यथा तथा कश्चित्स्प्राक्षीदिति खगारवैः । व्याहरन्तमिव प्रेङ्खत्पल्लवाग्रकरं मुहुः ॥ २१

maa maam yathaa tathaa kashcitspraakshiiditi khagaaravaih | vyaaharantamiva prenkhatpallavaagrakaram muhuh || 21

„Niemand soll mich je auf die Probe stellen!“ schien er mit dem Kreischen der Vögel,

seine Äste wie Fingerspitzen unentwegt schüttelnd, zu bedeuten.

यावन्मृगाङ्कदत्तस्तं स निर्वर्णयति प्रभुः । तावत्तन्मन्त्रिणस्तस्मिन्प्रधाव्य क्षुत्तृषार्दिताः ॥ २२

yaavanmrgaankadattastam sa nirvarnayati prabhuh | taavattanmantrinastasminpradhaavya kshuttrshaarditaah || 22

Während Prinz Mrgankadatta ihn noch zu deuten versuchte,

rannten seine Minister, von Hunger und Durst gequält, schon auf ihn zu.

फलानि भोक्तुमारूढास्तस्य दृष्ट्वैव तानि ते । फलत्वं षदपि प्राप्ता मानुषा अप्यशङ्कितम् ॥ २३

phalaani bhoktumaaruudhaastasya drshtvaiva taani te | phalatvam shadapi praaptaa maanushaa apyashankitam || 23

Sobald sie das Obst sahen, kletterten sie hoch, es zu essen. Aber da waren die sechs Männer schon selbst zu Früchten geworden.

ततो मृगाङ्कदत्तस्तानपश्यन्विह्वलः सखीन् । एकैकं स तरौ तत्र नामग्राहमशब्दयत् ॥ २४

tato mrgaankadattastaanapashyanvihvalah sakhiin | ekaikam sa tarau tatra naamagraahamashabdayat || 24

Als Mrgankadatta die Freunde nicht mehr sehen konnte, war er verwirrt.

Dort am Baum rief er einen nach dem anderen beim Namen.

यदा ददुर्न वचनं न चादृश्यन्त ते क्वचित् । तदा हा हा हतोऽस्मीति नैराश्यविधुरं वदन् ॥ २५

yadaa dadurna vacanam na caadrshyanta te kvacit | tadaa haa haa hato’smiiti nairaashyavidhuram vadan || 25

Da sie keine Antwort gaben und auch nirgendwo zu sehen waren, rief er verzweifelt: „O Weh, es ist um mich geschehen!“

Er war ratlos.

स राजपुत्रो न्यपतन्मूर्छितोऽत्र महीतले । द्रुमानारूढपार्श्वस्थकेवलश्रुतधिद्विजः ॥ २६

sa raajaputro nyapatanmuurchito’tra mahiitale | drumaanaaruudhapaarshvasthakevalashrutadhidvijah || 26

Dann fiel der Königssohn bewußtlos zu Boden. Nur der Brahmane Shrutadhi, der nicht in den Baum geklettert war,

stand noch neben ihm.

श्रुतधिः स च विप्रस्तमुवाचाश्वास्य तत्क्षणम् । कृतप्रज्ञोऽपि किं देव त्यक्तधैर्योऽवसीदसि ॥ २७

shrutadhih sa ca viprastamuvaacaashvaasya tatkshanam | krtaprajno’pi kim deva tyaktadhairyo’vasiidasi || 27

Bei der Gelegenheit sagte der Brahmane Shrutadhi um ihn aufzumuntern:

„Du bist zu klug, Gebieter, jetzt den Mut zu verlieren und dich hängen zu lassen!

अश्नुते हि स कल्याणं व्यसने यो न मुह्यति । नागशापवियुक्तान्किं नैतान्सम्प्राप्तवानसि ॥ २८

ashnute hi sa kalyaanam vyasane yo na muhyati | naagashaapaviyuktaankim naitaansampraaptavaanasi || 28

Wer vom Glück gekostet hat, läßt sich in der Not nicht irre machen. Hast du nicht die nach dem Fluch des Schlangenwesens verstreuten Freunde wiedergefunden?

तथैव पुनरप्येतान्मन्त्रिणोऽन्यांश्च लप्स्यसे । शशाङ्कवत्या संयोगोऽप्यचिरात्ते भविष्यति ॥ २९

tathaiva punarapyetaanmantrino’nyaamshca lapsyase | shashaankavatyaa samyogo’pyaciraatte bhavishyati || 29

Genau so wirst du auch deine Minister zurückerlangen. Und die Vereinigung mit Shashankavati steht auch schon vor der Tür!“

एवं श्रुतधिनोक्तः सन्राजपुत्रो जगाद सः । कुत एतदिदं धात्रा नाशायासूत्रितं हि नः ॥ ३०

evam shrutadhinoktah sanraajaputro jagaada sah | kuta etadidam dhaatraa naashaayaasuutritam hi nah || 30

Auf diese Worte Shrutadhis erwiderte der Prinz: „Warum verknüpft dann der Schöpfer die Ereignisse zu unserem Verderben?

क्वान्यथा निशि वेतालः क्व च भीमपराक्रमः । क्व शशाङ्कव्तीज्ञानं तत्संवादप्रसङ्गतः ॥ ३१

kvaanyathaa nishi vetaalah kva ca bhiimaparaakramah | kva shashaankavtiijnaanam tatsamvaadaprasangatah || 31

Woher sonst der Leichengeist bei Nacht? Oder woher kommt Bhiimaparaakrama auf einmal?

Wieso höre ich von Shashankavati, nachdem die sie in einem Gespräch erwähnen?

तां च प्राप्तुमयोध्यायाः क्व चास्माकं विनिर्गमः । विन्ध्याटव्यां क्व चान्योन्यवियोगो नागशापतः ॥ ३२

taam ca praaptumayodhyaayaah kva caasmaakam vinirgamah | vindhyaatavyaam kva caanyonyaviyogo naagashaapatah || 32

Und warum sind wir dann nach Ayodhya ausgezogen, sie zu finden? Und warum haben wir uns

nach dem Fluch des Schlangenmannes im Vindhyawald alle aus den Augen verloren?

ततः कतिपयानां नः क्रमशः क्व च संगमः । क्व चाधुना वियोगोऽयमिष्टत्यागः पुनः सखे ॥ ३३

tatah katipayaanaam nah kramashah kva ca samgamah | kva caadhunaa viyogo’yamishtatyaagah punah sakhe || 33

Und warum haben wir uns nacheinander mit einigen wieder vereint? Und warum, mein Freund,

 jetzt schon wieder diese Trennung, die all meine Wünsche zunichte macht?

ते हि वृक्षेऽत्र भूतेन ग्रस्तास्तैश्च विना मम । का शशाङ्कवती किं च जीवितं तदलं भ्रमैः ॥ ३४

te hi vrkshe’tra bhuutena grastaastaishca vinaa mama | kaa shashaankavatii kim ca jiivitam tadalam bhramaih || 34

Die hat in dem Baum da ein Gespenst gepackt. Ohne sie - Was bedeutet mir Shashankavati, ja mein Leben dann noch?

Genug des Verwirrspiels!“

इत्यूचिवाञ्शुचा सोऽत्र सरस्यात्मानमुज्झितुम् । मृगाङ्कदत्त उत्तस्थौ श्रुतधौ वारयत्यपि ॥ ३५

ityuucivaanshucaa so’tra sarasyaatmaanamujjhitum | mrgaankadatta uttasthau shrutadhau vaarayatyapi || 35

Nach diesen Worten stand Mrgankadatta auf, um sich aus Kummer im See zu ersäufen,

obwohl Shrutadhi ihn aufzuhalten suchte.

तावद्वागत्र गगनादुच्चचाराशरीरिणी । मा पुत्र साहसं कार्षीः सर्वं स्वन्तं हि भावि ते ॥ ३६

taavadvaagatra gaganaaduccacaaraashariirinii | maa putra saahasam kaarshiih sarvam svantam hi bhaavi te || 36

Da ertönte vom Himmel eine göttliche Stimme: „Nur nichts überstürzen, mein Junge! Zu guter Letzt sollst du alles haben!

अस्मिन्गणपतिर्देवः स्वयं वसति पादपे । स च त्वत्सचिवैरेतैरद्याज्ञानाद्विमानितः ॥ ३७

asminganapatirdevah svayam vasati paadape | sa ca tvatsacivairetairadyaajnaanaadvimaanitah || 37

In diesem Baum wohnt Gott Ganesha höchstpersönlich. Gerade haben deine Minister ihn ungewollt gekränkt,

ते ह्यशुद्धा अनाचान्ता अक्षालितकराङ्घ्रयः । क्षुधार्तास्तन्निवासेऽस्मिन्नारूढाः फललिप्सवः ॥ ३८

te hyashuddhaa anaacaantaa akshaalitakaraanghrayah | kshudhaartaastannivaase’sminnaaruudhaah phalalipsavah || 38

als sie, die Münder nicht ausgespült, mit ungewaschenen Händen und Füßen, von Hunger gequält,

 es auf die Früchte absehend über seinen Wohnbaum hergefallen sind.

ततः स्पृष्टेषु तेष्वत्र फलतामेव ते गताः । यच्चित्तास्तद्गतिं गच्छन्त्विति विघ्नेशशापतः ॥ ३९

tatah sprshteshu teshvatra phalataameva te gataah | yaccittaastadgatim gacchantviti vighneshashaapatah || 39

Nachdem sie die berührt hatten, wurden auch sie zu Früchten. So hat der Herr über die Hindernisse sie verflucht:

„Wohin eure Wünsche gehen – dahin geht auch ihr!“

अन्येऽपि ये त्वत्सचिवाश्चत्वारस्ते पथामुना । आगता एवमेवास्मिन्नारूढाः फलतां गताः ॥ ४०

anye’pi ye tvatsacivaashcatvaaraste pathaamunaa | aagataa evamevaasminnaaruudhaah phalataam gataah || 40

Übrigens, deine anderen vier Minister sind denselben Weg gekommen wie du.

Auch die sind in den Baum geklettert und zu Obst geworden.

तस्मादाराधयैतं त्वं तपोभिर्गणनायकम् । एतत्प्रसादात्सर्वेष्टसिद्धिस्तव भविष्यति ॥ ४१

tasmaadaaraadhayaitam tvam tapobhirgananaayakam | etatprasaadaatsarveshtasiddhistava bhavishyati || 41

Besänftige darum den Anführer der Scharen mit Verzicht.

Dank seiner Gnade wirst du alles erhalten, was du dir jemals gewünscht.“

इत्युक्तः स सुधासारसृजेवाकाशतो गिरा । मृगाङ्कदत्तो जातास्थो देहत्यागान्न्यवर्तत ॥ ४२

ityuktah sa sudhaasaarasrjevaakaashato giraa | mrgaankadatto jaataastho dehatyaagaannyavartata || 42

So angesprochen von der Stimme aus dem Raum, die Lebenswasser über ihn ergoss,

blieb Mrgankadatta am Leben und wandte sich vom Selbstmord ab.

कृत्वा च सरसि स्नानं तरौ तस्मिन्गणाधिपम् । अर्चयित्वोज्झिताहारस्तमस्तौषीत्कृताञ्जलिः ॥ ४३

krtvaa ca sarasi snaanam tarau tasminganaadhipam | arcayitvojjhitaahaarastamastaushiitkrtaanjalih || 43

Nach einem Bad im See würdigte er den Fürsten der Scharen im Baum,

indem er auf Nahrung verzichtete und ihm, die Hände aneinanderlegend, Loblieder sang:

जय निजताण्डवडम्बरमर्दभरन्यञ्चितेन भुवनेन ।

समहीशैलवनेन प्रणम्यमानेश गजवदन ॥ ४४

jaya nijataandavadambaramardabharanyancitena bhuvanena |

samahiishailavanena pranamyamaanesha gajavadana || 44

„Heil dir, o Gott mit dem Elefantenhaupt, Herr, den die Erde anbetet mit ihren Ebenen, Bergen und Wäldern,

die sich unter ihm biegt, wenn er tanzend mit seiner Last sie krachend zermalmt!

जय ससुरासुरमानुषभुवनत्रयपूजिताङ्घ्रिकमलयुग ।

वरविविधसिद्धिनिर्भरनिधान कुम्भोपमाकार॥ ४५

jaya sasuraasuramaanushabhuvanatrayapuujitaanghrikamalayuga |

varavividhasiddhinirbharanidhaana kumbhopamaakaara || 45

Heil dir, dessen Lotusfußpaar in der Dreiwelt verehrt wird von Göttern, Menschen und Dämonen!

Mit deinem Leib, geformt wie ein immervoller Krug, um darin zahllose erfüllte Wünsche zu bergen.

जय युगपदुदितचण्डद्वादशदिनकृत्प्रदीप्ततेजस्क ।

हरहरिसुरपतिदुर्जयदितिजकुलाकालकल्पान्त ॥ ४६

jaya yugapaduditacandadvaadashadinakrtpradiiptatejaska |

haraharisurapatidurjayaditijakulaakaalakalpaanta || 46

Heil dir, dessen entflammte Energie wie zwölf gleichzeitig aufgehende Sonnen brennt! Du Weltuntergang zur Unzeit

für das Dititeufelgeschlecht, so schwer zu besiegen für Shiva, Vishnu und Indra, den Götterfürsten!

जय भक्तवृजिनवारण लीलानीराजनोल्मुकेनेव ।

परशुवरेण विराजितकरतलकलितानलज्वाल ॥ ४७

jaya bhaktavrjinavaarana liilaaniiraajanolmukeneva |

parashuvarena viraajitakaratalakalitaanalajvaala || 47

Heil dir, der du Ungemach fernhältst von deinen Verehrern, der du jede Feuersbrunst wegwischst mit einer Hand,

in der deine mächtige Streitaxt aufblitzt, gleichsam geführt, dich beim Tanz zu beleuchten!

अभिमतसिद्ध्यै भर्तुर्त्रिपुरावजये गणेश गौर्यापि ।

यः पूजितोऽसि तं त्वां श्रितोऽस्मि शरणं नमस्तेऽस्तु ॥ ४८

abhimatasiddhyai bharturtripuraavajaye ganesha gauryaapi |

yah puujito’si tam tvaam shrito’smi sharanam namaste’stu || 48

O Ganesha, den sogar Gauri anbetet, als sie ihrem Mann beim Kampf um die Dreistadt Erfolg wünscht!

In deine Obhut begebe ich mich. Ehre sei dir!“

इति संस्तुतविघ्नेशो निराहारः कुशास्तरे । मृगाङ्कदत्तोऽनैषीत्तां रात्रिं तस्य तरोस्तले ॥ ४९

iti samstutavighnesho niraahaarah kushaastare | mrgaankadatto’naishiittaam raatrim tasya tarostale || 49

Also besang Mrgankadatta den Herrn über die Hindernisse. Dann verbrachte er die Nacht, ohne gegessen zu haben,

unter Ganeshas Baum auf einem Bett von Kushagras.

तथैवैकादशाहानि श्रुतधौ परिचारके । विघ्नेशाराधनपरो रजपुत्रो निनाय सः ॥ ५०

tathaivaikaadashaahaani shrutadhau paricaarake | vighneshaaraadhanaparo rajaputro ninaaya sah || 50

Elf Tage verbrachte so, von Shrutadhi versorgt, der Prinz zum höchsten Wohlgefallen des Gottes,

der über die Hindernisse gebietet.

द्वादशेऽह्नि निशि स्वप्ने तं जगाद गणेश्वरः । वत्स तुष्टोऽस्मि ते मुक्तशापान्प्राप्स्यसि मन्त्रिणः ॥ ५१

dvaadashe’hni nishi svapne tam jagaada ganeshvarah | vatsa tushto’smi te muktashaapaanpraapsyasi mantrinah || 51

In der Nacht zum zwölften Tag sprach Ganesha im Traum zu ihm: „Ich bin zufrieden, mein Lieber.

Du kannst dir deine von der Verwünschung freien Minister abholen.

गत्वा च तैः समं प्राप्य तां शशाङ्कवतीं क्रमात् । प्रत्यावृत्य स्वनगरीं पृथ्वीराज्यं करिष्यसि ॥ ५२

gatvaa ca taih samam praapya taam shashaankavatiim kramaat | pratyaavrtya svanagariim prthviiraajyam karishyasi || 52

Dann reitest du mit ihnen zusammen weiter, findest deine Shashankavati,

kehrst in deine Stadt zurück und erringst nach und nach die Weltherrschaft!“

एवं गणेश्वरादिष्टः प्रबुद्धः स निशाक्षये । मृगाङ्कदत्तः स्वप्नं तं दृष्टं श्रुतधयेऽभ्यधात् ॥ ५३

evam ganeshvaraadishtah prabuddhah sa nishaakshaye | mrgaankadattah svapnam tam drshtam shrutadhaye’bhyadhaat || 53

Nach dieser Vorhersage des Anführers der Scharen erwachte Mrgankadatta am Ende der Nacht

und erzählte Shrutadhi, was er im Traum gesehen hatte.

तेनाभिनन्दितः प्रातः स्नात्वाभ्यर्च्य विनायकम् । तद्वासवृक्षं तं यावत्कुरुते स प्रदक्षिणम् ॥ ५४

tenaabhinanditah praatah snaatvaabhyarcya vinaayakam | tadvaasavrksham tam yaavatkurute sa pradakshinam || 54

Voll Zuversicht nahm er sein Morgenbad und betete Ganesha an.

Dann marschierte er immer rechts um seinen Wohnbaum herum.

तावत्समं तरोस्तस्मादवतीर्य दशापि ते । फलत्वमुक्ताः सचिवा निपेतुस्तस्य पादयोः ॥ ५५

taavatsamam tarostasmaadavatiirya dashaapi te | phalatvamuktaah sacivaa nipetustasya paadayoh || 55

Dabei stiegen seine zehn Minister, jetzt nicht mehr in Obstform, von dem Baum herab und fielen ihm vor die Füße.

व्यघ्रसेनस्तथा स्थूलबाहुर्मेघबलोऽपि च । दृढमुष्टिश्चतुर्थश्च षट् चादौ येऽत्र वर्णिताः ॥ ५६

vyaghrasenastathaa sthuulabaahurmeghabalo’pi ca | drdhamushtishcaturthashca shat caadau ye’tra varnitaah || 56

Da waren Vyaghrasena „ein Heer von Tigern“, Sthuulabaahur „Starker Arm“, Meghabala „Dräuende Wolke“

und Drdhamushti „Harte Faust“ als Vierter, sowie die sechs zuvor Erwähnten.

ततः स सकलान्समं सपदि मन्त्रिणः प्राप्य तान्दृशाकुलितया गिरा प्रमदमन्थरारम्भया ।

नरेश्वरसुतोऽधिकप्रणयमेकमेकं मुहुर्ददर्श परिषस्वजे तदनु सम्बभाषे कृती ॥ ५७

tatah sa sakalaansamam sapadi mantrinah praapya taandrshaakulitayaa giraa pramadamantharaarambhayaa |

nareshvarasuto’dhikapranayamekamekam muhurdadarsha parishasvaje tadanu sambabhaashe krtii || 57

Dann versammelte der Prinz seine Minister um sich, empfing sie, die Blicke verschleiert, die Stimmen vor Freude sich überschlagend, verneigte sich vor jedem von ihnen, sah sie immer wieder an, umarmte jeden einzelnen und redete mit ihnen,

da er sein Ziel erreicht hatte.

तेऽपि नवेन्दुक्षामं कृततपसं वीक्ष्य तं प्रभुं सास्राः ।

श्रुतधिनिगदितयथार्थाः प्रशशम्सुर्नाथवन्तमात्मानम् ॥ ५८

te’pi navendukshaamam krtatapasam viikshya tam prabhum saasraah |

shrutadhinigaditayathaarthaah prashashamsurnaathavantamaatmaanam || 58

Die sahen ihren, nach langer Enthaltsamkeit bis zum Neumond abgemagerten Herrn mit Tränen in den Augen.

Nachdem Shrutadhi sie entsprechend ins Bild gesetzt hatte, beglückwünschten sie einander zu solch einem Anführer.

अथ तत्र स तैर्मृगाङ्कदत्तः सरसि कृताप्लवनादिभिः सहैव ।

सचिवैः सुखपारणं सहर्षो विदधे लब्धधृतिः स्वकार्यसिद्ध्यै ॥ ५९

atha tatra sa tairmrgaankadattah sarasi krtaaplavanaadibhih sahaiva |

sacivaih sukhapaaranam saharsho vidadhe labdhadhrtih svakaaryasiddhyai || 59

Dann gingen Mrgankadatta und die Minister im See schwimmen und bereiteten sich gutgelaunt ein ordentliches Frühstück.

Er war wieder zuversichtlich, daß er seine nächsten Prüfungen erfolgreich bestehen würde.

इति महाकविश्रीसोमदेवभट्टविरचिते कथासरित्रागरे शशाङ्कवतीलम्बके त्रयस्त्रिंशस्तरङ्गः ।

iti mahaakavishriisomadevabhattaviracite kathaasaritraagare shashaankavatiilambake trayastrimshastarangah |

Damit endet das dreiunddreißigste Kapitel im Buch Shashankavati aus dem Weltmeer der Erzählungen,

die der Dichterfürst Somadeva Bhatta komponiert hat.